BU BİZİMKİ
yıkıcı bır ask bu,
yıkıyor mılletın ortasına
tutku yukunu.
bolucu bır aska,
ekmegı suyu boluyor
gunde uc ogun.

haın bır ask bu,
sızın eve hırsız gırer
onunkıne polıs.

yasadısı bır ask,
evlenmeyı
hıc mı hıc dusunmuyor.

soyguncu bır ask bu,
en sıradan ezgılerden
sevıncler devsırıyor.

kökü dısarıda bır ask
dante ıle beatrıce'ınkıne
fena oykunuyor.

ısgalcı bır ask bu,
samanlık sevısenın dıyor
baska bırsey demıyor.

1
Yetmiş iki gündür bir dolapta kilitliyim. Yalnızca anahtar
deliğinden hava giriyor ve ölü bir ışık sızıyor içeri. Yalnızlık
hiç de tanrısal değil, görkemli değil. O yalnızca geçmişle
gelecek, ölümle yaşam arasında kocaman bir karanlık nokta.
Geçmişi ve geleceği olmayan, ölümle yaşam arasında irinli bir
leke yalnızlık denilen. Şimdi ne varsa, anahtar deliğinden sızan
havayla ışıkta... (Farkına varsalar, kapatırlar mıydı onu da?)
Bütün belleğimdekileri yokettim. Elektrikli bir aygıtla yaktım,
jiletle kazıdım. Çığlıkların aralığından uçurdum hepsini, kül
edip savurdum.

Adımdan gayrısını bilmiyorum.

2

Zamanı yiyip bitirdi karanlık. Gece yoktu. Güneş çoktan
kömürleşmiş ve yeryüzü yapışkan bir karanlıkla örtülmüştü.
Yabanıl sesler geliyordu derinlerden ve karanlığı ince bir bıçak gibi
yırtıyordu. Saklayan kırbaç gibi... Acı duvarını aşan bu
sesler, madeni bir gürültüye dönüyor ve yerkabuğunu
zorluyordu artık. Sesim yoktu. Karanlığın karnında yitirdim
sesimi. Kör bir kuyuda unutulan Yusuf'tum belki. Ama
durmadan soruyorlardı. Tanrılar bilmiyordu sordukları şeyleri,
peygamberler büsbütün hain çıkmıştı. Ama yine de soruyorlar,
soruyorlar, soruyorlar...

Adımdan gayrısını bilmiyorum.

3

İki şeyi bilmek istiyorum. (Belki aynı şeyi iki kere bilmek
istiyordum.) Duvarların rengi neydi? Derimin rengi neydi?
Dokunuyorum duvarlara; parmak uçlarımla, avuçlarımla,
dilimle dokunuyorum. Duvarların bir rengi olmalı. Ama hiçbir
duvarcının, hiçbir ressamın bu rengi bildiğini sanmam. Adı
yoktu bu rengin, kimyası yoktu. Belki renksizliğin rengiydi bu.
Çürüyen bir bedenin kokusuydu duvarların rengi...

Adımdan gayrısını bilmiyorum.

4

Bir böcek gibi antenlerimi gezdiriyorum bedenimde. Anahtar
deliğinden sızan ölü ışıkta ellerime bakıyorum. Ellerim... Sanki
bir kadının memelerini hiç okşamamış, sicaklığını duymamış.
Ellerim... Her dizesi çığlık olan şiirleri hiç yaratmamış sanki. Ne
beyaz tenliyim artık, ne esmer, ne de kara... Cüzzamlının,
vebalının bir rengi vardır. İrinin bir rengi... Ölünün bile bir
rengi vardır ama derimin rengi yoktu. Belki çürüyen bir kentin
rengiydi bu. Çürüyen bir dünyanın...

Adımdan gayrısını bilmiyorum.

5

Killi, ayakları üzerinde duramayan bir yaratıktım artık.
Soyumun neye benzediğini unuttum. 'İnsana benziyorlardı'
diye duymuştum bir vakitler. Demek ki şimdi maymun
halkasında insanlık...

Adımdan gayrısını bilmiyorum.

6

Ağzımı anahtar deliğine dayayıp havayı emiyorum. Böcek
sokması gibi bir yanma duyuyorum boğazımda. Oysa kuru bir
yaprağı bile dalından düşürecek gibi değil bu esinti. Belki
çöle dönmüş toprağa tek yağmur damlasının düşüşü yalnızca.
Çamur gibi bir yağmur damlası... Ama toprak, bu damlayla
çatlatacak bağrındaki tohumu. Çöl, bütün vahalarını bu
damlayla yeşertecek... Genzim yanıyor. İnce bir kan şeridi
sızıyor dudaklarımdan. Kirli, sıcak ve simsiyah...

Adımdan gayrısını bilmiyorum.

7

Suyum, bir litrelik karton süt kutusu içinde. Yetmiş iki gündür
sakındığım ve hergün ancak bir kere dudaklarımı
değdirdiğim... Dilimi bir köpek gibi değdirdiğim. (Dilin suya
dokunuşu... Bir süngerin denizi yutuşu yani. Bir çölün seraba
kesilmesi bir an için.) Her gün ancak bir kere değdiriyorum
dudaklarımı suya. Dilimi kaçırıyorum artık. Sünger, bütün
vantuzlarını birden uzatmasın diye... Bataklıktaki suyun da bir
su yanı vardır. Çürüyen bir bedenin bile dayanılabilir
kokusuna. Kutuda kalan son bir yudum su, bu bile değildi
artık. Küstü, öldürdü kendini su...
Su çürüdü...

Adımdan gayrısını bilmiyorum

AHMET TELLİ

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne
"O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin
Demeyeceksin işte
Yaşarsın çünkü
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki

Çok sevmeyeceksin mesela,
O daha az severse kırılırsın
Ve zaten genellikle O daha az sever seni,
Senin O'nu sevdiğinden
Çok sevmezsen, çok acımazsın

Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem
Çalıştığın binayı, masanı, telefonunu,
Kartvizitini...

Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin
Senin değillermiş gibi davranacaksın
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın

Çok eşyan olmayacak mesela evinde
Paldır küldür yürüyebileceksin
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,
Çatılarin gökyüzüyle birleştigi yerleri sahipleneceksin
Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları...
Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak
"O benim" diyeceksin
Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir şeylerin...

Mesela gökkuşağı senin olacak
İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın

Mesela turuncuya, ya da pembeye
Ya da cennete ait olacaksın

Çok sahiplenmeden,
Çok ait olmadan yaşayacaksın
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmis gibi,
Hem de hep senin kalacakmıs gibi hayat
İlişik yasayacaksın
Ucundan tutarak...

[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor][1].jpg
CAN YÜCEL

doğru söyle
çocuğum
beni mi seviyorsun?
yoksa *******ü mü?

dizelerinin şairi

11 YÜREĞE ADANAN 11 DÜNYA


Uzun ve uzatmalı yolculukların ardında, bayram torbalarında umutlarını saklayarak yola koyuldular.Söz çürüdü, göz yitik ve güz artık en uzak ve yabancı mevsimdi. Bir gülün sinesine yerleşen slogan gibi duruyordu orta yerinde hayatımızın. Sen gölgemizin üzerindeki kirleri temizledikçe sesinle yankılanıyor Ülkemin Dağları. Sen susarsan gıdıları sevilesi bebekler vurulacak yoldaşım unutma. Adına DELİLA MEYASER dediğimiz gölge artık bir VATAN’dır…

‘D’üşlerimle savaşıyorum artık
‘E’l değmemiş son adreslerdeyim ben
‘L’anetli bir coğrafyanın kaderiyle oynaşıyoruz
‘İ’smi sonradan zikr edilen bir sevdadır bizimkisi
‘L’alezar gibi duruyordu oysa ellerimiz
‘A’h yoldaşım gidişin bir hançerdir göğsümde…
MEYASER



Yüzünün çizgilerinde yarının izini sürüyordum.Hani bir şafak vakti rahatlığındaki görkemli suskunluk adına sana yalvardığım gibi. Sen hep en olmayacakları düşlüyordun diye şimdi bizden uzaksın.Ve sen en çok sevdanın yamacında karanfiller biriktirdiğin diye şimdi ağlamalarımıza kızıyorsun biliyorum. Sen tüm senfonilerin sonrasında okunan bir türküsün, sen yıkıntılar ardında kalmış bir temiz kimlik. Her kutsal türkü AVESTA’dır AMED dedir…

‘A’rtık ayrılıkların resmini yırtıyorum
‘V’urdumduymaz bir dünyanın kahrını çekiyorum
‘E’le değmemiş hikayeler adına omuzla sevdamı YOLDAŞIM
‘S’insice dolanan tirkülerin tarihi geçiyor
‘T’ut gölgemi ve boğazımdaki sloganlara yerleş yine
‘A’ynı göğün hazinesine dualar okuyacağız senle…
AMED.



Gecenin sırrını koynuna sakladığından bu yana, sonsuz bir göğün sınırlarını ifşa ediyorduk seninle. Sonra hiç adı konmamış bir ülkenin doruklarını sevdalanalı analar adını sancısız doğan çocuklarına verdiler. Gökkuşağına yeni isimler bulma arayışındaki sevecenliğinin merhametindeyim şimdi. Ve ne olur giderken yalnız bırakma umutlarımızı.FARQİN’de dalgalanıyor ANDOK’un depremsel adı…

‘A’ynaya yerleşmiş gülücüklerini seyr ediyorum
‘N’icesi seni bekler oldu şimdi uzak diyarlarda
‘D’ounun esmer tenli ve yaramaz çocuğu,
‘O’lmadık sloganlara sevdalanmayı öğrettin diye seviliyorsun
‘K’üskün bir mevsim var mıdır ceplerinde acaba???
FARQİN.


Yüzümün ardına saplanmış izi kirli bir dünyanın öcünü alacağız. Bir bildiğin vardı yola koyulurken biliyorum. Ölür ise ten ölür CANlar ölesi değil sözünü doğrulayanım. Karanlığın aciz kalmışlığını gölgenle selamlamasaydın belki söylenecek bir şey olurdu. Ama ateşi yakılmış bir sevdanın üzerine bile şiir yazabiliyordun. Ruhum ezgilerini bekler yoldaşım. Ve artık susmayacak sazımız ve silahımız. Seni YAKUTlar arasında sarmalayacağım AMED’in rahmine…

‘A’h nasıl da ifşa ediliyor sırlar bir bir
‘M’erhabası mahşere kalan bir hayattı yaşadığımız
‘E’n derin yalnızlığın içinde sen türkünü söylersin bilirim
‘D’ur yoldaşım sana verecek bir öpücüğüm kaldı bende…
AKDAĞ.


Bir dilin tüm kelimelerini topluyorum yine. Gri akşamlarda duruşunun ardındaki asaleti bilmeseydim, bu iğrençleşmiş kentte bileklerimi kesecektim. Titrek ve zavallı seslerin nasıl def edildiğini öğreniyorum senden. Uyruğu def edilmiş tüm çocuklar sana şiir taşıyor Yoldaşım. En son annemden duymuştum sözünü. Benim ülkemde her çocuk sabrıyla çıldırtır EYÜB’ü

‘E’n son biz sevmiştik belki bir karıncayı
‘R’uhlarını satanların korktuğu adresteydin sen
‘D’uruşunu ekle dünyama, yoruluyorum Yoldaşım
‘A’nlaşılan tüm serüvenler son bulmak üzere yine
‘L’imoni tadındaki öpücüğüne bakınıyorum yine…
SERKEFTIN.


İkiye bölünmüş bir ekmekten sızan koku gibi duruyordu bakışın. Sonrasında adına ÖZGÜRLÜK dediğimizin farkına vardık. Ve sen farkındalığın da ötesine yerleştin.
Ah şimdi sokakların kirlenmişliğini neyle paklayabilirim ki? Şimdi hangi kentle vaftiz edebilirim ismimi sensiz? Sonu gelecek bir bayramın düşünü beslediğin gün hikayemin orta yerine yerleşmişti yolculukların. Ülkemin en AZİZ yüzüsün artık Yoldaşım MUHAMMED…

‘E’zberi bozuldu diye günahkarların bu çağda
‘Ş’erlerinden uzaklaşıyordu tüm dualar
‘R’uhumun üzerini örtüyorsun gizeminle yine
‘E’vrenin suratına merhabayı çakıyorsun sen
‘F’ermanlara küfür edişin ondan…
CİLO.






Aşkın uzağındaki devrimlere yerleştiriyorum sonsuz haykırışını. Mevsimler vuruluyordu taammüden. Sözlerin bulut kokuyordu ve alkış tutuyorsun garip bir tarihin çıkınını. Yüzüne namlular çevrilirid acının menzilindeki menzilde. Hiçbir yasağı takmadın sen ve hiçbir yaranın inleyen yanını es geçmedin. Yolculuğa çıkmış rüzgarlar suçüstü yakalanıyordu elindeki bayraklara… Artık elleri NASIR tutmayacak ülkemin kızlarının ve AYDIN bir gelecek vaad edecek ismin…

‘İ’smi tarihe mal olmuş HALK’ıma benziyorsun
‘S’ensiz zor olacak biliyorum hayal kurmak
‘Y’ankısı ruhumuzu renklendirecek sesinin
‘A’dı HAWAR ile anılıyor yakamozun
‘N’erde vurulursan orası KABEM’dir artık…
BRUSK.



Toplayıp gidiyorsun acılarımız. Hangi tarihe dokunursan çocuklar orada secdeye durur. Sırtlayıp gittiğimiz öpücükler yasaklarla işgal ediliyor yine. Senin, yıldızlarımıza selamı çakan hikayelerin vardı ve ben sana dokunmanın sevabını yaşıyorum. Hangi uçurtmada saklıyorsun müjdeleri bilmiyorum ama yağmura mahkum mevsimleri saçlarına yerleştirdiğini biliyorum. Tanrıyla diyalogumuza yoldaşlık eder adın CEBRAİL yoldaşım…

‘R’uhumun sırlarını rehn ediyoruz ardından
‘O’lmayacak düşlerimizi seviyorsun
‘H’oşçakal diyenleri de vurdular bu çağda
‘A’namın suratına kapanıyor gökyüzü
‘T’utmasan düşeceğim kirpiklerinden yoldaşım…
DILPAK.



Doğadan beklediğin tüm resimler kısırlaşıyordu yoldaşım. Sen en çok tütün kokusunu severdin. Çocuklaşan devrimlerin sonrasında sırtaldığın kelimeler artık hüznümüze değiyor. En çok ruhumuzun inleyen yanlarını irdeliyorsun. Zil zurna bir esaretin şafağında bile biriktirdiğin sözler içimizi ferahlatıyor. Gözlerin burada DENİZ tadındarı biliyor musun?

‘A’h anne ajanslarda kurşunlanmış cesetler var
‘N’noktası olmayan bir romandır secdamız
‘D’olu dizgin koşuyor seklavi atı halkımın
‘O’rtasında duruyoruz cinayele dolu bir hayatın
‘K’ırgınlıklarımı seriyorum güneşin esmerliğine…
DENİZ.



Yanlış bir tarihle yazılmış kentin yalnızlığına dokunuyorsun sen. Sesime değen sesinin titrekliğiyle varıyorum izine. Notası yamalı tüm türküleri biriktiriyorsun bedeninde. Çocukluğumuzun patikalarındaki ketum sloganları seviyorsun hala. Kanı donmuş bir rüzgarı seyre çıkışını özlüyorum yoldaşım. Hangi sürgün sevimlidir ki? Oysa sen yanlış adresleri bile seviyordun. Resmiyeti olmayan bir başkaldırıdasın yine. Ve artık çocukların ADIBELLİ’dir tıpkı ZARİF(e) bakışın gibi…

‘R’uhumun dargınlığına bakmıyor cinayetler
‘O’lsundu derdin hep ‘BEN YANARIM’
‘Z’afer türkülerimiz şimdi hüzünlüdür.
‘A’l bayraklar gölgeni bekler Yoldaşım…
MARDİN.


Topladığın yarınları bize sunarken, tüm ayrılıkların tedbirsiz olduğunu anlatırdı göz bebeklerin. Sen susardın ve tüm kainat utanç duvarlarında sıkışırdı. Gölgemizin yabancı kaldığı mekanlarda senin varlığınla davet ediliyorduk ÖZGÜRLÜĞÜN sofrasına. Sen hangi koyağın başında kısa cümleler okusan, biz KOD adımıza seni yerleştiriyoruz…

‘X’weza zarokên nûh di afirîne
‘W’estîyabû pelên li ser dara
‘î’skender li berte amadeye HEVALO
‘N’îvîsên destê zaroka bi navê te di xemilîn
‘R’oj bûna te stêrke li ser singa cîhanê
‘E’z bi navê te di meşim di kolanên bênav de
‘J’êhatîya te dibe druşm di destê GEL’de…
BOTAN…

Halkımın 11 EVLADINI,11 GÜLÜNÜ,11 UMUDUNU,11 HASRETİNİ Işık ve Güneş Ülkesine yollarken Aziz Anıları Önünde Ta'zimle Eğiliyor, Anılarına Bağlılık Yemini Ediyorum...

not:ALINTIDIR

İşçi sınıfının ve ezilen halkların kurtuluş savaşçısıdır, Adalı!

12 Eylül'ün ilk idamıdır, Adalı!

O, Altındağ'ın altın saçlı çocuğu Dev-lis'li bir militandır.

[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]


Adalı Ve Ben

Adalı’nın alnına yazmışlar denizi
Sonra çizgi çizgi kesmişler,
Gömleğine dikmişler
Adalı’nın.

Adalı’nın kentte durumu yaman..
Gömleğim deniz diyor
Sorunca
Ama içki başına vuruyor, zaman zaman
Direniyor Adalı;
Tam kafayı bulunca
Ben sarhoş olmam
Benim her şeyim deniz diyor,
Boyuna adadan söz ediyor.

Takılıyorum,
Adalı diyorum, sevgilin de mi deniz
Sen ondan haber ver..
Susuyor dik dik bakıyor bana
Adalı beni sever,
Adalı bana küfür etmez..
Adalı diyorum boş ver
Bir başka yere diyorum gidip içelim bu gece..
İnsan sevdiği sürece
Uykusu gelmez.

Dalıyoruz bir gecenin içine..

Adalı bi sözümü iki etmez. Özdemir Asaf




Altındağlı Yoldaşa
-Necdet Adalı'ya-

gece kararır altındağ
sokaklar boşalır evler susar
ve sessizce kanar
kabuk bağlamış tüm yaralar

sen hep o köşede otururdun önceleri
lisenin karşısında yüksek yerde
oturup acıları içerdin
sanki azar azar hayatı içerdin

gece kanayan bir yaradır altındağ
bir ana ağlar basıp ellerini koynuna
çocuklar varamaz hiçbir şeyin ayırdına
masum uyurlar içerki odada

gece vakitsiz gelen bir ölüm haberidir altındağ
'Necdet bu sabaha karşı idam edildi
acısı hıncımız anısı onurumuzdur'
ve bir çingenenin onun ince boynuna taktığı iple
direnmenin resmini çizdi ülkemin göğsüne

şimdi sensiz söylüyoruz türkülerimizi
ve biliyoruz
yokluğun yakacak bir gün

eylül'ün sararmış yorgun yüzünü Bayram Balcı




HALA KOYNUMDA RESMİN

Sımsıcak konuşurdun konuşunca
ırmak gibi rüzgar gibi konuşurdun
yayla kokuşlu çiçekler açardı sanki
çiğdemler güller mor menevşeler açardı
Sımsıcak konuşurdun konuşunca
Hâlâ koynumda resmin

Dağları anlatırdın ve dostluğu
bir ceylan gibi sekerdi kelimeler
Sesini duymasam çölleşirdi dünya
dağlar yarılır ırmaklar kururdu
bulutlar çökerdi yüreğime
Hâlâ koynumda resmin

Gün akşam olur elinde kitaplar
ve bir demet çiçekle çıkıp gelirdin
bir kez bile unutmadın "merhaba" demeyi
ve en yanık türküleri nasıl da söylerdin
bir dostun vurulduğu gün
Hâlâ koynumda resmin

Kaç mevsim kırlara çıkıp
çiçekler topladık mezarlar için
Belki ürküttük tarla kuşlarını
belki kurdu kuşu ürküttük
ama aşkı ürkütmedik hiç
Hâlâ koynumda resmin

Ve hâlâ sımsıcak durur anılar
sımsıcak ve biraz boynu bükük
Ne varsa yaşanmış ve paylaşılmış
yasak bir kitap gibi durmaktadır
ve firari bir sevda gibi
Şimdi duvarlarda resmin

Ahmet Telli


GİDERSEN YIKILIR BU KENT

Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da gider
Bir nehir gibi susarım yüzünün deltasında
Yanlış adresteydik, kimsesizdik belki
Sarışın bir şaşkınlık olurdu bütün ışıklar
Biz mi yalnızdık, durmadan yağmur yağardı
Üşür müydük nar çiçekleri ürperirken

Gidersen kim sular fesleğenleri
Kuşlar nereye sığınır akşam olunca

Sessizliği dinliyorum şimdi ve soluğunu
Sustuğun yerde bir şeyler kırılıyor
Bekleyiş diyorum caddelere, dalıp gidiyorsun
Adını yazıyorum bütün otobüs duraklarına
Öpüştüğümüz her yer adınla anılıyor
Birde seni ekliyorum susuşlarıma

Selamsız saygısız yürüyelim sokakları
Belki bizimle ışıklanır bütün varoşlar
Geriye mapushaneler kalır, paslı soğuklar
Adını bilmediğimiz dostlar kalır yalnız
Yüreğimize alırız onları, ısıtırız
Gardiyan olamayız kendi ömrümüze her akşam

Gidersen kar yağar avuçlarıma
Bir ceylan sessizliği olur burada aşklar

Fiyakalı ışıklar yanıyor reklam panolarında
Durmadan çoğalıyor faili meçhul cinayetler
Ve ölü kuşlar satılıyor bütün çiçekçilerde
Menekşeler nergisler yerine kuş ölüleri
Bir su sesi bir fesleğen kokusu şimdi uzak
Yangınları anımsatıyor genç ölülere artık

Bulvar kahvelerinde arabesk bir duman
Sis ve intihar çöküyor bütün birahanelere
Bu kentin künyesi bellidir artık ve susuşun
İsyan olur milyon kere, hiç bilmez miyim
Sokul yanıma sen, ellerin sımsıcak kalsın
Devriyeler basıyor karartılmış evleri yine

Gidersen yıkılır bu kent kuşlar da ölür
Bir tufan olurum sustuğun her yerde

Ahmet Telli

Ben seni öyle bir sevdim ki; Devrim oldu gözlerimde
Kışın soğuğunda hiç üşümedim
Güneşin yangınında hiç yanmadım
Çok tufanlar biçti yüreğim
İlahlar bile göz kırptı gece yağmurlarıyla döşüme
Çiçekler açarken ilham verdi deli gönlüme

Ben seni öyle bir sevdim ki; Devrim oldu gözlerimde
Sen varken içimde, saatlerin tik tak vuruşları sustu
Sen varken içimde, limanımdan kalkan vapurlar okyanuslarla buluştu
Sen varken içimde, Tanrı Tanrılığını unutup benim yoldaşım oldu
Ben seni öyle bir sevdim ki; Devrim oldu gözlerimde

Ben seni öyle bir sevdim ki;
Tatlı, tatlı bakan gözlerin, baktıkça yüreğime batıyor
Ben seni öyle bir sevdim ki;
Babil in asma bahçeleri gibi kalbimde aşkın olgunlaşıyor
Ben seni öyle bir sevdim ki;
Kemiklerimin ucundan ilahlarca için, için aşka çekilen iliğim
Anadolu topraklarında yanık sevdalarla gezinen şu bıçkın yüreğim
Hitit aşklarıyla, Selçuklu, Osmanlı sevdalarıyla kol kola dolaşıyor
Ben seni öyle bir sevdim ki; Devrim oldu gözlerimde

Ben seni öyle bir sevdim ki;
Gecenin gündüze her mevsimde hasret beklentisine
Ayı, yakan arsız güneşin suya düşen özlemi akis ine
Ben seni öyle bir sevdim ki;
Nehirlerin denizlere kıvrıla, kıvrıla akarken kavuşması hasretine
Toprağın her baharda aşık olduğu çiçeklerin köklerine sıkı sıkıya sarılması misaline
İşçi bir arının binlerce çiçekten toplayıp da kraliçesine ürettiği bal şerbetine
Ben seni öyle bir sevdim ki; Devrim oldu gözlerimde

Ben seni öyle bir sevdim ki;
Peşimden gece tükürürken uykuları boşadım gözlerimden senin şerefine
Ben seni öyle bir sevdim ki;
Sinek kuşlarının metre bölü saniyede kanatlarını her çırpış mesafesine
Ben seni öyle bir sevdim ki;
Kulaç, kulaç gömdüm parçalanmış yüreğimin içine
Ben seni öyle bir sevdim ki; Devrim oldu gözlerimde

Ben seni öyle bir sevdim ki;
Deprem oldu koptum dalımdan sarsıldı gönlüm yerinden
Ben seni öyle bir sevdim ki;
Sensiz alabora olup çıkamadım arşın yedi bin kat dibinden
Ben seni öyle bir sevdim ki;
Bir deli olup ta aklımı üşüttüm dudaklarının tenimde izi kalan öpücüklerinden
Ben seni öyle bir sevdim ki;
Öyle bir sevdim, öyle bir
Devrim oldu kalbimde
Bir sabahın kuşluk vaktinde devrimine yakalanıp ta uyandım
Ben senin devriminde yüz yıllardır aşka yasaklandım
Ben senin devriminde bir tek sana tutsak landım
Ben sana bir devrim sevdasıyla sevdalanıp, devrim olarak mayalandım,
Ve ben sana baharlarda toprağa düşen cemre gibi her gün yeniden
Yeniden en baştan sevdalandım

Ben seni öyle bir sevdim ki;
Öyle bir sevdim, öyle bir
DEVRİM OLDU KALBİMDE!

Kibar Tavasav




Devrim

Temiz kalan tek yerdir devrim
bütün bir yıl
kirlenen duvarda
ama görebilmek icin
asıldığı çividen indirilmelidir
yapraklari biten takvim

Zorbalara direnmektir devrim
bir çocuğun
annesinin çantasından aldığı paraları
altına gizlediğini
söylememiştir dövülen
hiçbir hali

İçinde yaşamaktır devrim
dikiş kutusunun
ve toplu iğneler gibi
bir arada olmayı gerektirir
karşı koyabilmek icin zulmüne
makas denilen patronun

Gece ışıklar arasında koşmaktır devrim
ateş böceklerini
yakalamak isteyen çocukların
peşine takılır gün gelir
yanıp sönen mavi ışıkları
polis arabalarının

Kağıt bir gemidir devrim
bütün gemiler
hurdaya çıksa da sonunda
taşıdığı özgürlük şiiriyle
batmadan yüzer nicedir
dünya sularında

Kim bilir kaç yunus görmüş
kaç DENİZ GEZMİŞ...

Sunay Akın



Devrim


Devrim yapacağım

Anasını satayım
Ülkemi de seni de değiştireceğim
Seni alın yazım
Ülkemi teline dokunulmamış sazım
Yapacağım
Anasını satayım
Devrim yapacağım
Seni karım
Ülkemi bacım yapacağım
Sana soyadımı
Ülkeme devrimci yanımı vereceğim
Sana can diyeceğim
Ülkeme derman vereceğim
Devrim yapacağım
Anasını satim
Seni ve
Ülkemi sonsuza kadar
Seveceğim.

Adulera Ayza




YOLUMUZ DEVRİM YOLUDUR
Bu davada kararlıyız
Yolumuz devrim yoludur
Darbe yemiş yaralıyız
Yolumuz devrim yoludur

Halkın kardeşliği olsun
Şu halkımız huzur bulsun
Yiğit olan katılsın gelsin
Yolumuz devrim yoludur

Daim halkın yanındayız
Halk nerede o yandayız
Irkçılık yok biz öndeyiz
Yolumuz devrim yoludur

Dileniz dilsiz hastamız
Nazım dır şair ustamız
Odur bu gönÜl postamız
Yolumuz devrim yoludur

Kızıldere kan emende
Denizler ipe gidende
Devrim bir şafak atan da
Yolumuz devrim yoludur

Pir Sultan zindanlarda
Sivas Maraş Corumlar da
Alev alev madımakta
Yolumuz devrim yoludur



Devrim var hey dostum asi gönlümde

Barikatlar koydum duvar setinde
Devrim var hey dostum asi gönlümde
Başkaldırıların nirengisinde
Devrim var hey dostum asi gönlümde

Kaşlarım çatılmış tüfek misali
Gözlerim çakılmış ağaçlar gibi
Aşka mücadele gönül derbisi
Devrim var hey dostum asi gönlümde

Uçan kuşlardan hep haber yollarım
Dağlara taşlara bayrak sallarım
Barışın yoluna adım atarım
Devrim var hey dostum asi gönlümde

Ucu keskin bıçak göğsümü çizse
Yıldıramaz beni önüme geçse
Ölümler gösterip birini seçse
Devrim var hey dostum asi gönlümde

Denizler tutulup asılsa bile
Üzerine suçlar atılsa bile
Ölmeden vücudum yakılsa bile
Devrim var hey dostum asi gönlümde

Yusuf Ziya Leblebici




Devrim Yapar Yüreğim


aşkın sihirli değneği
dokunur
feleğim şaşar
uçarım
ozan olurum
türküler bir daha güzel
çiçekler de
her olay daha anlamlı
ayrılışlar
hüzünlü
birleşmeler
coşkuyla
evren avuçlarımın içinde
tanrılaşırım kendi kendimce
devrim yapar yüreğim

(Kutup Yıldızı'ndan)
..........
..........



Turgay Usanmaz



Devrim


İhtiyaç sınırsızdır

sınırlarda kilitli
sınırın anahtarı
sınırsızdan kuvvetli

Devrim ki merdivendir
beşik, eşik, basamak
basamak üç, beş adım
adımlarsa yaşamak

Halil Pazarlı




Devrim Şarkıları

devrim şarkıları ezberletirdi babam
annemin gözleri şişerdi ağlamaktan
akşamları ağabeyim,
mermisi tükenmiş mavzerini yağlardı
ocak başında yarı uykulu yarı uyanık ederdik sabahı
hiç de yabancı gelmeyen postallar basardı kasabayı

değiştirirdi yolların coğrafyasını darağaçları
sarıklıların idam edildiği günlerde
Medine’ye hicret etmişti amcam
idam edilecekti yoksa
şairdi amcam
o da devrim şarkıları ezberletirdi çocuklarına
özgürlüğü zincire vurmuştu bir haydut
hürriyet alınmıştı insanların elinden

değiştirdiler ismini esaretin
sonra mağaralara gizlendi ilim
düğünler unutuldu
bayramsız büyüdü çocuklar
nice delikanlının uçurdular başını
zindan mesken sayıldı

yarım kaldı babamın ezberlettiği şarkılar
yarım kaldı lâiklik
yarım kaldı ihtilâl

Ahmet Aka

bu yazı makale bölümünde yayınlanmıştır.!

İŞKENCEDEN GELİYORUM
işkenceden geliyorum
sakın koşarak gel deme bana
koşarak gelemem küçüğüm sana
ayaklarım bıraktım prangalarda

işkenceden geliyorum
sakın sımsıkı sarıl deme bana
sımsıkı sarılamam küçüğüm sana
ellerimi unuttum askılarda


işkenceden geliyorum
sakın haykırarak çağırma beni
duyamam haykırışlarını küçüğüm senin
kulaklarımı yitirdim
dinmeyen çığlıklarda

işkenceden geliyorum
sakın dokunma bana
çarpılırsın voltajı bilinyen elektiriklerde
ve yanıp tutuşursun

Asıl Adalet

İnsanlarda tek sıcak kanun:
Üzümden şarap yapmaları,
kömürden ateş yapmaları,
öpücüklerden insan yapmalarıdır.

İnsanlarda tek zorlu kanun:
Savaşlara, yoksulluğa karşı
kendilerini ayakta tutmaları,
ölüme karşı yaşamalarıdır.

İnsanlarda tek güzel kanun:
Suyu ışık yapmaları,
düşü gerçek yapmaları,
düşmanı kardeş yapmalarıdır.

Hep var olan kanunlardır bunlar,
bir çocukcağzın ta yüreğinden başlar,
yayılır, genişler uzar gider
ta akla kadar
PAUL ELUARD

İMGESİ KENDİNDEN KALIN
orada
bizans
orada
topkapı ve surlar
ve rutubet, aslanım!
şimdiki zamanlarda aklım
geniş zamanlardaki
rehavet!
şiirdik bütün aşkşamları
seninle
saçından bir dal düştü
yüzünün en ıssız yerine yine sen
ve yine sizlik
sensiz artık bu şehir
faşistanbul!
Nisan 1994

yılmaz erdoğan

"Çocuğun Gördüğü Düştür Barış"

çocuğun gördüğü düştür barış,
annenin gördüğü düştür barış,
ağaçlar altında sevdalıların sevda sözleridir barış.
gözlerinin içinde uçsuz bucaksız bir gülümseme,
elinde yemiş dolu zembil
ve alnında ter tomurcukları,
-pencerede suyu soğutan testideki damlalar gibi-
akşamüstü eve dönen babadır barış..

dünyanın yüzünde yara izleri kapanırken,
ağaçlar diktiğimizde
havan mermilerinin kazdığı çukurlara,
yangının kavurduğu yüreklerde,
ilk tomurcuklarını açarken umut
ve ölüler kanlarının boşa gitmediğini bilerek
yana dönüp içerlemeksizin
uyuyabildiklerindedir barış..

barış yemek kokusudur tüten,
akşamleyin arabanın yolda durmasının
korkutmadığı,
kapı çalınmasının dost demek olduğu
ve pencereyi saat başı açmanın,
renklerinin uzaktaki çanlarıyla
gözlerimizin bayram etmesini
sağlayan gökyüzü
demek olduğu zamandır barış..

barış bir bardak sıcak süt ve bir
kitaptır uyanan çocuk önünde.
başaklar birbirlerine eğilip 'işte,
ışık,ışık,ışık!' dedikleri
ve ufuk çemberi ışıkla dolup taştığı
zamandır barış..

hapishaneler onarılıp kitaplıklar yapıldığı zaman,
eşikten eşiğe bir türkü yükseldiği
zaman geceleyin,
cumartesi akşamları mahalle berberinden çıkan yeni traş olmuş bir işçi gibi
baharda ay buluttan çıktığı zamandır barış..

geçmiş gün,
yitirilmiş gün olmadığı
sevinç yapraklarını akşamın içine salan kök
ve kazanılmış bir gün, hak edilen bir uyku olduğu zaman,
acıyı kovmak için zamanın dört bucağından
güneşin hemen ayakkabılarını
bağladığını duyduğun zamandır barış..

insanların sıkışan elleridir barış,
dünyanın masasındaki ekmektir,
gülümsemesidir annenin.
budur yalnızca.
başka bir şey değildir barış.
ve toprakta derin kırıklar açan,
sabahlar tek bir sözcük yazarlar:
barış
başka bir şey değildir barış..

dizelerimin rayları üzerinde
buğday ve güller yüklenmiş
geleceğe doğru yol alan trendir barış.
kardeşlerim,
barış iiçinde derin derin soluk alıyor
tüm dünya bütün düşleriyle.
verin elinizi kardeşlerim,
barış budur işte...

barış ışınlar demetidir yaz ovalarında,
iyilik alfabesidir tanın dizlerinde.
'kardeşim' dediğin,
'yarın kuracağız' dediğin zaman
kuracağız dediğimizi kurunca
türkü çağırdığımız zamandır barış..

Yannis RİTSOS

paylaşım için sağol yoldaş....

BENİ TARİHLE YARGILA
Titrek bir mum alevinin havaya bıraktığı bulanık bir is,
Ve göz gözü görmez bir sis değildik biz
Beni bilimle anla iki gözüm, felsefeyle anla,
Ve tarihle yargıla...

Bal değildir ölüm bana,
İdam gül değildir bana,
Geceler çok karanlık,
Gel düşümdeki sevgilim,
Ay ışığı yedir bana...

Ahh... Ben hasrete tutsağım,
Hasretler tutsak bana
Bıyığımdan gül sarkmaz,
Bıyık bırakmak yasak bana,
Mahpus bana, sus bana.
Yağlık ilmek boynuma...
Sevgili yerine
Koynuma idamlar alır, idamlar alır yatarım,
Ve sonra sabırla beklerim,
Bulutları çekersiniz üstümden,
Suçsuzluğumun yargılayıcılarını yargılarsınız,
Ve o güzel geleceği getirirsiniz bana...
Ölüm tanımaz işte o zaman sevgim,
Tırnaklarımı geçirip toprağın sırtına, doğrulurum,
Gözlerimde güneş koşar,
Ve çiçekler ekersiniz, çiçekler ekersiniz toprağıma...

Duygu bana, öykü bana,
Roman gibi her an bana
Hücremde yalnızım gel,
Gel düşümdeki sevgilim,
Soyunup hazırlan bana.

Biraz sonra asmaya götürecekler beni,
Biraz sonra dalımdan koparıp öldürecekler beni,
Hoşçakalın sevdiklerim;
Dört mevsim, yedi kıta, mavi gök...
Bütün doğa hoşçakalın...
Hoşçakalın sevdalılar,
Çocuklar, üniversiteliler, genç kızlar,
Sonsuz uzay, gezegenler ve yıldızlar,
Hoşçakalın...
Hoşçakalın senfoniler, oyun havaları,
Sevda türküleri ve şiirler.
Bildirilerimizin ve seslerimizin yankılandığı şehirler.
Dağlarında yürüdüğümüz toprak,
Yalınayak eylem adımlarıyla geçtiğimiz nehirler hoşçakalın...
Hoşçakalın ağız tatlarım;
Sıcak çorbam, çayım, sigaram...
Havalandırma sıram, banyo sıram, kelepçe sıram...
Parkamı, kazağımı, eldivenlerimi, ayakkabılarımı,
Ve kalemimi, ve saatimi,
Ve kavgamı bıraktığım sevgili dostlar
Hoşçakalın, hoşçakalın...

Dostum bana, sevdam bana,
Soluğunu geçir bana,
Uyku tutmuyor gözüm,
Anılar sıraya girdi.
Gel anne süt içir bana.

Hoşçakalın anılarımı bıraktığım insanlar,
Mutluluğu için dövüştüğüm insanlar,
Yedi bölge, dört deniz,
Yedi iklim, altmış yedi şehir,
Okullar, mahalleler, köprüler, tren yolları...
Deniz kıyıları, balıkçı motorları, takalar,
Asfalt yolu boyu dizilmiş fabrikalar,
Ve işçiler ve köylüler...
Hoşçakal ülkem
Hoşçakal anne, hoşçakal baba, kardeşim,
Hoşçakal sevgilim, hoşçakal dünya,
Hoşçakalın dünyanın bütün halkları,
Sınırlı olmayan mekâna,
Sınırlı olmayan zamana gidiyorum ben;
En sevda halimle, en yaşayan halimle,
Gidiyorum dostlarım,
Hoşçakalın, hoşçakalın...
Beni yaşamımla sorgula iki gözüm,
Beni yüreğimle, beni özümle,
Bilimle anla beni, felsefeyle anla beni,
Tarihle anla beni,
Ve öyle yargıla.

AHMET KAYA

Mutluluğu için dövüştüğüm insanlar...hoşçakalın

Bu şiir ahmet kayanın mı? şarkıyı biliyorum da sanki şiir nevzat çelik in diye hatırlıyorum.

Evet arkadaşlar bende şiiri Ahmet kaya yazmadı diye biliyordum.Şarkı olarak seslendirdiği konusu hem kesinde şiir konusunda tereddüte düştüm.

Daim halkın yanındayız
Halk nerede o yandayız

Diyorlar ki, Yenilmişiz...

Diyorlar ki, yenilmişiz.
Diyorlar ki, ölümü savunanlar, ölümü avuçlarında taşıyanlar, ölümü zehirli tohumlar gibi hayatımıza saçanlar kazanmış.
Reggiani, 'Kurtlar şehre indi' diyor şarkısında.
Biz, hayatı savunanlarız.
Biz, hayatı ölmeyi bilerek savunanlardanız.
Bahardır bizim müttefikimiz.
Ölümden korktuğumuzdan değil yaşadığımız, biz savaşmayı sevdiğimizden yaşarız.
Yaşamaktır savaşımız.
Bir nakış işler gibi, her ilmiğine kendimizden bir şey katarak yaşarız.
Diyorlar ki, yenilmişiz.
Diyorlar ki, sahipsiz ölülerimizin kanlıları zafer yürüyüşleriyle geliyorlarmış.
Diyorlar ki, dağılmış ordularımız.
Diyorlar ki, her cephede bir hüzün, her cephede bir yenilgi varmış.
Diyorum ki, yenilmedik.
Toy kısraklar gibi oynak bahar sabahları hayatımıza koşarken ne yenilmesi, bu çıldırmış erguvanlar her yana
dağılırken kim yenebilir bizi.
Şu gülümsemeleriniz.
Dilinizin ucuna geliveren şiirler.
Mırıldandığınız şarkılar.
Kır kahveleri, kıpır kıpır bir şeyler içinizde, taze ot kokuyor her yan, birisi size sizi sevdiğini söylemeye hazırlanıyor.
Kahkahalardan atlarımız, yapraklardan cephanemiz, neşeden ordularımızla yürürüz cepheye.
Ölümü taşıyanlara karşı hayatı biz yaşayarak savunuruz.
Onlar kalın parmaklannda ölümü taşıyorlar, sırtlarında öldürdüklerinin hayaletleri, her gülümsemeyi ezmek istiyorlar,
aşağılıyorlar aşklarınızı, zekice her nükteden nefret ediyorlar, hayat en büyük düşmanları.
Onlar öldürdükleriyle ölen ölüler.
Biz, hayatı savunanlarız.
Yaşayanlarız biz.
Işıklı sabahlar, çiçekli ağaçlar, tebessümler, kekik kokulan, deniz kıyıları, dudağımızın kenarında taşıdığımız öpüşmeler,
imalı şakalar, alnımızda hissettiğimiz ince rüzgâr, ihtiyar kayıkçının selamı, çırılçıplak yüzen Çingene çocukları,
bahar akşamlan bizim müttefiklerimiz.
Kalabalığız.
Güleriz biz, sevişiriz, çocukların başlarını okşarız, en oymalı ıslıklan biz çalar, en demli çayları biz içeriz.
Kaç pusudan geçtik, kaç çatışmadan çıktık.
Ne aşktan selamımızı kestik, ne sevişmelerden vazgeçtik.
Diyorlar ki, yenilmişiz.
Diyorum ki, yenilmedik.
Yaşamaktır zaferimiz.
Biz hayatın cesur yolcularıyız, bir yere varmak için değil yolculuğumuz, biz yolculuğu sevdiğimizden yoldayız.
Hayatın ölüleri onlar.
Hayatı öldürdüklerini sandıklarından sevinçle bağırıyorlar.
Hayatın yaşadığını göstermeliyiz onlara.
O buyurgan bakışlarının nasıl donuklaştığım, zafer yürüyüşlerinin nasıl dağıldığını, cinayetleriyle övünen seslerinin nasıl
titrediğini seyredin sonra.
Şimdi yaşamanın, hayatı yaşayarak savunmanın tam zamanı.
Gülmenin zamanı şimdi.
Kederleri, hüzünleri usulca koynunuza alıp saklayın.
Yenildiğimizi söyleyenlere kulak vermeyi bırakın.
Biz yenilmeyiz.
Biz ölür, asılır, hapse atılır, mahkemelerde yargılanır, işsiz kalır, işkence görür, kurşunlanır ama yenilmeyiz.
Hayatı savunanlarız biz.
Ölümden korktuğumuz için değil yaşadığımız, biz savaşmaktan hoşlandığımız için yaşarız.
Çilek reçeli kaynatmak da savaşımızın bir parçasıdır, bir türküye eşlik etmek de.
Baştan aşağı günah kesilmek de savaşımızın bir parçasıdır, bir yoksul için gözlerimizin dolması da.
Biz günah işlerken bile masum kalabilenlerdeniz.
Ölümle övünmedik çünkü biz, kimseyi öldürmedik, korkutmaya çalışmadık kimseyi, kadınların gözyaşlarında bizim bir payımız yok,
cinayet emirlerinin altında bizim adımız yazmıyor, katilleri insanların peşinden biz göndermedik.
Toprağı insandan daha kutsal bulmadık biz.
Güçlüye tapınmadık.
Sevdiklerimizi zaaflarıyla sevdik, zayıflıklarıyla sevdik.
Ne ağlamaktan korktuk, ne gülmekten.
Hayatı nakış işler gibi her ilmeğine kendimizden bir şey katarak yaşadık; hayatı güzel bulmadık, hayatı güzel yapmaya uğraştık.
Diyorlar ki, yenilmişiz.
Diyorum ki, yenilmedik.
Gülmeyi, şakalaşmayı, sevişmeyi bilenleriz, âşıkların karşısında başını eğip berduşlarla derileşenleriz.
Erguvanlar bizim için açar, deniz bizim için deniz kokar, güneş bizi selamlamak için her sabah gecenin içinden çıkıp gelir,
akşam yağmurlan bizim içindir.
Diyorlar ki, yenilmişiz.
Diyorlar ki, geliyorlarmış.
Diyorum ki, yenilmedik.

HAZİRANDA ÖLMEK ZOR

orhan kemal'in güzel anısına

işten çıktım
sokaktayım
elim yüzüm üstümbaşım gazete

sokakta tank paleti
sokakta düdük sesi
sokakta tomson
sokağa çıkmak yasak

sokaktayım
gece leylâk
ve tomurcuk kokuyor
yaralı bir şahin olmuş yüreğim
uy anam anam
haziranda ölmek zor!

havada tüy
havada kuş
havada kuş soluğu kokusu
hava leylâk
ve tomurcuk kokuyor
ne anlar acılardan/güzel haziran
ne anlar güzel bahar!
kopuk bir kol sokakta
çırpınıp durur

çalışmışım onbeş saat
tükenmişim onbeş saat
acıkmışım yorulmuşum uykusamışım
anama sövmüş patron
ter döktüğüm gazetede
sıkmışım dişlerimi
ıslıkla söylemişim umutlarımı
susarak söylemişim
sıcak bir ev özlemişim
sıcak bir yemek
ve sıcacık bir yatakta
unutturan öpücükler
çıkmışım bir kavgadan
vurmuşum sokaklara

sokakta tank paleti
sokakta düdük sesi
sarı sarı yapraklarla birlikte sanki
dallarda insan iskeletleri

asacaklar aydemir'i
asacaklar gürcan'ı
belki başkalarını
pis bir ota değmiş gibi sızlıyor genzim
dökülüyor etlerim
sarı yapraklar gibi

asmak neyi kurtarır
sarı sarı yaprakları kuru dallara?
yolunmuş yaprakları
kırılmış dallarıyla
ne anlatır bir ağaç
hani rüzgâr
hani kuş
hani nerde rüzgârlı kuş sesleri?
asılmak sorun değil
asılmamak da değil
kimin kimi astığı
kimin kimi neden niçin astığı
budur işte asıl sorun!

sevdim gelin morunu
sevdim şiir morunu
moru sevdim tomurcukta
moru sevdim memede
ve öptüğüm dudakta
ama sevmedim, hayır
iğrendim insanoğlunun
yağlı ipte sallanan morluğundan!
neden böyle acılıyım
neden böyle ağrılı
neden niçin bu sokaklar böyle boş
niçin neden bu evler böyle dolu?
sokaklarla solur evler
sokaklarla atar nabzı
kentlerin
sokaksız kent
kentsiz ülke
kahkahanın yanıbaşı gözyaşı

işten çıktım
elim yüzüm üstümbaşım gazete
karanlıkta akan bir su
gibi vurdum kendimi caddelere
hava leylâk
ve tomurcuk kokusu
havada köryoluna
havada suçsuz günahsız
gitme korkusu
ah desem
eriyecek demirleri bu korkuluğun
oh desem
tutuşacak soluğum
asmak neyi kurtarır
öldürmek neyi
yaşatmaktır önemlisi
güzel yaşatmak
abeceden geçirmek kıracın çekirgesini
ekmeksiz yuvasız hekimsiz bırakmamak

ah yavrum
ah güzelim
canım benim / sevdiceğim
bitanem
kısa sürdü bu yolculuk
n'eylersin ki sonu yok!
gece leylâk
ve tomurcuk kokuyor
uy anam anam
haziranda ölmek zor!
nerdeyim ben
nerdeyim ben
nerdeyim?
kimsiniz siz
kimsiniz siz
kimsiniz?
ne söyler bu radyolar
gazeteler ne yazar
kim ölmüş uzaklarda
göçen kim dünyamızdan?

asmak neyi kurtarır
öldürmek neyi?
yolunmuş yaprakları
ve kırılmış dallarıyla bir ağaç
söyler hangi güzelliği?
kökü burda
yüreğimde
yaprakları uzaklarda bir çınar
ıslık çala çala göçtü bir çınar
göçtü memet diye diye
şafak vakti bir çınar
silkeledi kuşlarını
güneşlerini:
«oğlum sana sesleniyorum işitiyor musun, memet,
memet!»
gece leylâk
ve tomurcuk kokuyor
üstümbaşım elim yüzüm gazete
vurmuşum sokaklara
vurmuşum karanlığa
uy anam anam
haziranda ölmek zor!

bu acılar
bu ağrılar
bu yürek
neyi kimden esirgiyor bu buz gibi sokaklar
bu ağaçlar niçin böyle yapraksız
bu geceler niçin böyle insansız
bu insanlar niçin böyle yarınsız
bu niçinler niçin böyle yanıtsız?
kim bu korku
kim bu umut
ne adına
kim için?

«uyarına gelirse
tepemde bir de çınar»
demişti on yıl önce
demek ki on yıl sonra
demek ki sabah sabah
demek ki «manda gönü»
demek ki «şile bezi»
demek ki «yeşil biber»
bir de memet'in yüzü
bir de güzel istanbul
bir de «saman sarısı»
bir de özlem kırmızısı
demek ki göçtü usta
kaldı yürek sızısı
geride kalanlara

nerdeyim ben
nerdeyim?
kimsiniz siz
kimsiniz?

yıllar var ki ter içinde
taşıdım ben bu yükü
bıraktım acının alkışlarına
3 haziran '63'ü
bir kırmızı gül dalı
şimdi uzakta
bir kırmızı gül dalı
iğilmiş üzerine
yatıyor oralarda
bir eski gömütlükte
yatıyor usta
bir kırmızı gül dalı
iğilmiş üzerine
okşar yanan alnını
bir kırmızı gül dalı
nâzım ustanın

gece leylâk
ve tomurcuk kokuyor
bir basın işçisiyim
elim yüzüm üstümbaşım gazete
geçsem de gölgesinden tankların tomsonların
şuramda bir çalıkuşu ötüyor
uy anam anam
haziranda ölmek zor!



Hasan Hüseyin ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])

VE BURDA

Haykırır paleti tutuşan ressam, "melezim ben",
haykırırlar bana kovalanan hayvanlar, "melezim ben",
sızlanırlar gezgin şairler, "melezim ben",
tekrarlar her köşenin günlük acısında
rastladığım insan, "melezim ben"
ve altın kaplamalı tahtadan bir bakireyi okşayan
ölü bir ırkın gizemine varır bu:
"melezdir benden doğma bu acayip çocuk".

Melez değil miyim ben de bir yandan
çarpışmasında (birleşip, ayrılan)
aklımı karıştıran iki gücün,
o güçler ki ağaçta daha olgunlaşmadan
hapsolmuş meyvenin garip tadını
hissettiğinde beni çağıran.

Dönüyorum İspanyol Amerika'sının sınırına,
kıtayı saran bir geçmişi tatmaya.

Kayıp gitmektedir hatıra silinmez bir yumuşaklıkla
bir çan sesiyle ta uzakta.


Che GUEVARA

Çeviri : Adnan ÖZER- Vilma Kuyumcuyan

küçük bir dalgayım



Özgür mavinin tutsaklığında

Yaşam ışıltısı küçük bir dalgayım.

Masmavi gökyüzü ve deniz,

Bembeyaz bulutlar ve martılar,

Mavi beyaz bir rüyadayım.

Doğanın en saf ifadesiyim ben,

Güneş bile incitmeden geçer

Billur tenimden.



En sevdiğim oyun

Med-Cezir dir benim.

Oyun bozan dalgakıranları

Hiç sevmedim.

Bazen yarışırım dalgalarla

En önde varmak için karaya.

Sonra, oynarım çocuklarla,

Kurabilsinler diye yeniden

Kumdan kalelerini yıkarım.

En yakın dostlarım

Yunus balıkları

Onlar mavi yürekli barışın çocukları !.

Ah! Yoldaşlarım ,

Balinalar ve fok balıkları

Kapkara yürekliler öldürdüler onları !..



Bazen öfkelenirim böyle

Coşarım, taşarım,

Ben hep başına buyruk yaşarım.

Acıtmaz canımı , ne ağlar ne oltalar

Zıpkın yemiş bir balinanın gözyaşı kadar !.



Seviyorum

Bir sevgiliye bakar gibi

Bana sevgiyle bakanları.

Ölümsüzleştirip bu bakışı

Resmimi yapanları.

Seyrettiniz mi bir kumsaldan

Ufukta doğan güneşi,

Bulunmaz tabiatta

Bu tablonun bir eşi.



Ve saklarım her gece

Bir sır gibi içimde,batan güneşi .

Aslında gece , gündüzün ikiz kardeşi!.

Gün ışığı bir müjdedir yaşama

Her gecede bir sabah olduğunu

Müjdelemek için kainata .



Kim bilebilir benim kadar

Bir damlayı inci yapan gizemi.

Bilmeniz gereken sadece şudur :

Bu ne damlanın ne midyenin hüneri !.

Sadece inciler saklamaz

Denizin derinlikleri.

Ne zaman görsem akıtır gözyaşımı

Bitmemiş bir yolculuğun seyir defteri !.

Aslında deniz evrenin yüreğidir,

Deniz evrene sunulmuş

En büyük hazinedir.



Büyürken sordum kendime

Kaç kulaçta gidilir evrenin sonuna,

Yada binip bir deniz atına

Gitmeli mi dört nala ?



Dostluğu, liman fenerinin aydınlık gözlerinde

Heyecanı, Kolomp un sözlerinde

Umudu, karayı gören tayfanın yorgun sesinde

Hüznü, giden geminin ardından

Mendil sallayan sevgilinin yüzünde gördüm.



Deniz tuzunda buldum

Yaşamın tadını.

Ölüm meleği fırtına olup sallarken gemiyi

Genç kaptanın duasında işittim İsa’nın adını !.



Her fırtına bir şölendir;

Her fırtına hüzne gebedir.

Savrulmaktan yorulunca küçük bedenim

Zaman yorgunu sakin koylarda dinlenirim.





Dinlerim rüzgarın bestesini

Kimsesiz gecelerde.

Deniz bir beşik gibi sallarken beni

Yosunların kollarında

Bakarım gemilerin kılavuzu yıldızlara.

Ve her gece sarılıp uyurum

Bir deniz yıldızına.



Denize ait ne varsa ,

Işıltım da saklı.

Çok severim uçan balıklarla yarışmayı

Ve muson yağmurlarında ıslanmayı.



Evrenin yüreğinde

Küçük bir dalgayım,

Maviye aşık ,

Özgürlüğe tutsağım !..



Esat Selışık

[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor] tanya(zoe)
Arkada moskova ayaktaydı
beyaz sargılarında kan
200 milyon nufuslu bir tek insan
arkada moskova ayaktaydı
sukunetli ve emindi yaşamaktan
uçaksavarlarla ateş ediyor
ve
cebinde bir yaprağın kıvrılmış ucu
tiyatroya,sinamaya,konsere gidiyor
dinliyordu ştravs'ı ve çaykofski' yi top sesleri arasında
ve santranç oynuyordu siyah perdeleri inik camların arkasında
genç işçilerini ileriye,cepheye
genç tezgahlarını gerilere gönderdi
ihtiyar işçiler hurdadan çıkarıp ihtiyar tezgahları
saat gibi işlettiler
moskova barikatlar yapıyor,tank çukurları kazıyordu
ve puşkin' i dökme tunç mantosunun omuzlarında kar
ve ayakta,daldın
belkide yeni bir 'evgeni annegin' yazıyordu
ve kremlin' de çelik-adam
ve kremlin' de bolşevik
telaşa düşmeyen,şaşırmayan,tereddütsüz gözleri
ve pos bıyıklarıyla örtülü
yirminci yüzyılın en akıllı ağızlarından biri

Ve granit kabrinde Lenin.
Ve karların üstünde muzaffer gülümseyişi onun.

Düşman ulaştı Moskova kuzeyinde Yakroma'ya
ve güneyinde Tula şehrine.

Ve kasımın sonu
ve aralık ayının ilk günlerinde
harcamış bulunuyordu ihtiyatlarını
bütün cephe üzerinde.
Ve aralık ayının ilk günlerinde,
en nazik safhasındaydı durum.

Ve aralık ayının ilk günlerinde,
Petrişçevo'da Vereiya şehri dolaylarında,
kar gibi mavi bir gökyüzünün üzerinde
Alamanlar 18 yaşında bir kız astılar.
18 yaşındaki kızlar belki nişanlanır
astılar onu.

Moskova'dandı.
Gençti, partizandı.
Sevdi, anladı, inandı
ve geçti harekete.
İpin ucunda ince uzun boynundan sallanan çocuk
bütün azametiyle insandı.

Çevirir gibi yapraklarını "Harp ve Sulh" romanının
dolaştı karlı karanlıkta bir genç kızın elleri.
Kesildi Petrişçevo'da telefon telleri,
sonra Alaman ordusundan 17 beygirli bir ahır yandı.
Ertesi gün partizan yakalandı.

Yeni hedefin önünde yakalandı partizan,
birdenbire, kıskıvrak, arkadan.
Gökyüzü yıldızla,
yürek hızla,
bilek nabızla,
şişe benzinle dolu
ve kibrit çakılmak üzereydi.
Ve kibrit çakılamadı fakat.
Tabancaya davranmak istedi.
Çullandılar.
Alıp götürdüler.
Alıp getirdiler.
Odanın ortasında dimdik durdu partizan:
torbası omuzunda,
başında kürk şapkası, sırtında gocuk,
bacaklarında pamuklu külot pantolon ve keçe çizmeler.
Subaylar baktılar partizana yakından:
badem nasıl kabuğunun içindeyse
filiz gibi bir kızdı kürkün, keçenin ve pamuklunun içindeki.

Kaynıyor masada semaver.
Satrançlı örtüde bir tabanca, beş kayış kemer,
ve yeşil bir şişe konyak.
Tabakta domuz sucuğu ve ekmek artıkları.

Ev sahipleri mutfağa gönderildiler.
Lamba sönmüştü.
Ocağın ateşiyle kızılca karanlıktı mutfak.
Ve ezilmiş hamam böceği kokuyordu.
Ev sahipleri: bir çocuk, bir kadın, bir ihtiyar,
sokuldular birbirlerine:
dünyadan uzak
ıssız bir dağ başında kurda kuşa karşı yapyalnız kalmıştılar.

Sesler geldi bitişikten :
Soruyorlar:
"- Bilmiyorum," diyor.
Soruyorlar:
"- Hayır," diyor.
Soruyorlar:
"- Söylemem," diyor.
Soruyorlar :
"- Bilmiyorum," diyor, "- Hayır," diyor, "- Söylemem," diyor.
Ve yeryüzünde bu üç sözden başkasını unutan ses
sıhhatli bir çocuk teni gibi pürüzsüz
ve iki nokta arasındaki en kısa yol gibi düz.

Bir kayış sakladı bitişikte :
Partizan sustu.
Çıplak bir insan eti ses verdi.
Kayışlar şaklıyor arka arkaya.
Yılanlar güneşe doğru sıçrayıp düşerken ıslık çalıyorlar.
Genç bir Alaman subayı geldi mutfağa.
İskemleye çöktü.
Kapadı avuçlarıyla kulaklarını.
Ve gözleri sımsıkı yumulu
ve öylece kaldı orda kımıldamadan sorgunun sonuna kadar.
Kayışlar saklıyor bitişikte.
Saydılar ev sahipleri :
200...
Sorgu tekrar başladı :
Soruyorlar : "- Bilmiyorum," diyor,
Soruyorlar : "- Hayır," diyor,
Soruyorlar : "- Söylemem," diyor.
Ses kibirli
fakat artık pürüzsüz değil
kanayan bir yumruk gibi boğuktu.

Partizanı dışarı çıkardılar.
Başında kürk şapkası, sırtında gocuk,
bacaklarında pamuklu külot pantolon ve keçe çizmeler
yoktu.
Bir don bir gömlekti.
Beyaz, genç dişleriyle ısırılmaktan şişmiş dudakları.
Bacaklarında, boynunda, alnında kan.
Kolları iple bağlı arkadan,
çıplak ayakları karda,
iki yanda süngülüler,
yürüdü partizan.

Soktular partizanı Vasili Klulik'in izbasına.
Oturdu tahta sıranın üstüne.
Çatık bir dalgınlık içindeydi.
Su istedi.
Nöbetçi verdirmedi suyu.
Alaman askerleri geldiler.
Böcekler gibi üşüştüler başına,
çekiştirdiler, tartakladılar.
Birisi art arda kibrit yakıp tuttu altında çenesinin,
bir bıçkı sürttü sırtına bir başkası
dişli demir kanlanıncaya kadar.
Sonra gittiler uyumaya.
Nöbetçi süngünün ucunda çıkardı partizanı sokağa.

Mavi gözleri yuvarlak bir çocuk bakıyor camdan:
dünya buzların içinde,
karın altında yapyalnız sokak
yıldızların içinde.

Mavi gözleri yuvarlak
bir çocuk bakıyor camdan.
Gördüklerini unutacak,
büyüyecek, evlenecek,
ve bir yaz gecesinde
bir öğle uykusunda yahut
rüyasına girecek ansızın
karda yıldızlara basan çıplak ayakları bir genç kızın.

Karın altında bir uçtan bir uca
karın altında yapyalnız sokak.
Karın üstünde partizan:
ayakları çıplak,
kollan bağlı arkadan,
bir don bir gömlek,
yürüyor önünde süngünün
bir uçtan bir uca gidip gelerek.

Üşüdü nöbetçi, döndüler izbaya.
Isındı nöbetçi çıktılar.
Bu böyle sürdü saat 22'den ikiye kadar.
İkide nöbetçi değişti
ve artık partizan kımıldanmadan kaldı tahta sıranın üzerinde.
Partizan
18 yaşında.
Partizan
öldürüleceğini biliyor.
Ölmek ve öldürülmek:
hıncının kızıltısında belli belirsizdi bu fark.
Ve ölümden korkmayacak
ve keder duymayacak kadar sıhhatli ve gençti.
Bakıyor çıplak ayaklarına:
Şişmiştiler,
çatlayıp donmuştular kıpkırmızı.
Fakat partizan
dışındaydı acının.
Ve nasıl derisinin içindeyse
öyle içindeydi öfkesinin ve inancının.
Zaman zaman annesi geliyor aklına.
Mektep kitapları geliyor aklına.
Cilalı toprak bir çanak geliyor aklına
İliç'in resmi önünde duran
ve içinde masmavi çiçekler.
Çocukluğu geliyor aklına,
bu o kadar yakın ki
kısacık entarilerin renkleri bile
tutulacak gibi elle.
İlk hava bombardımanı geliyor aklına.
Cepheye giden işçi taburları geliyor aklına
sokaktan geçiyorlar şarkı söyleyerek
ve çocuklar koşuyor peşlerinden.
Zaman zaman bir tramvay durağı geliyor aklına;
annesiyle orda vedalaştılar.
Bir gençlik toplantısı geliyor aklına,
bu o kadar yakın ki
kırmızı örtülü masada su bardağı
ve kesik kesik konuşan kendi sesi bile
tutulacak gibi elle.
Ve artık durup dinlenmeden kendi sesi geliyor aklına:
düşmanın karşısında dimdik duran sesi,
Hayır, diyen,
Söylemem, diyen
ve düşmana hiçbir şeyi doğru söylememek için
kendi adını bile gizleyen.

ZOE'ydi adı,
ismim TANYA, dedi onlara.

(Tanya,
Bursa Cezaevi'nde karşımda resmin.
Bursa Cezaevi'nde.
Belki duymamışındır bile Bursa'nın adını.
Bursa'm yeşil ve yumuşak bir memlekettir.
Bursa Cezaevi'nde karşımda resmin.
Sene 1941 değil artık
sene 1945.
Moskova kapılarında değil artık
Berlin kapılarında dövüşüyor seninkiler,
bizimkiler,
bütün namuslu dünyanınkiler.

Tanya,
senin memleketini sevdiğin kadar
ben de seviyorum memleketimi,

Seni astılar memleketini sevdiğin için,
ben memleketimi sevdiğim için hapisteyim.
Ama ben yaşıyorum,
ama sen öldün.
Sen çoktan dünyada yoksun,
zaten ne kadar az kaldın orda :
on sekiz senecik.
Doyamadın güneşin sıcaklığına bile.

Tanya,
sen asılan partizan,
ben hapiste şair.
Sen kızım, sen yoldaşım.
Resminin üstüne eğiliyor başım:
kaşların incecik,
gözlerin badem gibi,
ama renklerini fotoğraftan anlamam mümkün değil.
Fakat yazıldığına göre
koyu kestaneymişler.
Bu renkte gözler çok çıkar benim memleketimde de.
Tanya,
saçların ne kadar kısa kesilmiş,
oğlum Memet'inkilerden farkı yok.
Alnın ne kadar geniş,
ay ışığı gibi,
rahatlık, ve rüya veriyor insanın içine.
Yüzün ince uzun,
kulakların büyücek biraz.
Henüz çocuk boynu boynun :
henüz hiçbir erkek kolu sarılmamış anlıyor insan.
Ve püsküllü bir şey sarkıyor yakandan:
süsünü sevsinler mini mini kadın.

Arkadaşları çağırdım, bakıyorlar resmine :
-Tanya,
senin yaşında bir kızım var.
-Tanya,
kız kardeşim senin yaşında.
-Tanya,
senin yaşında sevdiğim kız.
Bizim memleket sıcaktır
bizde kızlar tez kadınlaşır.
-Tanya,
senin yaşında kızlarla okulda, fabrikada, tarlada arkadaşız.
-Tanya,
sen öldün,
ne kadar namuslu insanlar öldürüldü ve öldürülmektedir,
ama ben,
yedi yıldır kavgada hayatımı tehlikeye koyamadan
hapiste de olsa bal gibi yaşıyorum.)

Sabah oldu Tanya'yı giydirdiler,
ama çizmeleri, şapkası, gocuğu yoktu,
iç etmişlerdi onları.
Torbasını getirdiler :
torbada benzin şişeleri, kibrit, kurşun, tuz, şeker.
Şişeleri boynuna astılar,
torbasını verdiler sırtına.
Göğsüne bir de yazı yazdılar :
"PARTİZAN".
Köyün alanına kuruldu darağacı.
Atlılar çekmiş kılıcı
halka olmuş piyade askeri.
Zorla seyre getirdiler köylüleri.

İki sandık üst üste,
iki makarna sandığı.
Sandıkların üstüne
yağlı urgan sallanır,
urganın ucu ilmik.

Partizan kaldırılıp çıkarıldı tahtına.
Partizan
kolları bağlı arkadan
durdu urganın altında dimdik.

Nazlı, uzun boynuna ilmiği geçirdiler.

Bir subay fotoğrafa meraklı,
bir subay, elinde makina : Kodak,
bir subay resim alacak.
Tanya seslendi kolhozlulara ilmiğinin içinden
"- Kardeşler, üzülmeyin.
Gün yiğitlik günüdür.
Soluk aldırmayın faşistlere,
yakın, yıkın, öldürün..."

Bir Alaman vurdu ağzına partizanın,
genç kızın beyaz, yumuk çenesine aktı kan.
Fakat askerlere dönüp devam etti partizan :
"- Biz iki yüz milyonuz.
İki yüz milyon asılır mı?
Gidebilirim ben.
Ama bizimkiler gelecekler.
Teslim olun, vakit varken..."

Kolhozlular ağlıyordu. Cellat çekti ipi.

Boğuluyor nazlı, boynu kuğu kuşunun.
Fakat dikildi ayaklarının ucunda partizan
ve hayata seslendi İNSAN:
"- Kardeşler
hoşça kalın.
Kardeşler
kavga sonuna kadar.
Duyuyorum nal seslerini
geliyor bizimkiler!"

Cellat bir tekme attı makarna sandıklarına.
Sandıklar yuvarlandılar.
Ve Tanya sallandı ipin ucunda

Yasak


Özgürlüğün geldiği gün;
O gün ölmek yasak



Yazmam Daha Aşk Şiiri


Oydu bir bakışta tanıdım onu
Kuşlar bakımından uçarı
Çocuk tutumuyla beklenmedik
Uzatmış ay aydınlık karanlığıma
Nerden uzatmışsa tenha boynunu

Dünyanın en güzel kadını oydu
Saçlarını tarasa baştan başa rumeli
Otursa ama hiç oturmaz ki
Kan kadını rüzgardı atların
Hep andım ne yaşanır olduğunu

En çok neresi mi ağzıydı elbet
Bütün duyarlıklara ayarlı
Öpüşlerin türlüsünden elhamra
Sınırsız denizinde çarşafların
Bir gider bir gelirdi işlek ağzı

Ah şimdi benim gözlerim
Bir ağlamaktı tutturmuş gidiyor
Bir kadın gömleği üstümde
Günün maviliği ondan
Gecenin horozu ondan

CEMAL SÜREYA...

harika..
'devrim doldu yüreğime'
:)

Zindandaki bir çocugun annesine mektubu

Merhaba canım annem nasılsın?
Kalbine dikkat et hastalanmasın.
Biliyorum sen hem bana,hem bu zulme yanarsın.
Sakın ola umudunu yitirme annem...
Bu mektubu sana çok gizli yazdım,onlara boyun eğsem yaşayamazdım
Karanlık koğuşta yapayalnızım,bu zulüm hep ben KÜRDÜM diyedir annem...
Buralarda hava sabahtan kararır,yatağı betondur yorganı kardır,
Bilmezler burda yatan bir yavru candır,durmadan canımı yakarlar annem...

Kelepçemin sesini duyuyormusun?
Çok sıktılar ana biliyormusun?
Bunlar insan değil anlıyormusun?
Beni öldürseler KÜRTLER tükenmez annem...
**NEDEN KÜRT DOĞDUN?** diye copları,
vururken görsen anam onları,
Dersin **yılanmı doğurmuş bunları**? Hiç farkları yoktur inanki annem...
Yapmayın annem üzülür diyorum,babam görse kahrından ölür diyorum,
Hesabınız elbet birgün görülür diyorum,
GELECEĞİN BİR GÜN GELECEĞİNİ bilmiyorlar annem...

İçinden gelen ses konuşuyorsa,
Nerede yavrum diye soruyorsa,
O an ciğerinde yanıp kavruluyorsa,
Bilki KÜRT doğduğu için bu yılanlar,
Daha doymadığın yavrunu katletti annem....

Sakın ağlama,sen üzülme annem,
Onlar bilmiyorlar,sen biliyorsunki;
Ölen bir KÜRT,doğan bin KÜRT demektir,
Onların copları,bizim yüreğimizin ateş topları var annem..

şiir ersin ergün keleş'e ait.

Bir insan ömrünü neye vermeli
Harcanıp gidiyor ömür dediğin
Yolda kalan da bir yürüyende bir
Harcanıp gidiyor ömür dediğin

Yüreğim ürperir kapı çalınsa
Esmeyen yelimden hile sezerler
Künyeler kazınır demir sandıkta
Savrulup gidiyor ömür dediğin

Dışı eli yakar içi de seni
Sona eklenmeli sözün incesi
Ayrılık gününü kör dereleri
Bölünüp gidiyor nehir dediğin

Bir insan ömrünü neye vermeli
Para mı onur mu taş dikenli yol
Ağacın köküne inmek mi yoksa
Harcanıp gidiyor ömür dediğin

**Zülfü LİVANELİ**

(birde Hasret Gültekin in yorumundan dinlemenizi tavsiye ederim yoldaşlar:)...[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])

edip canseverin beğendiğim şiirlerinden biri..MENDİLİMDE KAN SESLERİHer yere yetişilirHiçbir şeye geç kalınmaz amaÇocuğum beni bağışlaAhmet Abi sen de bağışlaBoynu bükük duruyorsam eğerİçimden öyle geldiği için değilAma hiç değilAh güzel Ahmet abim benimİnsan yaşadığı yere benzerO yerin suyuna, o yerin toprağına benzerSuyunda yüzen balığaToprağını iten çiçeğeDağlarının, tepelerinin dumanlı eğimineKonyanın beyazAntebin kırmızı düzlüğüne benzerGöğüne benzer ki gözyaşları mavidirDenize benzer ki dalgalıdır bakışlarıEvlerine, sokaklarına, köşebaşlarınaÖylesine benzer kiVe avlularına(Bir kuyu halkasıyla sıkıştırılmıştır kalbi)Ve sözlerine (Yani bir cep aynası alım-satımına belki)Ve bir gün birinin adres sormasına benzerSorarken sorarken üzünçlü bir görüntüsüneCamcının cam kesmesine, dülgerin rende tutmasınaÖyle bir cıgara yakımına, birinin gazoz açmasınaMinibüslerine, gecekondularınaHasretine, yalanına benzerAnısı işsizliktirAcısı bilincidirBıçağı gözyaşlarıdır kurumakta olanGülemiyorsun ya, gülmekBir halk gülüyorsa gülmektirNe kadar benziyoruz Türkiye'ye Ahmet Abi.Bir güzel kadeh tutuşun vardı eskidenDirseğin iskemleye dayalı-- Bir vakitler gökyüzüne dayalı, derdim ben --Cıgara paketinde yazılar resimlerResimler: cezaevleriResimler: özlemResimler: eskidenberiVe bir kaşın yukarı kalkıkSevmen aceleDostluğun çabukBakıyorum da simdiO kadeh bir küfür gibi duruyor elinde.Ve zaman dediğimiz nedir ki Ahmet AbiBiz eskiden seninleİstasyonları dolaşırdık bir birO zamanlar Malatya kokardı istasyonlarNazilli kokardıVe yağmurdan ıslandıkça Edirne postasıKıl gibi ince İstanbul yağmurunun altındaEsmer bir kadın sevmiş gibi olurdun senKadının ütülü patiskalardan bir teniUpuzun boynuKirpikleriVe sana Ahmet Abiuzaktan uzaktan domates peynir keserdi sankiSofranı kurardıElini bir suya koyar gibi kalbinden akana koyardıCezaevlerine düşsen cıgaranı getirirdiÇocuklar doğururduVe o çocukların dünyayı düzeltecek ellerini işlerdi bir dantel gibiO çocuklar büyüyecekO çocuklar büyüyecekO çocuklar...Bilmezlikten gelme Ahmet AbiUmudu dürtUmutsuzluğu yatıştırDiyeceğim şu kiYok olan bir şeylere benzerdi o zaman trenlerOysa o kadar kullanışlı ki şimdiHayalsiz yaşıyoruz nerdeyseÇocuklar, kadınlar, erkeklerTrenler tıklım tıklımTrenler cepheye giden trenler gibiİşçilerAlmanya yolcusu işçilerKadınlarKimi yolcu, kimi gurbet bekçisiEllerinde bavullar, filelerKolonyalar, su şişeleri, paketlerOnlar ki, hepsiBir tutsak ağaç gibi yanlış yerlere büyüyenlerAh güzel Ahmet Abim benimGördün mü bakDağılmış pazar yerlerine benziyor şimdi istasyonlarVe dağılmış pazar yerlerine memleketGelmiyor içimden hüzünlenmek bileGelse deÖyle sürekli değilBir caz müziği gibi gelip geçiyor hüzünO kadar çabukO kadar kısaİşte o kadar.Ahmet Abi, güzelim, bir mendil niye kanarDiş değil, tırnak değil, bir mendil niye kanarMendilimde kan sesleri...Edip CANSEVER ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])*ahmet abi, tam hatırlıyamıyorum ama erdal özün bir kitabında ahmet abinin devrimci bir balıkçı olduğu yazıyordu..kim olduğunu tam olarak bilen varsa yazsın!

kahrolsun faşizm tek yol devrim paylaşımın çok güzel tşk

Eziliyorlar,
Kadınlar eziliyor,
Her sene sadece 18 martta anılan,
Kadınlarımız,
Bizim diyerek sırtındaki top\'a ortak olmaya calıştıgımız,
Aç Kalmalarını bahane ederek,
Böbürlendiğimiz,
Yeri geldiğinde \' anamız \' olan,
genel de gelmeyen kadınlarımız,
Unutmadık dedikce karanlığa gönderdiğimiz,
O Kadınlarımız,
Hani bizim kadınlarımız,
Hatırlıyormusnuz,
Bu gün 19 Mart!
Çok uzakta değil,
Duyuyormusnuz,
yorganın altında duran haykırışlarını,
Görüyormusnuz?
yorganın altında kalan yüzleri,
Geciyor mu aklınızdan!
Neler hissettikleri,
Hatırladınız mı!?
İşte onlar,
Sanki sadece Canakkale\'de varmış gibi,
Duran, Boyun eğen, Ezilen,
İşte kadınlarımız Bizim kadınlarımız,
Eziliyorlar...

insanlar gider şarkıları kalır
şarkılar var uzun
yüzyıllar dolanır
şarkılar var kısa
söylendiği yerde kalır
şarkılar var benim şarkılarım
söyletmezler içimde kalır.

aziz nesin

[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
Yunus Emre Şiirleri
Halil Kumova - Allah Sana Sundun Elim & Bugün Sohbet Bizüm Oldu & Bir
Garipsin Su Dünyada
Halil Kumova - Bir Gün Edesim Gelir & Girdim Askin Denizine & Hakdan
Inen Serbeti
Halil Kumova - Garip Garip Ötme Bülbül & Sol Cennetin Irmaklari
Halil Kumova - Gel Gör Beni Ask Neyledi & Gel Dosta Gidelim Gönül
Halil Kumova - Is Bu Vücüt Sehrine & Niderüz Hayat Suyun & Ol Dost
Bize Gelmez Ise
Halil Kumova - Sordum Sari Cicege & Cagirayim Mevlam Seni & Dertli Ne
Aglayip Gezersin
Halil Kumova - Söyle Garip Bencileyin & Bana Seni Gerek Seni
Halil Kumova - Tastin Yine Deli Gönül & Hak Calabim

İndir: ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])
Karacaoğlan Şiirleri Halil Kumova - Bana Kara Diyen Dilber & Ala Gözlü Nazli Dilber
Halil Kumova - Basi Pare Pare Dumanli & Uyuma Deli Gönül
Halil Kumova - Degirmende Geldim & Cesit Cesit Baglamissin Basini &
Deli Gönül & Ilgit Ilgit Esen
Halil Kumova - Hecine Gönül & Güzel Ne Güzel Olmussun & Bir Dem
Sürelim
Halil Kumova - Kismet Olur Ben Bu Ilden & Kadir Mevlam Budur Son
Dilegim
Halil Kumova - Seherde Ugradim & Sana Dedim Alli Gelin & Ben Bu
Yerden
Gidersem.
Halil Kumova - Sunayi Deli Gönül & Su Yalan Dünyaya & Akca Kizlar &
Sana Dedim
Halil Kumova - Yandi Cukurova & Yeter Olsun & Ciktim Seyreledim
Nigdeyi Boru
Halil Kumova - Yesil Basli Gövel Ördek & Bir Yigit Gurbete Gitse &
Incecikten Bir Kar Yagar
İndir: ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])
Nazım Hikmet Şiirleri
Nurseli Idiz - Asya-Afrika Yazarlarina
Nurseli Idiz - Beyazit Meydanindaki Ölüm
Nurseli Idiz - Bir Sehirde Tramvaylarla Yapilmis Gece Gezintileri
Üstüne
Nurseli Idiz - Bu Vatana Nasil Kiydilar
Nurseli Idiz - Cenaze Merasimim
Nurseli Idiz - Cinar Olsam Dinlesem Gölgesinde & Fasulye Gibi
Nurseli Idiz - Dünyayi Verelim Cocuklara
Nurseli Idiz - Durup Dururken
Nurseli Idiz - Geliyorum Siram & Hos Geldin Bebek
Nurseli Idiz - Giderayak
Nurseli Idiz - Gözlerimiz
Nurseli Idiz - Hasret
Nurseli Idiz - Her Günüm Mis Gibi Kokan Bir Kavun Dilimi
Nurseli Idiz - Iki Gözümün Bebegi & Üc Leylek Lokantasi
Nurseli Idiz - Mor Menekse Ac Dostlar Ve Altin Gözlü Cocuk
Nurseli Idiz - Nazima Saygi ( Fuat Saka )
Nurseli Idiz - Ölüm Düsüncesinden Soyundum
Nurseli Idiz - Otobiyografi
Nurseli Idiz - Sairin Bir Dakika Tembelligi
Nurseli Idiz - Sehir Aksam Ve Sen
Nurseli Idiz - Seni Düsünürüm
Nurseli Idiz - Severmisim Meger
Nurseli Idiz - Seviyorum Seni Ekmegi Tuza Banip Yer Gibi
Nurseli Idiz - Sirma Gibi Kizlar
Nurseli Idiz - Vera’nin Resmi
Nurseli Idiz - Veraya 2
Nurseli Idiz - Veraya
Nurseli Idiz - Yagmurun Altinda
Nurseli Idiz - Yarida Kalan Bir Bahar Yazisi
İndir: ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])

:che: VEDA ŞARKISI :poingt:

1.
Kayalıkta çakılı yelkenli
sana bırakıyorum veda şarkımı.

2.
Benim uzaklardaki ölümümün kanında tohumlanışı da
kayalar devranının altında değişken köklerle.
Yalnızlık! geçmişe özlem çiçeği canlıı duvarların.
Yalnızlık, yeryüzünde adanmış faniliğim.

3.
Taşımak istemiştim heybemde
yüreğinin gelip geçici tadını,
ama kaldı havaya çizilmiş kesin eğrilerle,
yadsıma oldu umudumun yiğitliğine.oman
Giderim hatıradan daha uzun yıllar boyu
kapalı yalnızlığıyla gezginin,
fakat havaya çizilmiş kesin eğri sanki bana döndü
ve bir işaret koydu pusula kaderime.
Sonu geldiğinde bütün gündelik işlerin
yol yapacağım bir geleceğim olmasa,
gelmiş olacağım bakışında canlanmaya
kaderimin sırıtan parçası olarak.
Gideceğim hatıradan daha uzun yollar boyunca
zincir halkaları gibi eklenen elvedalarla zamanın akışında.

4.
Dimdik hatıra sonunda düşmüş yola,
usanmış beni bir geçmişi olmadan izlemekten,
unutulmuş yol kıyısındaki bir ağaçta
Uzaklara gideceğim, hatıra
parçalanarak ölünceye yolun taşlarında,
ve devam edeceğim, içimde
hep o gezginin acısı, yüzümde gülümseyiş.
Bu dönenen bakış ve güç
büyülü bir matador mendilinde.
Alıkoydu kaygı duymaktan tüm çıkarlara,
hep yitiren bir çizgi oldu benim eğrim.
Ve bakmak istemedim seni görürüm diye
beni isteksizce davet etmeni
mutluluğumun pembe boyalı torerosu
Deniz seslenir bana sevecen elleriyle.
Çayırım -bir kıta-
Dümdüz yayılır, tatlı ve silinmezdir
alacakaranlıkta bir çan gibi.

5.
Bir sicil memuresi karşısında kurumlu bir doktor gibidir
kara bir mikroskopu gösteren bilim.
Sanat... sanat diye arzıendam eden şey
bir Leica'nın kısır mekaniğidir.
Acılar ve kaygılarla dolu bir yerli (ve tabii özlemleriyle
olup ta şimdi yiten için
ve onun dönüşünde arzu gönlünde),
coca, alkol ve açlığın aptalca gülümsemesiyle.
Üç kuruşa satılan cinsellik
-Amerika'da pek ucuz-
Boş çarşafların umursanmaz hatırası.
Guetamala bıraktın beni
bağrımda derin bir yarayla
ve de acılarını bana emzirme
ya da emme fırsatıyla,
kahreden bir hıçkırığın belirsiz duygusunda bulan kadını.
Kederleri teker teker birleştiren bir bağ var yine de:
uyanan insanın haykırışıdır o da.

6.
İşte bugün böyle titrek ellerle
belirsiz bir kayıta koyuyorum prizmamı.
Ağacın olgunluğunu tüketmeden
kasalanmış meyvanın garip tadıyla.
Çağırışını farkedemiyorum bazen
yaşlı, garip kanatlanmış kulemden,
fakat bazı günler var ki cinselliğin uyanışını hissediyor
ve bir öpücük dilenmeye dişiye gidiyorum
ve böylece beni arkadaş diye çağırmayanın
ruhunu hiçbir zaman öpemeyeceğimi anlıyorum...
Biliyorum ki tertemiz değerlerin kokusu
bereketli kanatlarla dolduracak beynimi,
Biliyorum ki hayata geçmesi mümkün olmayan
fikirleri barındırmak gibi zevkleri bırakacağım.
Biliyorum ki ölümüne çarpışma günü
halk çocukları benimle omuz omuza verecek,
halkın savaştığı amacın kesin zaferini
göremezsem eğer
fikri en yüksek geleceğe götürmek için
mücadele verdiğimdendir,
eski kabuğun tüylerini yolarken
doğan umudun kesinliğiyle biliyorum bunları.







TOMAS'LA VEDALAŞMA

Sanadır, kuşatılmış arkadaşım,
ak dağların berrak sularına,
batık gemi düşünün seni bağladığı yere
gider ayrılık şarkım.
Uyandım bugün
yelkenlerimde kanatlanma arzusuyla,
haberleşme mumları tutuyorum
duygusuz pusulanın gösterdiği
zaman limanına giderken gemi.
Dilimi rüzgara veriyorum
sözcüklerini gergin gergin tutmak,
taze acılarından bir şeyler alıp götürmek için
yaşamakta olduğun şaşkınlıkları paylaşmaya.
Yastığını yeşerten
bahar da yitti gitti.
Ayrılışımı kastetmiyorum,
artık yol almayan gemin için diyorum.
Anlıyorum seni kırık kanatlı kırlangıç,
isterdim Kastilya çeşmesine götürmek,
başa çıkabileceğin güçle donatmak.
Olaylara eğilmiş bir doktor olsam bile
onları değitiremiyor, ancak anlayabiliyorum.
Bununla birlikte sihirli bir çözümüm var,
Bolivya'da bir madende,
belki de Şili'de, Peru veya Meksika'da
ya da yıkılmış Sonora İmpataratorluğunda,
Afrika Brezilya'sının siyahi bir limanında ya da
belki de her noktada bir kelime
öğrendiğimi sanıyorum.
Bu çözüm çok basit,
etrafıyla ilgilenme, saldır tepeye.
Birleştir genç ellerini yaşlı kayayla,
günden güne ufak dalgalar halinde
kıpırdayan kırmızı mercanlara nabzını daya.
Günün birinde, hatıram ufuğun ötesinde
bir yelkenli olsam bile
ve senin hatıran belleğimde demirleyen
bir gemi olsa bile
geleceğe doğru neşeyle yürüyen
ufuktaki kızıl yoldaşları gördüğümde
şaşkınlıkla haykırmaya başlayacak kuşluk vakti.
O korkunç ve beyaz soğukkanlı kötüler
şaşkınlığa uğramış gece gibi gerisin geri dönecekler.
İşte o zaman, dört duvar arasında
solgun şair,
evrenin şarkıcısı olacaksın
ve sen bahtı kara, ince ruhlu, hasta şair
halkın güçlü şairi olacaksın.







İHTİYAR MARIA

Bir ayağın çukurda, ihtiyar Maria,
geldim seninle gerçekleri konuşmaya:
Bir tesbihin dizili acıları oldu hayatın
ne seven bir erkeğin oldu, ne sağlık, ne mal mülk,
ancak açlık vardı paylaşılan.
Geldim seninle umudundan konuşmaya,
kızının nasıl olduğunu bilmeden
kuzuladığı o üç ayrı umuttan da.
Sarı sabunla perdahlanmış ellerinin arasına al
bir çocuğunkini andıran bu erkek elini,
sertleşmiş nasırlarını ve kıvrılmış saf parmaklarını
doktor ellerimin yumuşak utancında ov.
Dinle, emekçi büyükanne,
inan gelen insana,
göremeyecek olsan da geleceğe inan.
Tüm bir hayat boyunca umudunu boşa çıkaran
acımasız Tanrıya da dua etme.
Yağlıkara okşayışlarının büyümesini görmek için
ölümden acımasını isteme;
gökler yeşil ve karanlık hüküm sürüyor sende,
her şeyden öte kızıl bir intikama sahip olacaksın,
şafağı yaşayacaklar torunlarının hepsi,
huzur içinde öl yaşlı mücadeleci.
Bir ayağın çukurda ihtiyar Maria,
o gideceğin günlerden biri
otuz kefen tasarımı
bakışlarıyla selamlayacaklar seni.
Bir ayağın çukurda, ihtiyar Maria,
suskun kalacak odanın duvarları
birleşince ölüm astımla
ve sevdaların boğazına dizilince.
Bronzdan dökülmüş üç okşama
(geceni hafifleten tek ışık)
açlıkla kuşanmış üç torun
her zaman bir gülümseme buldukları
yaşlı kıvrık parmaklarını özleyecekler.
Hepsi bu olacak, ihtiyar Maria.
Bir tesbihin dizili acıları oldu hayatın
ne seven bir erkeğin oldu, ne sağlık, ne mal mülk,
ancak açlık vardı paylaşılan,
geçti keder içinde hayatın, ihtiyar Maria.
Bulandırdığında gözbebeklerinin acısını
sonsuz dinlenmenin buyruğu,
ömür boyu angaryadaki ellerin
son şefkatli okşayışı içine çektiğinde
onları düşüneceksin... ve ağlayacaksın,
zavallı ihtiyar Maria.
Hayır, hayır yapma
bir hayat boyu umudunu boşa çıkaran
umursamaz Tanrı'ya kendini teslim etme,
ölümden aman dileme,
korkunç bir açlıkla kuşanmıştı hayatın,
sonunda kuşandı astımla.
Fakat bildirmek istiyorum ki sana
umutların kısık ve yiğit sesiyle
intikamların en kızılı ve yiğit olanıyla,
ideallerimin en doğru boyutuyla
yemin etmek istiyorum.
Sarı sabunla perdahlanmış ellerinin arasına al
bir çocuğunkini andıran bu erkek elini,
sertleşmiş nasırlarını ve kıvrılmış saf parmaklarını
doktor ellerimin yumuşak utancında ov.
Huzur içinde yat, ihtiyar Maria,
huzur içinde yat, ihtiyar mücadeleci,
şafağı yaşayacaklar torunlarının hepsi.
YEMİN EDİYORUM Kİ...







GÖLGELİ OTOPORTRE

Genç bir ülkeden, kökleri otlardan doğan,
(o kökler ki Amerika'nın öfkesini yadsıyan)
sizlere geliyorum, kuzeyli kardeşlerim.

Acılı haykırış, umutsuzluk ve inanç yüklü,
sizlere geliyorum, kuzeyli kardeşlerim.
Biz "homo sapiens"lerin geldiği yerden,
nice yol aldım göçebe ayinleriyle,
bir haç gibi taşıdığım astımımla
ve onun özüme yakışmayan mecazıyla.

Uzundu yol ve çok ağırdı dert
sürmektedir bende avare adımlarımın kokusu,
hala batık bir gemidir derinlerdeki özüm
-kurtarıcı kıyılar görünseler bile-
dalgalara karşı gönülsüz yüzüyorum
batık bir gemi oluşumu koruyarak.

Yalnızım acımasız geceye karşı
ve biletlerin bıraktığı kesin şeker tadına.
Avrupa çağırıyor beni yıllanmış şarabının sesiyle,
sarı etinin soluğuyla, müzedeki eserleriyle.

Yeni ülkelerin neşeli klarnet sesiyle
alıyorum karşıdan geniş etkisini
Lenin'in icra ettiği ve halkların söylediği
Marks ve Engels şarkılarının.







FİDEL'E ŞARKI

Haydi gidelim,
ateşli peygamberi şafağın,
gizli patikalardan ulaşalım
o yeşil timsahı kurtarmaya, aşkla sevdiğin.

Haydi gidelim,
isyankar ve marslı yıldızlarla dolu
cepheyle aşağılanmayı bozguna uğratarak
zafere erişmeye ya da ölümle buluşmaya yemin edelim.

Duyulduğunda ilk atış sesi ve uyandığında
çalılıklar bakirelere yaraşan bir şaşkınlıkla,
orada, yanıbaşında, olgun savaşçılar olarak,
bulacaksın bizi.

Saçıldığında sesin dört rüzgara doğru
adalet, ekmek, özgürlük, tarım reformu,
oradai yanıbaşında, aynı vurgularla,
bulacaksın bizi.

Ve yerini bulduğunda bunca emeğin sonunda
zalime karşı doğruluğun uğraşı,
orada, yanıbaşında, bekçilik edeeken mücadelenin sonuçlarına,
bulacaksın bizi.

Yaralı böğrünü yaladığı gün canavar
milliyetçi bir mızraktır onu orada vuran,
orada, yanıbaşında, gururlu yüreklerimizle,
bulacaksın bizi.

Sanma ki bozabilirler bütünlüğümüzü
rüşvetle kuşanmış yaldızlı bitler,
tek istediğim bir tüfek, mermiler ve bir siper.
Başka hiçbir şey.

Ve şayet engellerse yolumuzu demir,
Amerika tarihine geçen
gerillaların kemiklerini örtmek için
bir mendil isteriz Kübalıların gözyaşlarından.
Başka hiçbir şey.







VE BURDA

Haykırır paleti tutuşan ressam, melezim ben
haykırırlar bana kovalanan hayvanlar, melezim ben,
sızlanırlar gezgin şairler, melezim ben,
tekrarlar her köşenin günlük acısında
rastladığım insan, melezim ben
ve altın kaplamalı tahtadan bir bakireyi okşayan
ölü bir ırkın gizemine varır bu:
melezdir benden doğma bu acayip çocuk.

Melez değil miyim ben de bir yandan
çarpışmasında (birleşip, ayrılan)
aklımı karıştıran iki gücün,
o güçler ki ağaçta daha olgunlaşmadan
hapsolmuş meyvenin garip tadını
hissettiğinde beni çağıran.

Dönüyorum İspanyol Amerika'sının sınırına,
kıtayı saran bir geçmişi tatmaya.

Kayıp gitmektedir hatıra silinmez bir yumuşaklıkla
bir çan sesiyle ta uzakta.







AĞIL

Yaşayan bir şey kalmış taşlarında
ey yeşil şafakların kız kardeşi.
Gerçek mezarları şaşırtır
ellerinin sessizliği.
Rengarenk gözlüklerin türlü keyfiyle
sorumsuz kazma yaralar kalbini
ve yabancı turistin savurduğu aptalca oh
çarpar yüzüne gücendiren hakareti.

Ama canlı bir şey vardır.

Kütüklerden bir kucaklayış sunar orman sana
köklerini tırmalamaktayken merhamet.
Koca bir celep gösterir övendireyi
taht uğruna zaptettiği tapınakların orda,
ve sen ölmüyorsun hala.

Hangi güçtür seni ayakta tutan
yüzyılların ötesinden
gençlikte olduğu gibi canlı ve kıpır kıpır?
Hangi tanrı üfler gün sonunda
hayati soluğunu mezar taşlarında?
Tropiklerin tatlı güneşinden midir?
Sormalı niye Chichen-Itza'da olmaz? diye.
Ormanların neşeli öpücüğü
ya da kuşların nağmeli şarkısından mıdır?
Ve niye Quirigua'da daha derindir uykusu?
Dağların sarp kayalıkları arasında çarparak
çınlayan kaynağın yankısından mıdır?
İnkalar öldü, ne dersek diyelim

Federico Garcia LORCA İspanyol şair, yazar ve ressamdır 1936'da iç savaş başladığında İspanya'da neredeyse aynı anda 15.000 kişinin öldürüldüğü faşist katliamda falanjistlerce kurşuna dizilerek katledildi. Ben çingene şiirlerini de severim ama özellikle Zülfü Livanelinin seslendirdiği ATLI şiirini çok severim sizlerle paylaşmak isterim:

ATLININ TÜRKÜSÜ

Kurtuba
Uzakta tek başına

Ay kocaman at kara
Torbamda zeytin kara
Bilirim de yolları
Varamam Kurtuba'ya

Ovadan geçtim yel geçtim
Ay kırmızı at kara
Ölüm gözler yolumu
Kurtuba surlarında

Yola baktım ama yol uzun
Canım atım yaman atım
Etme eyleme ölüm
Varmadan Kurtuba'ya

Kurtuba
Uzakta tek başına

Diğer Bazı Şiirleri:

ANIŞ

Ben ölünce
gömün gitarımla beni
kumlara.

Ben ölünce,
portakallarla
naneler arasına.

Ben ölünce
gömün isterseniz
rüzgâr gülüne.

Ölünce ben!

DÖVÜLEN ÇİNGENENİN ŞARKISI

Yirmi dört şamar!
Yirmi beş şamar!
Anacığım sarar beni
gece gümüş kâğıtlara.

Ah, yol muhafızı,
ah, yol muhafızı,
ne olur bir yudum su!
Balıklardan, kayıklardan,
ne olursun, bir yudumcuk!

Ah, muhafız komutanı,
ah, muhafız komutanı,
yan gelmişsin odanda!
Hani ipek mendiller,
kurulayım yüzümü!

ÖLÜ ÇOCUĞA GAZEL

Her akşam üzeri bir çocuk ölür,
her akşam üzeri Granada'da.
Her akşamüzeri yerleşir de su
dostlarıyla konuşur baş başa.

Yosundan kanatları var ölülerin.
Bulutlu yel ve duru yel yan yana
süzülen iki sülündür kuleler üstünde,
gündüzse yaralı bir oğlan.

Havada kalmazdı tek kırlangıç gölgesi
şarap mağarasında rastlayınca ben sana,
tek bulut kırıntısı kalmazdı yerde
sen ırmakta boğulup gittiğin zaman.

Yuvarladı vadi köpeklerle süsenlerini
bir su devi yıkılınca dağlara.
Gövden, ellerimin mor gölgesinde,
bir soğuk meleğiyle, kıyıda cansız yatan.

SEVİLLA NİNNİSİ

Deniz nedir bilmiyor
bu küçük kaplumbağa;
onu çingene doğurmuş,
atıvermiş sokağa.
Ya! denizi yok,
yo! denizi yok;
denizi yok,
salıvermişler sokağa.

Bu minnacık oğlanın
beşiği yok;
babacığı marangoz,
yapıverir bir tane.

Dostça Selamlar

Zülfü Livaneli ATLININ TÜRKÜSÜ

PgnM1ZKgG44

çok güzel
bir şiir

ŞİİR
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
TOPRAĞA DÜŞEN

Ona "Haydi
Savaşa dediler
Başkaca birşey
Söylemediler

Aldılar köyünden
Davulla zurnayla
Geride üç çocuk
Bir eş ve bir ana

Eline bir silah
Tutuşturdular
Ve karşılaştı
Düşman ordular

Vurulup düştü
İlk çatışmada
Göğsünde bir oyuk
Üç delik alnında

"Ey bu topraklar için
Toprağa düşen"
Bir karış toprağın
Var mıydı yaşarken?

Ataol BEHRAMOĞLU
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
HAPİSHANE ŞARKISI -5-

Başın öne eğilmesin
Aldırma gönül, aldırma
Ağladığın duyulmasın,
Aldırma gönül, aldırma

Dışarda deli dalgalar
Gelip duvarları yalar;
Seni bu sesler oyalar,
Aldırma gönül, aldırma

Görmesen bile denizi,
Yukarıya çevir gözü:
Deniz gibidir gökyüzü;
Aldırma gönül, aldırma

Dertlerin kalkınca şaha
Bir küfür yolla Allaha
Görecek günler var daha;
Aldırma gönül, aldırma

Kurşun ata ata biter
Yollar gide gide biter;
Ceza yata yata biter;
Aldırma gönül, aldırma

Sabahattin ALİ




YİRMİBİRİNCİ YÜZYILIN İNSANLARINA ŞİİRLER
Bir Eyüp sabrıyla bekledim
Sabahı olmayan gecelerde.
Gül dalları yerine demir çubuklar vardı
Münzevî-münzevî pencerelerde.

Öğrenme
istemem
bir Eyüp sabrı nedir
torunlarımın torunu.
Say ki dedelerin bir masal yaşadı
Say ki acılar masaldı,
Öttür ölümsüzlüğe doğru borunu!

HASAN İZZETTİN DİNAMO
BİR HAZİN HÜRRİYET

Satarsın gözlerinin dikkatini, ellerinin nurunu, bir lokma bile tatmadan
yoğurursun
bütün nimetlerin hamurunu.
Büyük hürriyetinle çalışırsın el kapısında, ananı ağlatanı
Karun etmek hürriyetiyle hürsün!

Sen doğar doğmaz dikilirler tepene,
işler ömrün boyunca durup dinlenmeden yalan
değirmenleri,
büyük hürriyetinle parmağın şakağında düşünürsün vicdan
hürriyetiyle hürsün!

Başın ensenden kesik gibi düşük,
kolların iki yanında upuzun,
büyük hürriyetinle dolaşıp durursun,
işsiz kalmak hürriyetiyle hürsün!

En yakın insanınmış gibi verirsin memleketini, günün birinde, mesela,
Amerika'ya ciro ederler onu seni de büyük hürriyetinle beraber,
hava üssü olmak hürriyetiyle hürsün!

Yapışır yakana kopası elleri Valstrit'in, günün birinde, diyelim ki,
Kore'ye gönderilebilirsin, büyük hürriyetinle bir çukura
doldurulabilirsin, meçhul asker olmak hürriyetiyle hürsün!

Bir alet, bir sayı, bir vesile gibi değil insan gibi yaşamalıyız dersin,
büyük hürriyetinle basarlar kelepçeyi,
yakalanmak, hapse girmek, hatta asılmak hürriyetinle
hürsün

Ne demir, ne tahta, ne tül perde var hayatında, hürriyeti seçmene lüzum yok
hürsün.

Bu hürriyet hazin şey yıldızların altında.
NAZIM HİKMET RAN (1951)

Geldimse bu dünyaya ne bulmuş dünya?
Gitsem de eğer kıymeti eksilmez ya !
Bir kimse çıkıp da anlatıp söylemedi
Gelmekte ve gitmekteki hikmet ne ola?
ÖMER HAYYAM
Sen yanmasan
Ben yanmasam
Biz yanmasak
nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa
NAZIM HİKMET
SULUSEPKEN ÜSTÜNE
Yanlış yolun karanlığından
Ateşli sözlerimle kandırıp
Düşmüş ruhunu kurtardığım zaman,
Derin bir azap duyarak
Seni saran ayıbı
Pişmanlık içinde lanetledin,
Unutkan vicdanını anılarınla cezalandırmak için,
Benden önce olanları
bir bir bana anlatırken.
Unutkan vicdanını anılarınla cezalandırmak için,
Benden önce olanları
Bir bir bana anlatırken,
Birdenbire yüzünü ellerinle kapadın;
Ruhundaki isyan sonunda
Utançla, dehşetle sarsılarak
Gözyaşlarına boğuldun...
N.A. Nekrasov

Cencere köylüleri geldi aklıma
O yapış yapış,
Susam toplayan
Araba lastiğinden ayakkabıları
(çoğunun)
Atının arpasına misafir
(çoğu)
Ve karısının koynuna,
hırsız bir kedi gibi sokulan
Ağzı arpacık soğanlı
burnu süpürge virajı

Yağmur yağmadığı vakit
Anasını kaybetmiş buzağı gibi
Öyle içten
Öyle gürültülü
Öyle kalbine
şap gibi çöken
-İşte böyle ağlayan-
Allah'ın bi zavallısı
Cencereliler geldi aklıma
(Sen çıkar aklımdan)
İREM DOST

DUVARA ASTIĞIM
Ölünceye kadar seni bekleyecekmiş,
sersem
ben seni beklerken ölmem ki...
beklersem...
ÖZDEMİR ASAF
Güzel olan sevgili değildir, sevgili olan güzeldir. (Tolstoy)
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
Canım, Sevdiğim, Yüreğim
Bu duvarlar yetmiyor bizi ayırmaya bilesin…
Bu parmaklıklar, bu demir kapılar, bu hava, inan…
Bazen bir yumrukta yıkacak kadar güçlü,
Bazen bir serçe kadar güçsüzsem bir nedeni vardır…
Hangi zorluğu yenmemiş insanoğlu.
Hele taşıyorsa içinde bu insanca sevgiyi.
Güzel günler, zorlu duraklardan geçer sevdiğim.
Damla damla birikiyor insan.
Damla damla sevgili…
Bir gün akıp gideceğiz hayata…
Duvarlar yıkılacak, açılacak bütün kapılar bilesin.
Benim yüreğim sensin şimdi, seni vurur durur…
Ve yine damla damla çoğalıyorsun içimde.
YILMAZ GÜNEY
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
Ben, bir insan,
ben, Türk şairi komünist Nâzım Hikmet ben,
tepeden tırnağa iman,
tepeden tırnağa kavga, hasret ve ümitten ibaret ben...

[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
ALACAK
Yol kenarlarındaki
yağmur mazgallarını
kumbara sanıp
harçlığımı atardım
bu yüzden en cok
denizden alacaklıyım...
SUNAY AKIN
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
KARANFİLLİ ADAM
Seher karanlığında,
Projektörlerin ışığında,
Kurşuna dizilen beyaz karanfilli adamın
Fotoğrafı
Duruyor üstünde masamın.
Sağ eli
Tutuyor karanfili
Bir ışık parçası gibi Yunan denizinden.
Karanfilli adam
Ağır kara kaşlarının altından
Bakıyor cesur çocuk gözleriyle,
Hilesiz bakıyor.
Türküler ancak böylesine hilesizdir
Ve ancak komünistler
And içer böylesine hilesiz.
Dişleri bembeyaz:
Gülüyor Beloyannis.
Ve elindeki karanfil,
Bu yiğit,
Bu rezil
Günlerde
Söylediği sözlerden biri gibi insanlara...

Mahkemede çekildi bu fotoğraf.
İdam kararından sonra.
Nazım HİKMET (Moskova,26 Mayıs 1952)

[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
O SÖZLER Kİ

O sözler ki acıdır
Mapusane avlularında
Demirli kırbaçlar gibi şaklar
O sözler ki sırasında
Çiçek açmış bir nar ağacıdır
Dağ ufkuna vuran deniz aydınlığı
Sırasında gizemli bıçaklar

O sözler ki
İmgelem sonsuzluğunun
Ateşten gülüdürler
Kelebek çarpıntılarıyla doğarlar ölürler
O sözler ki kalbimizin üstünde
Dolu bir tabanca gibi
Ölüp ölesiye taşırız
O sözler ki bir kere çıkmıştır ağzımızdan
Uğrunda asılırız

ATİLLA İLHAN

[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
AYRILIK
İki rayı gibiyiz
bir tren yolunun
yakın olması
neyi değiştirir
son istasyonun.
SUNAY AKIN
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
LİLİMARLEN TÜRKÜSÜ
Önce dişlerimiz döküldü
Sonra saçlarımız
Ardından birer birer arkadaşlarımız
Şu canım dünyanın orta yerinde
Bir başına yapayalnız
Kırılmış kolumuz kanadımız
Tatlı canımızdan usanmışız.


Akşam olur mektuplar hasretlik söyler
Zagrep radyosunda Lilimarlen türküsü
Siperden sipere ateş tokuşturanlar
Karanlıkta dem tutan ishak kuşu.

Biz insanlar yemin ettik imanımız var
Özgürlük için özgürlük aşkına
Savulacak dönem
Savulacak düşman
Deprin cefasını çektik
Sefasını süreceğiz.

Akşam olur mektuplar hasretlik söyler
Zagrep radyosunda Lilimarlen türküsü
Dost ağlar karanfilim, dost ağlar karanfilim
Marş söylemeden ölmek bize yakışmaz.

[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
Her satırı
Mendireğe dizili karabataklara benzeyen
Bir mektup bırakarak
balıkçı koyundan
sisler icinde uzaklaşan kayık gibi
bir sabah usulca ayrıldın
koynumdan
Bütün yolcularını
Boğaz köprüsünün çaldıgı
Araba vapurunun
boş seferleri
gibi yanlızca rüzgâr
gezinir sensiz
yüreğimde
Durgun bir sudur aslında deniz
ki çocukların acemi oltalarını denedikleri
kuytu bir iskelenin
tahtaları altına kazıdıgım
ayrılık siirini okudukca
dalgalanır...
Sunay Akın


[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
BİRARAYA
Eşit olmadığı
söylenir insanların
aynı boyda olmayan
beş parmağı
gibi bir elin
*****
Oysa uzanır
nice yorgun
emekçinin dudağı
su dolu
avucuma
*****
Elimin
eşit olmayan
beş parmağının ucunu
getirince
biraraya...
SUNAY AKIN
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]
LAVİNİA

Sana gitme demeyeceğim
üşüyorsun ceketimi al
günün en güzel saatleri bunlar
yanımda kal

Sana gitme demeyeceğim
gene de sen bilirsin
yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim,
incinirsin

Sana gitme demeyeceğim
ama gitme, lavinia
adını gizleyeceğim
sen de bilme, lavinia.
ÖZDEMİR ASAF

Eline emegine saglık yoldas...

hoş bir paylaşım..

:poingt:
Vurulmuşum


Vurulmuşum, dağların kuytuluk bir boğazında
Vakitlerden bir sabah namazında
Vurulmuşum, yatarım kanlı, upuzun





Kirvem hallarımı böyle yaz
Rivayet sanılır belki
Gül memeler değil bu
Domdom kurşunu
Paramparça ağzımdaki



Vurulmuşum, dağların kuytuluk bir boğazında
Vurulmuşum, düşüm gecelerden de kara
Canımı alırlar ecelsiz, sığdıramam kitaplara
Vurulmuşum, düşü m gecelerden de kara
O SÖZLER Kİ

O sözler ki acıdır
Mapusane avlularında
Demirli kırbaçlar gibi şaklar
O sözler ki sırasında
Çiçek açmış bir nar ağacıdır
Dağ ufkuna vuran deniz aydınlığı
Sırasında gizemli bıçaklar

O sözler ki

İmgelem sonsuzluğunun
Ateşten gülüdürler
Kelebek çarpıntılarıyla doğarlar ölürler
O sözler ki kalbimizin üstünde
Dolu bir tabanca gibi
Olup ölesiye taşırız
O sözler ki bir kere çıkmıştır ağzımızdan
Uğrunda asılırız

Attila İlhan
**Delikanlım,
iyi bak yıldızlara.
Onları belki bir daha göremezsin.
Belki bir daha
yıldızların ışığında kollarını
ufuklar gibi açıp geremezsin

Delikanlım,
sen ki,ya bi köşe başında
Kaşından kan sızarak gebereceksin
Ya da bir devrimci gibi darağacında
can vereceksin.**

Göründü memleketin iç yüzü,çöktüyse temel.
Simdilik harice karsi yüzümüz olsa dahi
Yüzümüz yok bakacak kabrine ecdâdimizin.
Tükürür zannederim çehremize, vatanin tarihi.Neyzen'in 1943'de yazdigi bir dörtlük. Güncelligini halen koruyor!
Felsefemde yok ötem,çünkü sirr-i vâhidim.
Cem-i kesrette yekûnen sifir-i mutlak olmusum.
Yoklugumla âsikârim,ehl-i beyt'e âidim.
Secdemin seklindeki ism-i Muhammed sâhidim. 1950
Kime sordumsa seni dogru cevap vermediler
Kimi alçak, kimi hirsiz, kimi deyus dediler.
Künyeni almak için partiye ettim telefon,
Bizdeki kayda göre, simdi o mebus dediler.
Rûy-i ikbal-i felek simdi Celâl'e döndü,
Yine bin kan akacak daire-i cevrinde.
Gest-i devlete mâdâm ki kapudan oldu,
Çok kürekler çeker evlad-i vatan, devrinde.
"Abdülhamit zamaninda müdde-i umumi Celâl'in Bahriye Nâziri olmasi nedeniyle yazilmistir."
Câh ü mevki,kari çok oldu gözümden düseli,
Bunlarin hiçligini ben bilerek ögrendim.
Simdi de kalmadi nakdin nazarimda kadri,
Kirli ellerde görünce,paradan igrendim.
Ayasofya, 1912
Gaybe imân edeyim derken akli m kaçti,
En nihayet gözümüzü Harb-i Umumi açti.
Toplarin sesleri kesmis idi Hakk'in sesini,
Koparip atti beser menzilesinin maskesini. 1914
Kimse ta'yib edemez biz kafa,göz yarsak da,
Dögüse,kavgaya var milletin elbet hakki,
Yatali bes senedir sade misir ekmegine,
Kalmadi halkimizin Hind horozundan farki! 1915
Ihtikârin basi bes yerde göründü, hem de
Dislerinde o gacirti daha hâlâ duruyor.
Kedinin yavrusuna verdigi bir fare gibi,
Tavcilarla su ahâliyi soyup bogduruyor. 1916
Anlasildi hal ü tavrindan Yahudi oldugun!
Vaz-i yed ettin cihanin garbina, hem sarkina.
Tilki bilmez, bilmis ol, âlemde dehrin bildigin,
Pek güvenme Kayser'im Bismark'ina, pis Markina!
Ankara,1916. Alman Imparatoru Kaiser'e hitaben.
Cebrâil'i,Incil'i, Kur'ani
Yakti atti bir alevin devrani.
Türk oglunun Istiklâl kürsüsünde
Okunuyor Çakir Efe fermani. 1925
Neyzen, Mustafa Kemal'e " Çakir Efe " dermis.
Gözünü aç daha meydan var iken,
Dizginin canbaz elinde Neyzen!
Girmedim ya kapisindan baktim,
Cennet'i at pazari sandim ben.
Ihtiyarlik ile gençlik diyerek,
Su ayati ikiye böldürme!
Ey büyükten de büyük Allahim,
Benden evvel .....imi öldürme! Beyoglu, 1934
Asrin yeni bir umdesi var, hak kapanindir.
Söz haykiranin, mantik ise sarlatanandir.
Geçmez ele bir pâye,kavuk sallamayinca,
Kürs-i liyakat pezevenk, pust olanindir! 1940
Hayliden hayli kalinlasti yobazlik yeniden,
Softalik zorlu anirti ile aldi yürüdü.
Kara bir kinle taassub pusudan çikti yine,
Yurdu sâhâne cehâlet yeni bastan bürüdü.
Kim demis kanun alinmistir ayaklar altina,
Böyle bir halin vukuunda hamiyyet çignenir.
Devleti yolsuz görenler halt eder bir beldede,
Kaldirim olmazsa kanun-i hükümet çignenir.
Hürriyet ve Itilaf Firkasi'nin kanuna aykiri bir harekette bulunmasi üzerine Babanzade Ismail Hakki, "Kanun çignendi,Kanun çignendi" diye bagirmistir.Bu Kit'a o vesileyle yazilmistir.
Kalmadi gizli kapakli deligi memleketin,
Çok sükür kizlarimiz hep anadan dogmaca dul,
Tutarim ben dilimi, kimseye sövmem ama,
Karsisinda susmaga bir tek yüz bul!
Firka,parti diye halkin bogazindan kisarak,
Milletin on senedir olmus idi mengenesi.
Kazdigi câh-i belaya yine kendi düstü,
Örsünü,kiskacini .......min Çingenesi. 1918
Halk arasinda Çingene oldugu sürülen Talât Pasa için yazilmistir.Talâat Pasa, anilarinda ailesinin geçmisiyle ilgili bilgi vererek bu iddiayi reddetmektedir.
Nasil olsa binecek üstüme Rum kardaslar,
Semerimle nalimi enseledi Osmanli.
Padisahim, yularim bari basimda kalsin,
Beni at zannederek gem takacak Yunanli! 1918
Yakisir sekline timsal-i fezayih dense,
Bir yikik eski kenef künküne benzer ense.
Koku aldikça kosar hirs ile mevtâ pesine,
Benzemistir yüzü sirtlan derisinden mesine.
"Softa","Yobaz","Hoca" gibi siirlerinde yerdigi tipleri konu alan bir dörtlük.
Kesb-i vüs'at edecek bahs-i necaset yeniden,
Darü'lHikmet bu iste gösterecek ehliyet,
Bu mesâlih alemânin ......tünün harci degil,
Vükelânin bokuna düsen zimâm-i devlet!
Darül-i Hikmet'i elestiren bir dörtlük. Fabrika yapti Sümerbank bez için,
Çok muazzam bir eser bu,laf degil!
Dil isinde "Ehl-i dil" tezden dedi,
Siçti Cafer, bez getirsin Basvekil. 1932
Basvekil Ismet Inönü'nün Sümerbank'a ait bir bez fabrikasinin açilisina katildigi günlerde, Dolmabahçe Sarayinda Birinci Türk Dil Kurultayi toplaniyor.Dörtlük,Prof.Ahmet Caferoglu'nun Kurultaydaki konusmasinin "resmi" dil ile bagdasmayisini ve bunun yarattigi hosnutsuzluk havasini konu aliyor. Boka düstü teresin da'vâsi.
Pezevenk bulmus iken bin sâhit,
Su kenef mahkemede kanunen
Valinin agzina .....ti Cahit!
Istanbul Valisi ile yazar Hüseyin Cahit Yalçin'in kalem tartismasi nedeniyle mahkemeye düsmesi ve davayi Hüseyin Cahit'in kazanmasi üzerine yazilmistir.
Kim demis bizde bir demokratik idare yoktur,
Ne demek,olmasa elbet disaridan aliriz.
Sir edip karne usulüyle o gümrük malini,
Karaborsaya veriri,biz bize benzer kaliriz.

BU DA BİR ÖZGÜRLÜK ŞİİRİ

1944 yılındasın yanlışın yok,
Kıştı girdiğin, temmuz ortasındasın.
Emirle de olsa açıldı ya
İşte demir kapılar ardına kadar,
Dışardasın!

Tepende ne zamandır unuttuğun güneş,
Liman bildiğin gibi yerli yerinde
Hazır Karadeniz seferine şu vapur,
Şu mavna Haliç'ten geliyor.
Poyrazdır bir uçtan bir uca esen
Çekebilirsin ciğerlerine!
Bu ses fren gıcırtısıdır,
Durdu Beşiktaş tramvayı durakta.
Gidemezsin elinde değil;
Emrindesin insanı hiçe sayanların.
Bir liseli talebeyle vuruldu bileklerin
Kırk mahkumun sürüklediği zincire.
Tek suçunuz hür insanlar gibi konuşmak,
Kitaplar suç ortağınız!
1944 yılındasın yanlışın yok,
Doğrudur dağıldığı esir pazarlarının,
Tek forsa kalmadı kalyonlara çakılı,
Roma sirklerinde atılmıyor köleler
Aç aslanların ağzına,
Çoktan yerle bir ettiler Bastil'i
Kenar Mahalleliler.
Özgürlük şarkısıdır söylenen Volga boylarında.
Ne Taif'tesin, ne Magosa zindanında
Yalnız namı kalmıştır kaleme alanın
"Vatan kasidesi"ni.
Seviyoruz her zamandan fazla Fikret'i
Yeni anlaşıldı manası "Millet Şarkısı"nın,
Aynı "Sis"tir memleketin üzerindeki.
Bugün de vaktinde çıktı gazeteler
Geçti ilk sayfalara Beşiktaş cinayeti;
Ismarlama yazıları üstat kalemlerin
Taksim'deki ziyafetten resimler...
Çeyrek saat uzaktasın çok değil,
O meşhur Babıali'den.
Tek satır yok sayfalarda
Bu zincirleme tutsaklık üstüne.
Çekildi dış kapıdan demir sürgüler.
Tuttu süngülüler yolları
Topyekun himayesindeyiz zincilerin. (*)

---------------
(*) Almanlarla siyasi münasebetlerin kesildiği günlerde, cezaevini boşaltmak için vakitli vakitsiz koğuşlarımızdan çıkarılıyor, cezaevinin daracık bahçesine itile kakıla sokuluyorduk. Çift sıra dizilen mahkumların arasına uzun bir zincir uzatılıyor; birinci sıradakiler sağ, ikinci sıradakiler sol bileklerinden bağlı bu zincire vuruluyordu. Bu suretle birbirine bağlanmış kırk-altmış kişilik kafileler, süngülülerin denetimi altında sokaklardan geçirilerek teşhir ediliyordu. Disipline riayet etmeyenleri, cezaevi müdürünün vurmaya selahiyeti olduğu, günlük emir olarak okunmuştu. İşin en garip tarafı, bu zincilerme kafilelerin komutanları, tutuklu bulunan Turancı subaylardandı.


Rıfat Ilgaz, 1953

"Bütün Şiirleri" kitabı, Çınar yayınları, s. 155-156

özlenen ateş yakılmıştı sonunda
elden ele bütün dünyaya taşınmıştı
kıvılcım dansıydı gözlerdeki sevinç
kavga dağlarda bilinci kuşanmış
zindanlarda dirence sarılmıştı
ve haykıran dudaklar
her ihanet vakti çöl çöl yarılmıştı

bir ağıttır Ağrı'da Zilan deresiDersim'de Lac deresi bir kanlı şiir
oysa bir destandı Diyarbakır kalesi
ve Diyarbakır zindanında
ateşle sevişen 'dörtlerin gecesi'

ne ki zindan-ne ki tutsak olmak
ne ki kavga-ne ki dağlarda vurulmak
bir sehpada idam olmak ne ki
ihanet utancıyla yaşamak var ya hani
onursuzluğun lağım çukurunda yok olmak
üniformalı bir Dehak önünde durmak
ve beyninin içindekileri bir bir kusmak
sonra bir et yığınına dönüşüp kalmak
işte buydu Diyarbakır zindanında yaşamak

sesler ihanete dönüşürdü her gece
bir tas çorba-bir dilim ekmek uğruna
ihanetler acılara dönüşürdü kalleşçe
acılar hep türkülere vururdu kendini

etten ve kemikten insan olur mu
beyinsiz insan ayakta durur mu
aynı kavgaya gönlünü verenler
dostunu ihanet ile vurur mu

o zindan ki zincir sesidir şarkısı
her sözünde bir çığlık yükselir
her notasında bin öfke
her dizesinde bin isyan beslenir
isyan şiirlere
şiirler yüreklere seslenir
o zindan ki her yemek vakti
tutsak ağızları kanla süslenir

onur kaleleri yıkılırken birer birer
yüreklerde dal budak salar ihanetler
ve düşman kasetinde üç önder
beyinlerini kusarak düşmana sergiler
aynı anda sıradan bir nefer
hiç aldırmadan önderlerinin sesine
tutsaklık içinde özgürlüğü söyler

sus dostum sus-sözün yarıda kalsın
özgürlük dilinde kilitli kalsın
başlar eğilse de açılsın gözler
konuşan önderler geride kalsın

ne zaman umutsuzluk çökse direncin kıyısına
bir acı saplanır yüreğin tam ortasına
koğuşlar susar
parmaklıklar durur
ranzalarda küllenen umutlar ağlar
geriye doğru atılan her adım
yakılan ateş üstüne yağmur diye yağar

anlatılmaz bir destandır yaşanan
ne söze gelir ne saza
kırbaçlar sopalara ve zincirlere karışır
ölüler ayaklara dolanır geceleri
kanlı battaniyelere sarılır
her direnişte tabutlarla çıkılır dışarı
gözyaşları zılgıt seslerine katılır
elleri hep koynunda kalır kızların
anaların gözleri dikenli tellere takılır
bir acılı sessizlik sarar yürekleri
Dicle'nin suları susuzluğa çakılır
kale burçlarındaki akbabalara
ve üniformalar giyinmiş yeni Dehak'lara
yalnızca zindanın mazgallarından bakılır

bir adam çoğalır bir başına hücresinde
yüreği Kawa'dadır gözleri Babek'te
ateşler yanarken dağ doruklarında
ihanet zindan karanlığında kol gezmekte
Kawa'lara Babek'lere bir yandaş gerek
bu zindan karanlığına ateş gerek
çevrilen ihanet çarkını kırmak için
ölümü göğüsleyecek bir yoldaş gerek

bir anda yırtılır zindan karanlıkları
sessiz bir gürültüyle sarsılır duvarlar
patlar bir beyinde Newroz ışıkları

ey ateşin ve güneşin çocukları
hani bilincin sesi yüreklerimizde
gözlerimizde inancın sancakları nerede
bu gidişe dur demek gerekir bilirim
hücrede her saniyeyi bir yıl eylerim
bir ateş yaktık sönmesin diye hiçbir yerde
o ateş sönerse yaşamayı neylerim
bu yüzden üç kibrit ile Newroz günü
yüreğimi sizlere armağan eylerim

üç kibriti bayrak diye devralan
ki dağları delip dostlarına yol kılan
haykırdı ölüm haberini önde gidenin
özgürlüğü zindan karanlığında güneşliyenin

ey bu kavgaya gönül verenler
ses yerine sır verenler
serden geçip de sır vermeyenler
bu zindan karanlığı yırtılsın diye
bu ihanet duvarları yıkılsın diye
Newroz gecesi bir önder
ateşi bedeniyle zindanlara taşımıştır
ölürken bile hücresinde
bizlere kıştan baharı muştulamıştır
ateşi saraylara-kömürlerde değil
bir ışık uğruna yüreğinde yakmıştır

silinmiyordu gözlerden süzülen yaşlar
aksın diyordu herkes-aksın
ağlamayı unutmuş gözler ağlasın
gözyaşları alev alev harlansın
dudaklarda tutuşup dillerde şahlansın

ölen artık yüreklerde bir bayraktır
ihanet yolunda durulan bir duraktır
karanlıkta bir çingi ateş
körlere yol gösteren bir ışıktır
atılan zılgıtlar bir başkadır o gün
bir bayram günü ölümü sevmek
ölümsüzlüğe duyulan bir aşkadır o gün

dolaştı üç kibrit elden ele sessizce
hücreden hücreye
koğuştan koğuşa gizlice
konuşuldu uğrun uğrun
tartışıldı geceler boyu ince ince
zindandan dağlara vurdu şavkını
dağlardan en kalabalık kentlere
dallarda çiçeklere verdi rengini
nehirlerde en coşkulu köpüklere
dolaştı yurdunu boydan boya
sazda kırılmayan tel
dilde susmayan söz oldu türkülere

zindanda yürekler yine baskıda
eller bağlı-gövdeler askıda
üç kibritin ateşi sönsün istenir
inançlar ihanete dönsün istenir
düşünceler zincire
sevgiler prangaya vurulsun istenir
yüreklerde çağlayan özgürlük suyu
bulana bulana durulsun istenir
üniformalı bir Dehak'ın şahsında
zalimin zulmü kurulsun istenir

baskılar yetmezse itirafta bulunmalara
yapılan itiraflar dinletilir tutsaklara
işte biri-biri daha-biri daha
susardı bütün koğuşlar
dönerdi bir anda sessiz mezarlara
ve çığlık çığlığa o sessizlik
binlerce öfkeyi
binlerce isyanı doldururdu bakışlara

üç kibriti dörtlemek derdi bir ses
dört kibriti beslemek
ve ölümün isyan ateşleriyle düşlemek

bir koğuş vardı koğuşlar içinde
üç kibriti dörtleyenler yatardı içinde
dört yıldız gibiydiler yıldızlar içinde

teslimiyete gönül verilirken önlerinde
ateşi çoğaltarak yakmak gerek dediler
ölüme yaşamak diye bakmak gerek dediler
sönüyorsa yakılan ateşler birer birer
ateşi bedenlerde çoğaltmak gerek dediler
oturdular her gece diz dize
önce ölümü sevmeyi öğrendiler
ve ölümde ölümsüzlüğün rengini gördüler
karardan önce yurtlarında kalanlarını
çiçeklerinde açanları sordular
düş değildi yaşayıp gördükleri
sözlerini gelecek adına bir düş diye
dördü bir ağızdan hayra yordular
binlerce tutsak içinde
ve en kanlı kudurmuşluğunda vahşetin
ölüm cehenneminde bir cennet kurdular

havasızlık içinde veremler yaratılırken
gardiyan hakimler ve savcı çavuşlarla
her gece mahkemeler kurulurken
insanlar soyundurulup makatlar aranırken
hangi kuş konardı zindan penceresine
ve makatlara sigara takılıp yakılırken
insanlar dört ayak ile yürütülürken
hangi bayrak çekilirdi onur kalesine

üç kibriti yüreklerinde dörtleyenler
açlığın ve yoksulluğun kötülüğünü gördüler
ama hiçbirşeyin
boyun eğmekten daha kötü olmadığını
ve boyun eğenlerin
yarınlara kalmadığını bildiler
her kötülüğün daha kötüsünü tartışıp
gözlerinde bütün korkuları sildiler
binlerce baskıdan ve küfürden sonra
Newroz ateşi yakıp şiirler söylediler
o günün adını milat koyup
üç kibrit öncesi
ve üç kibrit sonrası dediler

ötsün diye yuvasında kuş
açsın diye kendi dalında çiçek
gördüler ki yepyeni kibritler gerek
ateş olup yanmaktaysa bütün gerçek
yanarken türkü söyleyen canlar gerek
ateşi kanıyla tutuşturanlar gerek

patladı zindanlarda yepyeni bir isyan seli
ölümdür sınayan insan yiğitliğini
ölümü bedenimizde boğmak gerek
ölümsüzlüğe varıp ölümlerde
dağlarda kır çiçeklerince çoğalmak gerek
ölümü gamzelerde çiçeklemek ve gülmek
gülmek ki yaşama bilenmek demek
ille de insan sıcağı kokarken koğuşlar
gülmek ki
kurumuş derelerde sellenmek demek
var git dostum var git
kendin al bu gece nöbeti
bu gece ölmek
sonsuz bir ölümsüzlüğe yürümek demek

aylardan mayıs ki dallar çiçektir
toprakta bereket ve doğada renktir
inançta güzellik ve zamanda gelecektir

dört yoldaş o gün baharın koynuna girdiler
ölümün alçaldığını gözleriyle gördüler
gömleklerini-kalemlerini ve saatlerini
anılsınlar diye sevdiklerine verdiler
ve dört ağızdan üç kibritin ışıklı sesini
gök gürültüsünü çıldırtarak gürlediler

bu ihanet girdabında boğulmadan
şahsımızda davamız son bulmadan
ve geriye dönüşler virüs gibi çoğalmadan
canımızla bu ihanet çarkına dur demeliyiz
onur bayraklarını göğsümüze dikmeliyiz
Kawa'nın örsüne koyup davamızı
yüreklerimizi körüklenen ateşlere sürmeliyiz
bu zindanda yolumuz aydınlıktır artık
üç kibriti dörtle çarpıp bu gece
bütün şehitlere konuk gitmeliyiz

saat dörtte canın etrafı dört duvar
duvarların ötesi mayıs gülleri ve bahar
analar ve bacılar ağlayacakmış ne çıkar
bu gece 'dörtlerin gecesi'
dört göğüste yar diye yalnızca ateş yanar
biri nöbet tutar-biri bildiri yazar
diğerleri dört kişilik bir ateş kurar

zindan sessiz-zindan canlı bir mezar
gökyüzünde bir anda dört yıldız kayar
bütün dostlar uykuda
dörtlerin gözlerinde yalnız ateş var
dimdik başlarla
emin ve kararlı bakışlarla
ihaneti durdurmak için ateşe yürüyorlar
dördü de yaşamaya sevdalı
özgürlüğe nişanlıydılar
tutsaklık kesmişti mutluluk yollarını
bu zindanda ölüme nikahlıydılar
bu ölüm ki özgürlüğün ilk adımı
tutsaklığın ve ihanetin kırılma anı

takvimde on yedi mayıs kalkar
on sekiz mayıs dörtlere bakar
dışarda güne hazırlanırken tomurcuklar
dört candan başka uykudadır bütün tutsaklar
dağ-taş ve zindan uykudadır
yalnızca dört özgürlük yolcusu
o gece ölüme hesap sormaktadır

yıllar boyu işkenceler içinde
ihanetler ve direnmeler içinde
beklediler-beklediler de gelmedi ölüm
tuttular yakasından koydular önlerine
konuş be ölüm-konuş dediler
biz büyürüz sen böyle küçüldükçe
seninle kavgamız insanlık tarihiyledir
Prometheus'tan Spartaküs'e
Bruna'dan Che Guewera'ya
Vr Kawa'dan bizlere dek ateş iledir
gel de bağdaş kur soframıza ey ölüm
senin alçaldığını görmek
özgürlük adına sunulan canlar iledir

zindan sessiz-zindan canlı bir mezar
dört can el ele bir demire sarıldılar
tinerler-neftle ve boyalar
zindanda dört can
kazan altında betona çakılmış birer çiviydiler
demirin beline sarılmış dört perçindiler
ve bir potada erimeye hazır cevherdiler

haykırdı üç kibrit yolunda önde giden
ateşi zindanlardan kentlere götüren
tamam mıyız
üç yerine dört kibrit çakıp cebinden
yaktı yüreğindeki korlanan ateşten
tutuşan ateş
patlayan tinerlerin ve neftlerin sesi
dokunmasın hiç kimse
bu gece dörtlerin özgürlük gecesi
dört bin yılda yazılmış bir destanın
güneş diliyle söylenmiş ilk hecesi
böyle tutuşur-böyle yanar ancak
uzay çağında bir zindan gecesi

bir havar yükseldi zindandan kırlara
dört ateşten dört kıvılcım düştü dağlara
dağlar tutuşup indi bağlara
dört ayrı ses yükseldi her ateşten
söndürmeyin ateşi
üfleyin korlara-üfleyin korlara

yak artık canlarla yakılan ateşleri
yak ki açılsın dünyanın körelmiş gözleri
yak ki yırtılsın geceler ışığınla
yak ki tarihi yeniden başlatsın
Kawa'nın-üç kibritin ve dörtlerin sözleri
yak ki yayılsın dünyaya
ateşin ve güneşin ölümsüz sesi

Adnan Yücel

Tüm Mayıs ayı Şehitlerini anıyor ve bize aydınlattıkları yolda zafere ulaşana kadar durmadan yürüyeceğime söz veriyorum.

ŞEHİD NAMIRIN !

İlk defa senliğime dair kırgınlığımdan yazıyorum sana…
hani aniden bana yüzünü dönüşün geliyor aklıma..
kurşunlanmak gibiydi kalbimden…
derin bir kılıç darbesiyle yüreğimi ezmek gibi…
uykusuzum ve mutsuz…
bilmeni istemiyorum bu gecede…
istediğimden değil satırlarıma düşen yaralı tarafım…
günlerdir tamamlamaya çalıştığım eksikliğini cümlelerdeki benle birleştirmeye çalışıyorum sadece…
ve seni koyacak yer yok şimdi sözcüklerde..


Kocaman kucaklar açsam özlemlerime, kim görür sarıldığım boşlukları..
arsızlığım var şimdi sana dair..
nedendir bilmediğim yarım kalmışlıklar gibi..
en tatlı yerinde bıraktığın pasta gibi derdi kardeşim….

Su gibiymiş oysa sevmek seni…ekmek gibi…
Ve seni sevmekle başlıyor hayat….
Her şey sen gibi…

Ben değil bekli sendeki yalnızlık ….
Bendeki yokluğun dipsiz bir kör karanlık sonu olmayan…

Hani yanımda olsan şimdi;
Uzunca sarılırdım boynuna…bırakmazdı ellerim ellerini.. kitlendiğim bakışlarına dalardı gözlerim..yaslardım başımı göğsüne, en uzun uykum olsun bu yanı başında isterdim..son gecem olsa razıyım bir kez daha dizinde…….

Hani yanımda olsan şimdi;
bana bakardın uzunca ,bilirim ..başımı düşürürdüm sora omzuna …utanırdım ,konuşamazdım ….öyle savunmasız bir hal kaplardı benliğimi….şiir gibi büyürdü sevdamız…

Hani yanımda olsan şimdi;
İlk ve son defa…nelerdi söylemek istenenler,nelerdi aklıma düşen …bir defacık seni görsem …. Susmalımı şimdi sözcükler….kırgınlığına demledin ya beni…bırakıp uzun uykulara daldı ya gözlerin..acıtıyor işte bu sensizlik…korkuyorum böylesinden…..ve biliyor musun ölmek gibi biraz….her defasında ölüp hayatta kalmak…..

Say ki sabahı yok bu gecenin…. Say ki ölüyorum ben…son nefesim olursa bu sensiz…bir defa yanımda durmadan..uzunca susmalı işte şimdi….özlemlere sarılmalı bu akşam…gözyaşları biriktirmeli avucunda…..

Kırıklığına ağlıyorum …..olurda bu gece ölürsem……..

Hani bir defa yanımda olsan…

gercek sevgiler hiç bir zaman bitmez bunu umutma yüreğim...

emeğine sağlık....

Biliyorum bu şiiri genç yaşta okumama rağmen yine aynı devam edecek hayat, ve ibre sekseni gösterdiğinde böyle serzenişte bulunacağım...
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor] ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])
[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor] ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])
Anlar

eğer yeniden başlayabilseydim yaşama
ikincisinde daha çok hata yapardım
kusursuz olmaya çalışmaz sırtüstü yatardım
neşeli olurdum ilkinde olmadığım kadar
çok az şeyi ciddiyetle yapardım
temizlik sorun bile olmazdı asla
daha çok riske girerdim
seyahat ederdim daha fazla
daha çok güneş doğuşu izler
daha çok dağa tırmanır
daha çok nehirde yüzerdim
görmediğim bir çok yere giderdim
dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye
gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine
yaşamın her alanını gerçek ve verimli kılan
insanlardanım ben
yeniden başlayabilseydim eğer
yalnız mutlu anlarım olurdu
farkında mısınız bilmem
yaşam budur zaten
anlar sadece anlar
sizde anı yaşayın
hiç bir yere yanında termometre su
şemsiye ve paraşüt almadan
gitmeyen insanlardandım ben
yeniden başlayabilseydim eğer hiç bir şey taşımazdım
eğer yeniden başlayabilseydim
ilkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım
ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla
bilinmeyen yollar keşfeder güneşin tadına varır
çocuklarla oynardım bir şansım daha olsaydı eğer
ama işte 80 indeyim ve biliyorum
ölüyorum


JORGE LOİS BORGES

BEN İNSANDIM
yoktu hiçbir farkım
diğer kullarından tanrının
dokuz ay on gün ana rahminde kalan
doğan büyüyen,konuşan
yemek yiyen bir candım
yirmi yedisindeydim daha
henüz ömrüme doyamamış
gencecik bir fidandım
iyiye, güzele,yeniye,doğruya dost
kötüye,çirkine,eskiye,eğriye düşmandım
ben insandım!...
canımı aldılar ecelsiz
pırıl pırıl bir on sekiz mayıs günü
yoluna baş koyduğum ,vebalim,sevdalım
toprağına uzandım
saplandı yağlı kurşunlar,delikanlı bedenime
tepeden tırnağa kandım
ben cümle ezilenlerin sadık dostu
zulme,baskıya,sömürüye düşmandım.
bağımsızlık ve özgürlük kavgasında
en ön saflarındaydım mazlum halkımın
elde silah kahramanca savaştım.
yokluğuma kadeh tokuşturdu hain takımı
bilmediler ki ben söylenen türküde
yakılan ağıtta ve dinmeyen silah seslerinde
yaşayandım
ben insandım
ben işçilerin,ben köylülerin
ben bütün ezilenlerin muhteşem kini
ben sömürgeciliğe,emperyalizme
ve yerli gericiliğe karşı
şaha kalkan halkımın gür sesi
ben baştan başa isyandım.
ne beş meteliğe ırzını vermeye hazır bir hain
ne de yediği insan eti,
iştiği kan olmuş bir sultandım
ben insandım.
ben karadeniz de derya dibinde
balıklara yem edilen onbeş özge candım
ağrıydım ben,koçgiriydim,dersimdim,zilandım
günyüzü görmemiş bebeydim ben
süngülerin ucunda sallanandım
ben insandım
zulüm ve işkence dert ve kahır
unutulur belki de ben unutulmam
çünkü ben dilden dile dolaşan bir destandım
dağlardan,barikatlardan,düşmana kurşun sallayan
gerillanın göğsündeki nişandım
ben insandım
ben pençelerini ve iğrenç dişlerini
vücuduma geçiren sömürgecinin ağzındaki kandım
ben toplu imhalar,ben idam,ben sürgün
ben mecburi iskandım
elleri ve kolları birbirine bağlı
kirve,hısım ve akraba,kimileriyle akrandım
oracıkta benzin döktüler üstüme
küllerimiz birbirine karıştı
yüzbinlerle cayır cayır yanandım
benzerlerimdi katledenler beni
ama ben insandım
tarihtim ben;ezilenlerin horlananlarınn tarihi...
geçtim zulüm cenderesinden
kan kızıla boyandım
imparatorlar,sultanlar,cümle iblisler
yok etmek istediler beni
saldım toprağıma kökümü
bugüne dek dayandım
ben insandım
uçurdum kellesini dehak'ın
demirci kawa'ydım ben örse,çekiç sallayandım
eksilmedi bir daha hiç toprağımdan isyan ateşi
kızıl bir meşaleydim ben
bütün 21 martlarda dağların doruklarında yanandım
ben insandım
spartaküsle beraberdim roma arenalarında
ilk umudu
ilk gerillasıydım cihanın
efendilerine karşı ayaklanandım
1879 da pariste,rusya daydım ekim 1917 de
çin'de,kore'de,küba'da,vietnam'da
kızıl bayrağı taşıyandım
laos'ta, kamboçya'da,mozamik'te,angola'da
kan kusan mitralyözdüm ben!...
deştim karnının hainin,sömürgecinin
cepheden cepheye yankılandım
yurt sevgisinin iğrenç bir maske gibi
suratlarında taşıyanlar
canımı aldılar ecelsiz
ben bir militandım
savaşsız,sömürüsüz bir dünya içindi kavgam
henüz yirmiyedisindeyken ve
gencecik bir fidanken daha,
bağımsızlığın ve özgürlüğün kutsal özlemi uğruna,
al kanlara boyandım
ben insandım
ben bitmeyen kavga
ben bağımsızlağa susamış ülke
ben kurtuluşun gübrelenmiş toprağı
ben KÜRDİSTANDIM!...

Özgür Halk

ne alakası var burada bu başlığın?
silin lütfen.

bir alakası olması gerekmiyor beyenmiyor olabilirsiniz saygı duyuyorum ama bu tür birşey söyleyemezsiniz ki ben çok beyendi sizinle paylaşmak istedim beyenen böyle beyenir.

burda sadece sosyalizm başlıklı yazılar yazılıp konular açılmıyor arkadaşım sen öyle sandın heralde sevdiğin beğendiğin paylaşmak istediğin her türlü yazıyı paylaşabilirsin
şiirde güzelmiş..

Bu şiir Genç Umut bölümündeydi, o yüzden müdahale ettim. Yoksa gitsin istediği yere açsın, banane.
Taşımışsınız sağolun.

YOL
Senki;
Zaferin türküsüne kattın aşkları
senki;
Devrim aşkıyla tutuşan
yüreklerimizin
mavi serinliğisin
senki;
saflarında militanların şafakla yarışıyor
ve bizki;
Asi nehirler gibi akıyoruz
Devrimci Yol'da
özgür şafaklara
senki;
Direncisin mavi umudumuzun
ve zaptedilemez bir isyansın
yoksul halkımızın
gözbebeklerinde
Revizyonist beyinler çökerken
Depremler kuşağı dünyamızda
İhanet ilanları büyürken
ve teslim bayrakları çekilirken
yeni dünya düzen(sizliğ)inde
senki;
yaralı bir ceylanın türküsünde
ve yoksul bir aç çocuğun
gözlerinde
umudu, direnci
ve özgürlüğü kucaklıyorsun
yıldızlı yumruğunla
Nice yılgınlığa inat
baharın sevdasında
hala direnir yangınlar
Yol'umuz yeni baharlara umut
ve Özgürlük
bir bedelse bayraklarda
sana andolsunki halkım
Devrimci Yol'umuzun
yıldız yumruklu kızıl bayrağı
sıkılmış bir yumruk gibi
inecek faşizmin tepesine
ve dalgalanacak emperyalizmin kalelerinde
Mutlu ŞAHİN

Devrİm Deyİp YÜrÜdÜĞÜn Bu Yol
Haksizlik Olunca Geldİ Yoluna
Ya Sen Bİr KariŞ Olan Bu Hayatta İkİ KariŞa Denk Gelseydİn
Ya BaŞka Bİr Hayatta HÜkÜm SÜrseydİn
KİM OLURDUN NASIL OLURDUN
EĞLİP BAKAR MIYDIN ALTINDA KALANLARA
O Zengİnlİkte Yİne Devrİm Dermİydİn
YÜreĞİnde Varsa Dİyen "derdİm"
Gelsİn...
BÖyledİr Devrİm
Her Hayatta Ayni Hayati YaŞamaktir
Ayni Ruhla Zengİnlİkte Fakİrlİkte...

Devrİm DedİĞİn Bu Yol
Haksizliklarla Çikti Yoluna
Ya Sen Bİr KariŞlik Bu Hayatta
İkİ KariŞa Denk Gelseydİn
BaŞka Bİr Hayatta Devran SÜrseydİn
OyuncaĞin Olmasaydi HİÇ Sazin EkmeĞİn
Yİnede Devrİm Dermİydİn
Varsa Haykiran YÜreĞİnden "derdİm"
Gelsİn
İŞte Devrİm
BÖyledİr Devrİm Ayni Ruhu TaŞimaktir
Hep Farkli Hayatlarda Bİle
Ayni Ruhla Zengİnlİkte Fakİrlİkte:90:

pardon,'seni seviyorum' diyen bir ses buradan geçti mi acaba?
- hayır bayan, görmedik

bir adam çıplak sesle şarkı söylüyor,
sesi üşeyecek diye çok korkuyorum
bir kadın limanda günah çıkartıyor,
günahları denizi kirletecek diye tedirgin oluyorum

tut(ma) beni gece
karanlığında şarkılara gebe kalıyorum

- pardon, 'seni özledim' diyen bir ses uğradı mı acaba buraya?
- hayır bayan, uğramadı

tutkularım çiçek verdi, kokusunu saldı
satamadım biriktirdiğim dağ özlemlerini
İsmet Teyze yaşasaydı söylerdi, anılarla nasıl başa çıkılacağını
herkes ölüyor, sevdaların öldüğü gibi

kandır(ma) sın beni şiirler,
yokluğumu isimlendirmeye gidiyorum

- pardon, 'kadınım' diyen bir ses bir not bıraktı mı acaba?
- hayır bayan, bırakmadı

cinayeti ellerim gördü
bir de yüreğim
gözlerim inanmaz yüze değmeyen bakışlara

beni rahmine al ve yeniden doğur anne
yanılgılarımın kapısını tekrar çalmayacağım
kuş tüyü vaatlerde kaybettim gerçeğimi
kandır(ıl) dığımı bırak unutayım

- pardon, 'sen benim elma şekerimsin' diyen bir ses sizde kaldı mı acaba?
- hayır bayan, kalmadı

yorgun turuncu açtı gözlerini,
geceye tutundu
kıskanmasın canım mavi, onu da unutmadı
sır küpüdür şehvet bedenimde,
kapıma dayan(ma) dı

bacaklarım mecalsiz artık aşk
sana kapıları açamayacağım diye korkuyorum

- pardon, 'artık bensiz bir yaşamın olsun' diyen bir ses ağladı mı acaba?
- hayır bayan, duymadık

kanım çekiliyor dostlar
ayrılıkların en dokunulmaz şahidiyim.

PELIN ONAY

Beni burada arama anne,
Kapıda adımı sorma.
Saçlarına yıldız düşmüş
Koparma anne,
Ağlama!

Kaç zamandır yüzüm tıraşlı,
Gözlerim şafak bekledim.
Uzarken ellerim
Kulağım kirişte
Ölümü özledim anne,
Yaşamak isterken delice.

Bugün görüş günü
Günlerden salı
Islak
Sarı bir yağmur
Ülkemin neresine bakarsa ay
Orada yitik bir anne ağlıyor
Sen aralıyorsun yağmuru
Acıdan sırılsıklam alnına siper edip elini
Sonra bir umut koşuyorsun
Yüreğin avcunda
Isırırken
Çırpıntı gözlerini
Ah verebilseydim keşke
Yüreği avcunda koşan
Herbir anneye
Tepeden tırnağa oğula
Ve kıza kesmiş
Bir ülkeyi armağan
Koşma anne
Birdenbire batacak olan
Düş denizinde yarattığın umut sandalıdır
Oysa benim için gece
Işık hızıyla koşan
Kısa ve soğuk bir zamandır
Bu yüzden boğuk seslerle geldiler bir şafak
Uykusuz
Yorgun
Ve korkak

Sanırım baytardı
Yüreğimin depreminde rihter ölçeği çatlarken
Ölebilir raporu veren beyaz önlüklü doktor
Boşver hipokrat amca
Üzülme ne olur
Sen de anne
Sen de üzülme
Hücremin dört bir köşesinde el ayak izlerimi
Ciğerlerimde yırtılan bir çığlıkla hazır beklediğim
Ve korkunç bir sabırla birbirine eklediğim
Korkak kahraman gecelerimi
Düşlerimle sınırsız
Diretmişliğimle genç
Şaşkınlığımla çocuk devrederken sıradakine
Usulca açılıverdi
Yanağımda tomurcuk

Pir sultan'ı düşün anne
Şeyh bedrettin'i
Börklüce'yi
Torlak kemal'i düşün anne
Hala kanaması nedendir faşizmin göğsünde
Utangaçlığı bile vuramadan yanaklarına yasının
Onsekizinde ölümüne pervasız yürüyen
İnce bilekli çıplak ayaklı tanya'nın
Deniz'i düşün anne
Her mayıs şafağında uzun
Uzun döverken darağaçlarını
Ve o şafaktan doğma
Onbir yaşını çiğneyip yürüyen çocukları
İnsanları düşün anne
Düşün ki yüreğin sallansın
Düşün ki o an
Güneşli güzel günlere inanan
Mutlu bir yusufçuk havalansın

Sıcak omuzlar değerken omzuma
Buz üstünde yürüdüm yıllar boyu
Bayraklar ve türkülerle
Kopunca memelerinden o mükemmel yaşama

Kurşunlar sıktılar alnıma
Açık alanlarda ağır
Kartalların konup kalktığı
Yalçın kayalardan biriydim
Ölüp dirildim yeniden
Güneşli güneşsiz akşamlarda

Mutlu yarınlar adına
Özgürlük adına ekmek adına
Üstüne vardım kuyruğu kanlı itlerin
Dirilip dönmesin diye hiroşimalar
Tahtadan atların boynuna çıplak
Ölümlerle yatmasın diye çocuklar
Aç gözlerle bakmasın diye çocuklar
Kardeşlik adına
Havadaki kuş denizdeki balık adına
Yürüdüm yıllar boyu

Dönüp bakmadım arkama
Iraktı gözlerim cok ırak
İzim kalır mı bilmem yürüdüğüm yolda
Kalsa da silinir gider
Yalnızca bir ağıt gibi çakılır
Ardımca gelenlere gözlerimi yaktığım yer

Tören adımlarıyla ölmek
Ne garip şey anne
Kanlı karanlık bir oyunda baş oyuncuyum
Bütün gözler üstümde

Sürüyor gecenin karnında şafağa bakan oyun
Masa üstünde üşüyen bir sigara
Yanında küçücük bir cam bardak
İçinde rengi bu gecenin
Cılız titrek bir kibrit
Kağıt kalem
Sandalye
Geride flu
Yağlı
Büküm büküm bir ip
Ve çingene kuralına uygun
Değişmez dekoru mudur
İdam mahkumunun

Kırılacak cammışım gibi davranıyorlar
Yüzlerinde zoraki çatılmış bir hüzün
Oysa birazdan boynumu kıracaklar
Pul pul dökülecek yaz sivası eylül'ün

Ben ölümü asıl az ötede titreyen
Çingenenin kara kıllı ellerinde gördüm
Anladım ki küllenen sigaradır
Soğuyan bir bardak çaydır benim ömrüm

Yani benim güzel annem
Alacaşafağında ülkemin
Yıldız uçurmak varken
Oturup yıldızlar içinde
Kendi buruk kanımı içtim

Ne garip duygu şu ölmek
Öptüğüm kızlar geliyor aklıma
Bir açıklaması vardır elbet
Giderken darağacına

Geride
Masa üstünde boynu bükük kaldı kağıt kalem
Bağışla beni güzel annem
Oğul tadında bir mektup yazamadım diye kızma bana
Elleri değsin istemedim
Gözleri değsin istemedim
Ağlayıp koklayacaktın
Belki bir ömür taşıyacaktın koynunda

Usul adımlarla yürüdüm ömrümü
Karşımda kurum kurum-laşan darağacı
(tarlakuşu korkmaz ki korkuluktan
ökse de olsa dört bir yanı)
Birdenbire acıdı boynum
Gelecekler var birbiri ardınca genç
Yakışıklı

Ne olur işçi kadınım
Az yumuşak dik
Şu kefenin yakasını

Yaşamak ağrısı asıldı boynuma
Oysa türkü tadında yaşamak isterdim
Çiçekleri kokmak ırmakları akmak
Yaz boyu çobanaldatanlara aldanmak
Su başlarında aylak sektirmek kavalımı
Sonra bir çocuğun afacan bacaklarında
Anavarca kayalıklarına tırmanmak isterdim
O güzel günleri görenler arasında
Bir soluk ben de yaşamak isterdim
Bir de luvr müzesinde seyretmek gizliden
Öperken siya-u jakond'u tebessümünden
İşte o an saçlarından yakalamak dolunayı
Bir de yirmibeş kilometreden görebilmek
Nazım'in gözleriyle pırıl pırıl moskova'yı

Ölmek ne garip şey anne
Bayram kartlarının tutsaklığından aşırıp bayramı
Sedef kakmalı bir kutu içinde
Vermek isterdim çocukların ellerine
Sonra
Sonra benim güzel annem
Damdan düşer gibi
Vurulmak isterdim bir kıza

Künyemi okudular
Suçumuz malum

Gecenin kıyısında durmuşum
Kefenin cebi yok
Koynuma yıldız doldurmuşum
Koşun çocuklar çocuklar koşun
Sabah üstüme
Üstüme geliyor
Yanlış mı duydum yoksa
Erkenci bir horoz mu ötüyor
Keskin bir acı bilenmiş
Gitgide yaklaşıyor sonum

İri sözlerim yoktu söyleyecek
Usulca baktım yüzlerine
Bin yıllık iskeletleri çatırdayarak
Göçtü ayaklarının dibine

Korkutamadılar beni anne
Avlunun ortasında çatık bir kaş gibi duran
Darağacı
Bir zaman rüzgarda
Saçını tarayan telli kavak değil mi
Boynumdaki kemendi bir oğle sonu bükerken o kız
Sarı sıcak sevdasını düşünmedi mi
Söyle anne
O çingene
Bir çicek bahçesi kadar sıcak sokağımızdan
Bağıra çağıra geçen bohçacı kadını
Sevmedi mi çılgınca

Kurulmuş tuzaklar yok artık yolumda
İşkenceler zindanlar hücreler
Savunmak yok mutlu tok bir yaşamı
Açlık grevlerinde beynimi bir sıçan gibi kemiren
Mideme karşı
Kısacası
Bir çiçeği düşünürken ürpermek yok
Gülmek umut etmek özlemek
Ya da mektup beklemek
Gözleri yatırıp ıraklara

Ölmek ne garip şey anne
Artık duvarları kanatırcasına tırnağımla
Şaşkın umutlu şiirler yazamayacağım
Mutlak bir inançla gözlerimi tavana çakamayacağım
Baba olamayacağım örneğin
Toprak olmak ne garip şey anne
Ceplerimde el yerine balyoz taşırken
Korkunç bir merakla beklerken kurtuluş haberlerini
Ve yüreğimin ırmakları taştı
Taşacakken
Ölmek ne garip şey anne

Uçurumlar ki sende büyür
Dağdır ki sende göçer
Ben yaprak derim çiçek derim
Cam diplerinde açmış kanatlarını kozalak derim
Gül yanaklı çocuğa benzer
Yine de
Oğlunu yitirmek kimbilir
Ne garip şey anne

Beni burada arama anne
Kapıda adımı sorma
Saçlarına yıldız düşmüş
Koparma anne
Ağlama
Kırıldıysa düş evinin kapısı
Bütün kırık kapıların çağrılısıyım
Kızların yanaklarında çukurlaşan
Biten başlayan aşkların ortasındayım
Her kavgada ölen benim
Bayrak tutan çarpışan
Her kadın toprağı tırnaklayarak doğurur beni
Özlem benim kavga benim aşk benim
Bekle beni anne
Bir sabah çıkagelirim

Bir sabah anna bir sabah
Acını süpürmek için açtığında kapını
Umarım kurtuluş haberleriyle dönmüş olur
Cam ve kekik kokuları içinde acı yüzlü çocuklar
O zaman nasıl indirilmişlerse şen şakrak
Öylece kalkar uykudan salterler
Dişleyip tükürmeden sigaralarını
Türkü tadında giyinirken işçiler

Bir sabah anna bir sabah
Acını süpürmek için açtığında kapını
Adı başka sesi başka nice yaşıtım
Koynunda çicekler
Çicekler içinde bir ülke getirirler
Başlarını koymak için yoğun dizine
Sen hazır tut dizini anne
O mükemmel güne

F tipi Cezaevleri İçin İtirazımdır

Sennur Sezer

Cezadır, insanı sevdiğinden ayırmak,
Kapatmak dört duvara.
İnsan sıcağı, dertleşecek yürek
Azaltır cezayı ama.

Çıkıp yürünecek alan kapalı,
Kapalı gökyüzü pencerelere.
Onurla beklemek kesilen süreyi,
Paylaşmak onurunu korumayı
Genişletir ufku.

İnsanı kendi sesine kapamak,
Kapamak yapayalnızlığına.
Azaltmak insanlığın bir yanını,
Düşü, yüreği, aklı koparmak.
Adı ne olursa olsun tek anlam taşır:
İşkence!
İşkence onura yönelik bir iş,
Ey elinde kalemi olan, ey karar gücü,
İşkence suçtur, ceza değil,
Hücre, işkencedir.

Ey karar gücü, ey eli kalemli bir dakika dur
Kapa göğe pencereni,
Sesini kapa sevdiklerinin.
Kapan kendi ayak sesine,
Bir gececik, bir gececik dene.
Hücreyi savunmadan önce
Dene ıssızda bir ot olmayı,
Akmayı bir dere nasıl çölde akarsa, dene.
Sonra konuş,
Sesin kalmışsa,
Bakabiliyorsan aynada yüzüne.

Aç Kapıyı Ben Geldim

Korka korka değil usul usul değil
Elim yüreğimde çarpa çarpa geldim
Aç kapıyı bak ne diyeceğim
Bir senin ellerinden bir senin gözlerinden
Dişlerinden dudaklarındanNergisler ocak ayında açtı
Kendimden bahsetmeyeceğim
Yediveren güllerden duvarlardan sarkan güllerden
Çocuklardan sabah erken okula giderlerken
Atlardan bahsedeceğimKan ter içinde atlardan
Aç kapıyı bak ne diyeceğim
Ne kadar küsülü çocuk varsa barıştırdım oynuyorlar
Tam kırk çeşit sarmaşık gül buldum penceremin dibinde açacak

Ekinleri dolu vurmadı çekirge gelmedi kurak olmadı
Yorgunum demiyeceğim bir evimiz olsa demiyeceğim
Yüreğim daralıyor demiyeceğim.

Bir baksan gözlerime başını çevirmeyeceksin
Yürüyüp gitmeyeceksin elini çekmeyeceksin
Bir baksan gözlerime
Dağda yakılmış ateşler göreceksin
Aç kapıyı kim geldi bak
Bak nasıl havalandı güvercin
Açmam diyemezsin artık
Aç.

Berin Taşan

GÖNÜL GERÇEK SOSYALİST İSTER..

Herkez huzursuz
Kalmamış sefa
Dost bildik seni getirdik başa
Menfaati bırak sahip çık halka
GÖNÜL GERÇEK SOSYALİST İSTER

Gittigimiz tüm kapılar kapandı yüze
Bu devran böyle gitmez gelirsin göze
Kayar ayagın kimse bakmaz senin yüze
GÖNÜL GERÇEK SOSYALİST İSTER

M.YILDIZ ' der yazıktır halka
Çekmişler zaten çekecekleri kadar cefa
Horlanmış sefa sürmemiş bu fukara

GÖNÜL GERÇEK PARTİLİ İSTER
GÖNÜL GERÇEK SOSYALİST İSTER.. M.YILDIZ 1994
.................................................. ......

Bu şiir ' i çok beyenirim yazarının babam olmasından degil...halkçı ve devrimci duygularla yazıldıgından ötürü...

Bir tebessüm yelkenlisi dudaklarndan gecer
Dinmeyen bir inanc rüzgari yüklerindeki
Kadere ve zulme bas egmemenin kinasi
Ellerinde dalgalaniyor kurtulusun atesi

Sabo'nun kizlari bu topraklarin karanfilidir
Ne masa gülü ne de lafazanlarin bülbülü
Sabo'nun kizlari devrimce mesale kadinlardir
O kadinlarin yangini hayati saracaktir

Onlarin karsisinda zulüm bir cukurdur
Ne ah ederler ne gözyasi dökerler
Asirlarin öfkesiyle dövüsür her biri
Onlar kavgada yücelirken zulüm cukurlasir

Vatanin kaderine baglidir kadinlarin hayati
Ki namus bilir kurtulus savasini Sabo'nun kizlari
Ve her cephede en önde umudu büyüten
"Cesaretiniz varsa gelin" diyen Sabo'dur her biri

Kibele bereket tanricasiydi bir zamanlar
Sofrasi yagma, topragi isgal gördügünden beri
Bu topraklarin kadinlari fedakarlik abidesidir
Ve Sabo'nun kizlari feda ruhunun karanfilidir

Zorbaliga karsi hodri meydan diyen
Ileri, hep ileri haykirisiyla taarruz eden
Bu topragin Adali kadinlaridir
Ve ne mutlu sana ey vatan
Böyle yigit kizlarin var
Böyle sosyalist kizlarin var
Böyle fedai kizlarin var
Ve onlar Sabo'nun kizlaridir
Sabo yasiyor, kizlari dövüsüyor...
Ve vatan kizlariyla özgürlesiyor...

Ümit Ilter
__________________

HÜRRİYET OTOBİYOGRAFİSİ



Dört mevsim
Ölüm haberleri savrulur radyolardan her saat başı
Sokak lambaları amansız bir bekleyiş içinde
Yırtılan alacakaranlığını kesiyor şehrin
Bense hayali bir tren istasyonunda
Kayıp gölgesini besliyorum doğmamış güneşin
Ve köprüler kuruyorum
Sınırların gönül bağından kopuk
Hürriyete açılan vagonlar kapısına...

ozan deniz SARITOP

OYSA ANLAMAK FASLINDAYIM



Egemen bir dünya maktalesinde
İlk aruz makamında fecrin
Kutsamış yedi kat arzı


Daha beklesem
Bir mavi rüyada
Ve daha beklesem
Karanlık
Bir gece uykusunda
İlk akla gelen kavramların
Kıyamet sabahında
İdam edilir ak güvercinler


Sussam da yine bir dem
Kara hükmün vebali
De artık
Nasıl kavramış tüm bildiklerimi aklın
Lağımlık
İlk çıldırası küfrü


Oysa anlamak faslındayım
Yankısı üzerimde ilk günah
Aç
Ve azgın
Bir kuşatma altında
Yığılır boş kovanların sesi...


ozan deniz SARITOP

EVİNAMIN (SEVGİLİ)


Ezım külilka dare
Ezım şeva evare
Ezım çensale lı benda te
Ez jı te pır hesdıkım EVİNAMIN

İro çıma roj tariye
İro çıma dılemın bı xewine

Tü hercar çavemıda
Tü hercar devemıda
Tü mina rıh canemıda
Ez jı te pır hesdıkım EVİNAMIN...



TÜRKÇESİ

Ağacın çiçek açan yaprağı benim
Geceyi bürüyen karanlık benim
Benim seni senelerden beri bekleyen
Ben seni susamışçasına seviyorum, ey SEVGİLİ

Güneşin yüzü, neden bügün dünyaya dönük
İçim, neden böyle figan ve hüsranla dolup taşıyor

Sen herzaman gözlerimdesin
Sen herzaman dilimdesin
Sen kan gibi damarlarımdasın
Ben seni susamışcasına seviyorum, ey SEVGİLİ...


ozan deniz SARITOP

MATEMATİK BİLGELİĞİ
I
Herşeyi özetleyip indirgedik imlere,
Kesin matematik imlerle artık Uslamlama.
Tanrı bir noktaysa eğer, silindir sayılamaz,
İnsan - üstü otururken, kafa üstü duramaz.
II
a Sevilense eğer ve b de Seven,
Öç tutarım gömleğimin on keresiylen
Ki a ile b toplandığında
Sevişen bir Çift çıkar ortaya.
III
Ölç çizgilerle Dünyanın dört yanını,
Yine de boşaltmazsın onun Canını.
a'yla b'yle kavgalar yatışsaydı eğer,
Ne işe yarardı Mahkemeler.

Karl Marks

6 Mayıs 1972
Üç genç özgür üç yürek
Ankara ya usul usul yağmur yağmak ta
Bir tek analar ağlamıyor gökyüzü de ağlıyor
Dar ağacında üç fidan…
Cezaevi parmaklıklar arkasında
Düşünüyorlar halen ülkenin geleceğini
Amerikan emperyalizminden kurtarmayı
Dar ağacı kurulmuş onları bekliyor
Alınan kararla dönüp arkalarına bakmadan
Parmaklar kalkıyor, kırılıyor kalemler
Ellerini kaldıranlar özgürlük duygusu olmayanlar
İdam kararını alıyorlar acımadan
Çünkü kararı alanlar ülke duygusu olmayanlar
Ve onlara yalakalık yapanlar.
Denizle Yusuf 25, Hüseyin ise 23 yaşında
Nasıl kıydılar.
Hele de ülkesi için mücadele verenlere
Yüreksizler kolay mı evlat yetiştirmek
O kadar kolay mı can almak
Alırsınız alırsınız sizin cellattan ne farkınız var
Farkınız biriniz kararı alıp diğeri yağlı urganı boğazlarına geçirmek
Dar ağacı hazır cellat bekliyor
Ama denizler cellada iş bırakmıyor
Geçiriyor boğazına yağlı urganı
İdam sehpasında taburelerini kendileri tekmeleyecek kadar cesurdular.
Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan
Her 6 Mayıs’ta yeniden doğuyor. Bugün de bir doğum günü… Bugün günlerden 6 Mayıs, bugün günlerden Deniz, Yusuf, Hüseyin.
Her gecen gün biraz daha çoğalıyoruz
Çoğaldıkça biraz daha korkuyorlar…Devrim Şehitleri Ölümsüzdür. Deniz, Hüseyin, Yusuf Kavgamızda Yaşıyor

ANNEME


türkü gözlüm
annem anlatırdı
çocuktum o zamanlar
yalınayak koşardım daracık sokaklarda, nefes nefese koşardım.
yüreğim sığmazdı o sokaklara

güzel kadındı annem
bütün kadınlar gibi, güzel kadındı.

şiir gibi bir kadındı annem.
kekik kokuyordu elleri.

bazen ağlayarak anlatırdı,
bazen de hüzünlenerek...
şöyle başlardı;
'dağdan hawar sesleri geliyordu
hawar hawar...'
kıyamet gibi bir geceydi,
ne olduğunu anlamadan ağlıyordum.
sonra biri dedi;
O'nu vurmuşlar.

sonrasını hatırlamıyorum oğul...'

hiçbir zaman adını söylemedi bana.
saatlerce susardı

kimi vurdular anne?
sessiz kalırdı...

yıllar sonra tekrar anlattı.
"O'nu vurdular
ilk sevdiğimdi.
kanlar içinde getirmişler
kaytan bıyıklı, eli tüfekli.
(.........................)

aradan yıllar geçti,
annem nine olmuştu.
ama hala güzel kadındı
dudakları sadeydi
hiç ruj kullanmadı
uzun fistanı desenliydi
tek özelliği hızmasıydı.

ben gençtim,
okuldan geliyordum
bizim evden hawar sesleri...
annem baygın yatıyordu.
ben sersemleşmiştim
bir ara gözlerini açtı annem
başını bağlamıştı
yürek paralayan bir ağıt yakıyordu
bana sarıldı;
.........vurmuşlar. .........vurmuşlar
oğlumu vurmuşlar......
(annem
bu sevdayı tek başına yaşamayı seçmişti.
bunun sorumluluğunu taşıyacak kadar yürekliydi -bütün anneler gibi-
geceler bir sancı olup içine işlerdi, ama yüreğinin en güzel yerine oturttuğu o sevdayı düşündükçe içine yayılan sıcaklık alıp götürürdü tüm sancıları.
annem;
gidenlerin arkasında ağıt yakmamayı öğrenmişti.
ama bu başkaydı.
kimseyi onun kadar sevmemişti.)

ağabeyim...
yoldaşım....
heval hevalllllllllllll
..................

ağabeyim vurulduktan bir yıl sonra
annem beni dağa yolladı
.................

annem
geçmişim
geleceğim
bu günüm
Mezopotamyalı kadın
uçurdu yüreğinden bir güvercin
ekti avucundaki emeği...

ve sen
Anadolulu ana
sevgili emekçi

uçur sen de bir güvercin.

İzzet Eker

Siyasal eylemci ve komünizm yanlısı şair, romancı ve deneme yazarı. "Bugünkü Fransız ozanlarının en önemlilerinden biri diye biliniyor. Önceleri, Dada akımının öncüleri arasında sayılıyordu, sonradan Bréton, Eluard ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]), Soupaux ile birlikte bu yüzyılın en önemli şiir akımı olan Sürrealizm'in kurucularından biri oldu. Bugüne değin şiir, roman, eleştiri, deneme, çeviri olarak 61 kitap yayımladı.
Aragon'un ünü, öte yandan, İkinci Dünya Savaşında gizli karşı koyma hareketiyle daha bir büyümüştür. Le Paysan de Paris adlı romanı, gerçeküstücülüğün en güzel örneklerinden biri olarak gösterilmektedir.
Charles d'Orléans'dan, Victor Hugo'ya değin uzayan bir şiir çizgisini sürdürür gibidir Aragon.En önemli kitapları : Le traité du style, Les Cloches de Balé, Créve-Coeur, La Diane Française, Les Yeux d'Elsa, En Etrange Pays dans mon lui-même, Les Yeux et le Mémoire, Le Roman İnachevé'dir.
Aragon açık yazan ozanlardandır, birçok şiirleri bu yüzden şarkı haline getirilmiştir. Aragon, romancı olarak da ün yapmıştır. Çağdaş romanların arasında önemli bir yer tutar. Birkaç çevirisi de vardır."

onu böyle tanıtıyor İlhan Berk. Fransız Komünist Partisinden yoldaş Aragon modern Fransız şiirinin yaratıcısı aynı zamanda Nazım, Neruda gibi dava şairlerimizinde dostuydu.


en bilinen şiiri sevdiği kadın ve yoldaşı elsaya yazdığı şiirdir.


ELSA'NIN GÖZLERİ

Öyle derin ki gözlerin içmeye eğildim de
Bütün güneşleri pırıl pırıl orada gördüm
Orada bütün ümitsizleri bekleyen ölüm
Öyle derin ki herşeyi unuttum içlerinde

Uçsuz bir denizdir bulanır kuş gölgelerinde
Sonra birden güneş çıkar o bulanıklık geçer
Yaz meleklerinin eteklerinden bulutlar biçer
Göklerin en mavisi buğdayların üzerinde

Karanlık bulutları boşuna dağıtır rüzgâr
Göklerden aydındır gözlerin bir yaş belirince
Camın karılan yerindeki maviliğini de
Yağmur sonu semalarını da kıskandırırlar.


...............


Ben bu radiumu bir pekbilent taşından çıkardım
Benim de yandı parmaklarım memnu ateşinde
Bulup bulup yeniden kaybettiğim cennet ülke
Gözlerin Peru'mdur benim Golkond'um Hindistan'ım

Kâinat param parça oldu bir akşam üzeri
Her kurtulan ateş yaktı üstünde bir kayanın
Gördüm denizin üzerinde parlarken Elsa'nın
Gözleri Elsa'nın gözleri Elsa'nın gözleri.

GÖTÜRÜN BENİ

bu yol gider mi
tutsak cocukların ülkesine
söyleyin gider mi
cocukluğumun karasularına

götürün beni o adsız ülkeye
hani kızıla çalan özgürlüğe gebe
isimsiz ülkeye

siz beni tanımazsınız
yüreğimde harlanan ateşi bilmezsiniz
yasaklı tarihimi
yağmalanan kültürümü bilmezsiniz

duydunuzmu bilmem
ateşlerde yanan bedenleri
son solukta özgürlük haykırışlarını

çabuk götürün beni
özlemlerim solmaya başlamadan
umutlarım kurşunlanmadan

götürün beni nasırlı ellerin ülkesine
bağrı yanık anaların
kayıp cocukların ülkesine

götürün beni
kartalların gölgesinde özgürlüğü soluyacağım
arınacağım fıratın asi sularında
umutlarımı katacağım diclenin sularına

götürün beni
gençliğimin asi uçurumlarına
mayınlara takılan anılarıma
ve bölünmüş sevdalarıma

götürün beni zagroslarada özgür bir soluk olacağım.


28.07.07 isyann49

Not: Bir dostumun kendi yazdığı şiirdir.

D oğru gerçek neydi?
E ngel tanımayan mücadele
N e korkusuz baş koymuştuk bu yola
İ z bıraka bıraka yürüdük bu yoldan
Z ihinlere kazıdık isimlerimizi,mücadelemizi
Y ağmur bile silemedi topraktan izlerimizi
U mutla devam ettik yolumuza
S usturmaya çalıştılar direndik
U mutla devam ettik yolumuza
F ırsat tanımadık işbirlikçilere, emperyalistlere
H üzün verdik her adımda onlara
Ü stün kıldık mücadelemizi
S evdik sevdirdik aşkımızı
E ller yumruk oldu şaha kalktı
Y ollar çamurlu yollar bize kaldırım oldu
İ nceden anladık gideceğimizi
N edeni mücadelemizdi onurluyduk gülerek karşıladık ölümü


EZGİ ÇİTAK
(06.05.2008)

Bu Sabah Güneş Dogdu
Bu Sabah Bir Yigit Vururdu
Bu Akşam Güneş Battı
Bu Gün Bir Namert Kendini Sattı

Bilirmisin Yoldaş
Güneş Hep Dogar
Bu Zalimlerin Ettikleri Beni Bogar

ülkem Karanlık Gece Gibi
Kavga Yüregimde Güneş Gibi
Yüregim Kavgaya Atılacak Bir Satli Bomba
Bu Yürek Patlar Elbet
Ben ölürüm
Ben Dogarım
Vurmaklan Bitmeyiz
Biz Halkız Tükenmeyiz Ey ülkem Korkma Burakıp Gitmeyiz
Faşistleri Vurucagız
Sosyalizmi Kuracagız

Yazar Serdal Erdoğan

Sonsuza Dek


O tarihi günlerden bu yana

Yer etti içimize senin sevgin

Parladığı yerde yiğitlik güneşin
Ölüm bir çelenk kondurdu başına


O aydınlık durur hala

Yürekleri saran ışıltısıyla
Bağlıdır senin sevgili varlığına
Kumandan Che Guevara



Vuruyorsun tarihin içinden
Şanlı ve güçlü yumruğunla
Bütün Santa Clara düşüp yollara
Seni görmek isterken


O aydınlık durur hala

Yürekleri saran ışıltısıyla
Bağlıdır senin sevgili varlığına
Kumandan Che Guevara





Gelirsin bahar güneşiyle
Tutuşturduğun meltemle
Gelirsin bayrağımızı dikmeye
Ve bir ışık gülüşünde


O aydınlık durur hala

Yürekleri saran ışıltısıyla
Bağlıdır senin sevgili varlığına
Kumandan Che Guevara





Devrim aşkıyla yanan yüreğin
Götürür yeni bir hedefe seni
Orda bekler hep birileri
Kurtarsın diye güçlü ellerin


O aydınlık durur hala

Yürekleri saran ışıltısıyla
Bağlıdır senin sevgili varlığına
Kumandan Che Guevara



Yolundayız hiç durmadan
Birleşmiş seni izliyoruz
Fidel’le birlikte bak söylüyoruz:
Sonsuza dek ey Kumandan!

aşk herkesi kırar biraz,
eksilmesin acısı şükret.
varsın ağlasın dalda kiraz
herkes kendine sürgün biraz.


çocuk gülüşün dünden bir yara
aşk bize sıla.
günler gelir ve büyürüz elbet
aşk bize gurbet

ay ışığı dalgakıran
yarada tuz aşktan kalan.
ayışığı tende bıçak
giden sürgün kalan kaçak


aşk bize sıla
aşk bize gurbet.


kapansın yarası şu gecenin
ayrılıklar örtsün üstünü
kimim kimsemdir ah gözlerim
gidecek yeri yok kimsenin.

çocuk gülüşün...

Hasta Siempre


Aprendimos a quererte
Desde la historica altura
Donde el sol de tu bravura
Le puso cerco a la muerte

Aqui se queda la clara
La entraniable transparencia
De tu querida presencia
Comandante Che Guevara


Tu mano glorioso y fuerte
Sobre la historia dispara
Cuando todo Santa Clara
Se despierta para verte


Aqui se queda la clara
La entraniable transparencia
De tu querida presencia
Comandante Che Guevara


Vienes quemando la brisa
Con soles de primavera
Para plantar la bandera
Con la luz de tu sonrisa


Aqui se queda la clara
La entraniable transparencia
De tu querida presencia
Comandante Che Guevara


Tu amor revolucionario
Te conduce a nueva empresa
Donde esperan la firmeza
De tu brazo libertario


Aqui se queda la clara
La entraniable transparencia
De tu querida presencia
Comandante Che Guevara


Seguiremos adelante
Como junto a ti segimos
Y con Fidel te decimos
Hasta Siempre, Comandante

SPARTAKÜS

Hayat bir türküdür Spartaküs
Avutucudur geçicidir
Güneş tepeler üstünde yükselirken
Ve kıyıları döverken mor dalgalar
Hayat bir türküdür Spartaküs
Köylü kadınların küçük çocukların söylediği
Orda Trakya ovalarında
Özgürlük uçan kuşlara benzer
Ağaç yaprağına yağmur damlasına benzer
Varinia'nın gözyaşlarına Spartaküs
O Britanyalı köle kadının, o kır çiçeğinin
Bir gladyatörün acı gülüşüne benzer
Kanları torağa belenirken
Onlar dostluğu bilirler mi
Kardeşliği bilirler mi
Başkası için ölmeyi hiç
Onlar bilirler mi Spartaküs
Ayağa kalkınca Makedonya'nın
Lombardiya'nın taşı toprağı
Yaşlıları, hastaları, genç kızları
Özgürlük için saçları bayraklaşan
Onlar, Roma'nın uygar efendileri
Dövüşken horoz yetiştirir gibi
Avrupa'nın, Asya'nın, Afrika'nın
O, kölelikten başka hakkı olmayan
En güçlü insanlarını meydanlarda
Birbirine öldürtüp kahkahalarla gülen
Eğlenceye ve elmaslara çılgınca düşkün
Onlar, Roma'nın uygar efendileri
Frigya ovasında yetişen buğday
Acem ipeği, Mısır pamuğu
Besili sığırları Afrika'nın
Finike'nin sedir ağaçları
Ve genç kızları Normandiya'nın
Herşey, hattâ dalgalar, gökyüzü
Dağlar, esen yel ve gün ışığı
Güya bu efendiler içindi.
Köle doğmak boynunda bir zincirle
Sırtında bir kamçıyla
Yüreğinde bir damgayla Spartaküs
Uşaklık edeceğin saraylar yapmak
Geçemiyeceğin köprüler, sürüneceğin yollar
Çürüyeceğin zindanlar yapmak
Ve taşımak olmayan günahlarını sırtında
Doğduğun günden öldüğün güne kadar
Zincirleri kırmak güzeldir Spartaküs
Gökyüzü gibidir, yaşamak gibidir
Aşk gibidir
Çıkmak geceden güne
Zincirlerden öte uzundur dünya
Duvarlardan öte yaşamak geniştir
Besbelli sevginin en güzeli
Zincirleri kırmaktır yeryüzünde
Hiç unutabilir misin Spartaküs
Yüzünü Afrika'lı zencinin
Gözlerini unutabilir misin
Ancak bu denli sevebilir insan
Kılıç, kan ve Romalılar arasında bile
Gönlü böylesine sevgiyle taşan
Bu adam
Seni öldürmemek için kendi öldü
Sen o zaman vurulmuştun işte
Ölüm güzeldir böyle yaşamaktan
Bir Romalı yüreği gibi değil
Ezik bir köle yüreği gibi çiçek yetiştiren
Ak bulutların öptüğü
Makedonya dağlarından
Cins atlar büyüten, yapağı veren
Macar ovalarından
Çıkıp karlı Alp Dağlarını
Köle toprakları bir boydan bir boya aşan
Bir su gibi içip özgürlüğü
Mızrağının ucunda
Alınteri ve sevgi taşıyan
Kölelerin bayrağı Spartaküs
Sen ki o mermer saraylarda yaşıyan
Kan ve kemikler üstüne şanları kurulu
Parayla, döneklikle soylu olmuş kişilerin
Bilmediği bunca şeyi bilirdin
Sen ki bir çocuk için yaşamayı
Bir kadına gönül vermeyi
Eğilip toprağı öpmeyi bilirdin Spartaküs
«Biz kölelerin de bir tanrısı vardır..»
Bunu bilmiyordun işte
Çünkü kölelerin tanrısı yoktur
Yoksulluk kötüdür Spartaküs
Bilgisizlik kötüdür
Ama hiçbir şey boyun eğmekten
Daha kötü değildir
Sen de yenildin sonunda
Bir çarmıhta can verdin
Ama bir türkü gibi çağdan çağa
Erkekçe savaşmayı öğrettin insanlara
Adını öğrettin Spartaküs.

Kemal Burkay

EYLÜL AYI GELİNCE ...

Her yer toz toprak olur,
Rüzgarlar eser daha bir hızlı,
Yemyeşil bahar mevsimine inat,
Yapraklar sararır önce usul usul
Ve ardından yere dökülür çaresiz,
Geleceği karanlık yola koyulur
Eylül ayı gelince...
Kuşlar en içli ezgileriyle,
Ağıt yakarlar solan güllerin ardından,
Acılarını haykırırlar çekinmeksizin.
Ne anlayan olur hallerinden,
Ne birileri gelip tutar ellerini.
Defalarca ölürler batan güneşle,
Çırpınıp dururlar gün boyu umutsuz,
Eylül ayı gelince...
Veda türküleri söylenir, aşk istasyonlarında,
Ardı sıra ayrılıklar başlar sıra sıra.
Yarınlar koyu karanlık, kalpler yaralı,
Umutlar keder yüklü, darmadağın.
Damla damla yaşlar süzülür gözlerden,
Çaresizlikler filizlenir, ince ince
Mendiller ıslanır, gözler nemlenir,
Eylül ayı gelince...
Mehmet Ali Çıbıklı

O Eylül Günlerini Asla Unutmayacağız...

Felluce
sana bir sır söyleyeceğim
aç yüreğini burası benim vatanım
ölmek de yaşamak da benim hakkım
ve en çok bundan dolayı
sana burasını cehennem
bana yine cennet vatan yapacağım

sana bir sır söyleyeceğim aç yüreğini
yaşadığın her an mahşer menzilimdesin
soluk aldığın her an mahşer menzilimdesin
burası benim vatanım camiler kenti felluce
ben bağımsız yaşarım
ben anasız yaşarım
ben babasız yaşarım
ben oğulsuz yaşarım
ben kızım olmadan yaşarım
ama vatansız yaşayamam

unutma benim öldüğüm yer vatanım
ya senin

ölmek ve öldürmek benim için onur
senin için utanç
senin için yüz karası

sana bir sır söyleyeceğim aç yüreğini
sen uyut dünya uyusun
sen uyut insanlık uyusun
ama ben uyanığım
ama ben direneceğim
işte kefenim bedenim

felluce içinde redif sesi var
bakın yüreğine acep nesi var
beni duymayana dostlar
hepten ahım var

sana bir sır söyleyeceğim aç yüreğini
mahşer menzilindesin
mahşer menzilindesin
sana bir sır söyleyeceğim aç yüreğini
bayram bağımsızlığımladır

namluya sürülmüş cesaret
kınından çıkmış öfkeler
çarpışıyor durmadan
çarpışıyor bizimkiler

ne ebu garip zindanı
ne guantanamo adası
ne f tipi hücreler
durduramaz bu savaşı

haykırıyor halkın onurlu sesi:
ya özgür vatan ya ölüm
yolu yok başka kurtuluşun
ya özgür vatan ya ölüm

kanımdır, canımdır yiğit felluce
baş eğmez işgalci emperyalizme
selam olsun, selam direnenlere
helal olsun, helal fedailere
söz: t. asi Balkar/ümit İlter

Gel Ey dağların rüzgarı
gel ne olur
yüreğimin misafiri ol bu gece
koy başını dizime usulca
anlat
çocuklarımdan bahset bana
düşerken toprağa dal dal
son defa çarparken yürek
gözlerinde bir vasiyet gibi yanan
umudu anlat bana
benimde oğullarım vardı o dağlarda
yırtıcı hayalleri vardı
zarif sevdaları vardı
ay ışığı gibi esrarlı gün ışığı gibi eşkere
söyle yoldaş oldun mu onlara
hani karayagız yaz gecelerinde
dans ederdi ya yıldızlar gökyüzünde
hani zemheride azgın fırtınalarında zagrosların
yanardı çürürdü ya bedenler
hani cesurdu
şövalyesiydi aşkın dağların delikanlısıydı hani
tanıdın mı oğlumu kalbimin yoldaşı rahmanı tanıdın mı
söyle
hani gülünce bahar akardı peşinden
ağaçlar çiçeğe dururdu
güneş gülümserdi sımsıcak
hani dört mevsim reyhan kokardı saçları
Fırat Dicle’ye Mem Zine'e kavuşurdu
sevdasında
yüreğimin sevgilisiydi hani
gördün mü Soroyu gördün mü gözümün ışığını oğlumu gördün mü söyle
bu gece Ey dağların rüzgarıııı
silme gözlerimin buğusunu
bırak karışsın geceye gözyaşlarım
bırak sızlasın bedenim
ellerim ağlasın bırak
paramparça yüreğimin sadece yoldaşı ol bu gece
yıldızsız aysız ekmeksiz gecelerde
sildin mi terini
ey dağların cananı söyle
sende sevdin mi onları benim sevdiğim gibi
senin yüreğinde titredi mi her eylemde
hani o yoldaş sohbetlerinde
ateş başında tütün mavisinde hani
o tarih kadar derin şuan kadar taze hasretimi
fısıldadın mı yüreklerine
söyledin mi onlara ahhh onları nasıl sevdiğimi
söyle bana dağların yoldaşı
son ikliminde ayrılığın
Urfa’da Dersim'de Kanicenge’de
son kez öptün mü gözlerini benim yerime
incitmedin değil mi
ağırdı yaraları biliyorsun
kanıyordu sıcaktı daha
sararken kollarınla söyle sızlatmadın yaralarını değil mi ?

TARİH'İ KADİM

İşte, der, insanoğlunun geçmiş hayatı bu.
Ve başlar bize maval okumaya.
Ninniler uydurup uyutur bizi
dedelerimizin derin boşluklar içinde, uzun,
zifiri karanlık hayatından.
Gösterir bize evvel zamanı,
tek doğru, en güzel örnek, der.
Bakarsın gelecek günlerin farkı yok geçen geceden.
Senin tarih dediğin işte budur,
alnında altı bin yıllık buruşuklar
ve bir o kadar da kuşku.
Başı geçmişe bir düşe değer,
sürünür ayağı bomboş bir geleceğe,
bir deri bir kemik,
ayakta zorla durur.

Ben hiç tiksinmem ondan,
karşıma alırım onu arada bir,
anlat bakalım, derim, şu eskilerden.
Bir parça feylesofa benzer o,
bir parça sırtlana benzer,
berbat suratıyla da bir hortlağa.
Yoklar mezarını unutulmuş gecelerin,
başlar paslı, boğuk bir sesle
bir bir bana anlatmaya,
sırasıyle, ne olmuş ne bitmişse:
Hep yıkım üstüne yıkım,
acı üstüne acı!
Ne vakit geçse anlı şanlı bir ordu,
çöküverir ağır gölgesi bir bulutun,
kanlar yağar dört bir yana.
En başta bir kanlı bayrak.
Kanlı bir taç gelir arkasından.
Sonra araçlar sökün eder kan içinde:
Balta, topuz, yay, kılıç, mızrak,
mancınık, top, tüfek, sapan.
Arada, kanlı komutanlar ve savaş birlikleri.
En son alay alay esirler geçer.
Yenen bir kişiye yenilen on kişi,
çiğneyen haklı, yiğnenen hapı yuttu.
Yıkımlara, acılara alkış tut,
yüksekten bakanlar önünde eğil,
insafla birdir aşşağılık ve namussuzluk,
doğruluk lafta, yürekte değil,
iyilik ayaklarda, kötülük kucaklarda.
Bir gerçek var, tek bir gerçek:
Eli kolu bağlayan zincir.
Bir tek şey var sözü geçen: yumruk.
Hak güçlünün, kötünün yanı.
Uzun lafın kısası:
Ezmeyen ezilir!
Nerde bir şeref var, iğreti.
Nerde bir mutluluk var, yama.
Bir şeyin ne başına inan ne sonuna.
Din şehit ister, gökyüzü kurban.
Her yanda durmadan kan akacak,
durmadan her yanda kan!

İşte böyle inler, sayıklar o,
anlatır insanoğlunun bu belalı ömrü
ne yolda, nasıl sürdüğünü.
Bakarım iskeletin kanlar köpürür dişlek ağzında.
Duyarım sesinin titreyen kuyusunda
yankısını korkunç bir iniltinin,
ben de başlarım birdenbire titremeye,
toprak da tiksintiyle titremiş gibi gelir bana.
Savaşın gürültüsü, patırtısı, indir artık
indir bu acıklı sahnenin perdesini!
Dinsin sonu gelmeyen bu karışıklık!
Sen de, gelenekçi iskelet,
yazdığın kara yazılara bir son ver,
aydınlığa susadık biz, aydınlığa susadık.
Uzun karanlıklar içinde uyumak isteyen mi var?
Bizden iyi geceler onlara,
bizden onlara iyi uykular!
Kimsin, ey gölge, kendinden geçmiş,
koşuyorsun karanlıklara doğru?
Kanla oynamış gibisin,
kırmış geçirmişsin insanoğlunu.
Sen buna kahramanlık mı dedin?
Onun kökü kan ve hayvanlık be?
Şehirler çiğne, ordular dağıt,
kes, kopar, kır, sürükle,
ez, vur, yak ve yık.
Yalvarmalara yakarmalara boş ver,
gözyaşlarına iniltilere aldırma.
Ölümle, acıyla doldur geçtiğin yeri,
ne ekin ko, ne ot ko, ne yosun.
Sönsün evler, sürünsün insanlar orda burda,
kalmasın alt üst olmayan hiçbir yer,
mezar taşına dönsün her ocak,
damlar çöksün yetimlerin başına.
Bu ne alçaklık böyle bu ne namussuzluk!
Hey bana bak, başbuğ musun ne?
Yerin dibine bat, cakanla gösterişinle!
Her başarı bir yıkım bir mezarlık,
işte bir yavrucak yatıyor şurda,
ey cihangir, onu gör de utan!
Devril, bağımsızlığın eskimiş tahtı, devril,
nice acılar verdin bütün insanlara,
inim inim inlettin bütün insanları.
Parçalan, kararmış tac, tuz buz ol,
hep senin yüzünden yoksulluğu insanların.
Göz yaşından incilerin nerde hani?
Nasıl da yosun tutmuşlar, bi görsen!
Eski çağlar nasıl kanmış size?
Ey kan içen kargalar,
bütün karanlıklar sizinle dolu!
Artık yeter fikri susturduğunuz,
yerini hiç bir şey tutamaz bu dünyada
zincirsiz, kelepçesiz yaşamanın.
Hadi gidin tarih korusun sizi,
-haydutlara en iyi sığınaktır gece-,
gidin, yok olun siz de o mezarlıkta.
İşte müjdelerin en güzeli,
işte en gerçek özgürlük
düşümüzdeki gelecek çağlarda:
Ne savaş, ne savaşan, ne salgın,
ne saltanat, ne yoksulluk, ne ezen, ne ezilen,
ne yakınma, ne de zulmün kahrı,
ne tapılan, ne tapan,
ben benim, sen de sen!

Ey soyulan iskelet, kimse bilmeyecek o zaman,
kimse bilmeyecek senin sayıp döktüklerini,
savaş ne, karışıklık ne, zafer ne, anlaşma ne?
Belki duyulmadık bir öykü,
belki korkunç bir masal.
Çok sürmez köhne kitap,
fikri gömen sayfaların
bugün olmazsa yarın yırtılacak.
Ama kim yapacak dersin bu işi?
Bu öyle büyük, öyle kocaman bir devrim ki,
hangi güç kalkar, ben yaparım der?
Yerlerin ve göklerin sahibi mi?
Tamam, işte oldu şimdi!
Yeri göğü elinde tutan o kibirli,
o somurtkan ve dokunulmaz.
Bütün bu kavgalar onun yüzünden değil mi?
Gökyüzü, sen söyle,
yüzyıllarca sel gibi akan su,
- şimdi esrik bir ağzın türküsü,
kuru sesi zindandaki bir adamın,
iç açan bir söz ya da yakan bir söz şimdi,
bir geniş "oh!", bir derin "eyvah!",
bir yakarış, bir övgü,
Şimdi tüy gibi bir rüzgar,
Şimdi ağzın bir kasırga.
Dokunaklı bir yakınma şimdi,
sabredemeyen bir başa kakma,
bir titreme, bir çan sesi,
bir savaş davulunun gümbürtüsü,
için için ağlamasi çaresizliğin,
kahrın iyilikbilir kişnemesi,
bir söylev, apaçık, gürül gürül,
Şimdi utangaç ve hasta bir yalvarış,
bir rahatlık bir iç sıkıntısı,
Şimdi korkunç bir haykırma -
bütün bu karman çorman gürültü patırtıyla
inleyen boş kubbe, sen söyle!
Sen ki her sesi yankılayansın,
söyle, bu bir sürü boş çabalama içinde,
daha yukarlardaki şu tanrı katına
hangi sesin yankısı varabilmiş ki?
Hangi dua kabul olmuş bugüne dek?
Binlerim seni, göklerin tanrısı,
din ulularından dinlerim seni:
"Ne benzer var, ne noksanı,
canlı ve ölümsüz ve her şeye gücü yeten ve yüce.
Odur veren yiyeceği içeceği,
düşleri gerçek yapan o,
bilen, haberi olan, kahreden ve öç alan,
açık, kapalı her şeyi duyan ve anlayan,
el uzatan yoksullara ve çaresizlere,
her zaman her yerde bulunan ve her yeri gören..."
Seni böyle övüp duruyorlar işte.
Oysa senin en üstün özelliğin ne,
"Ortaksız" oluşun değil mi?
Kaç ortağın var şu bataklıkta, bir bak.
Topu ölümsüz ve her şeye gücü yeten ve kahreden.
Ve topu ortaksız ve tek.
Ve topunun buyruğu yasağı ve saltanatı var,
ve topunun yukarlarda bir gökyüzü.
Bütün ordan gelir yüreğe doğan.
Topunun güneşi, ayı, yıldızları var,
ve topunun görünmez bir tanrısı.
Topunun adanan bir cenneti var,
ve topunun bir varlığı, bir yokluğu,
ve topunun saygıdeğer bir peygamberi.
Ve topunun cennetinde körpecik güzel kızlar yaşar.
Ve topunun cehenneminde birer lokmadır insancıklar.
Tanrılar ne derse onu yapacak halk,
sabırla ve kahırla olacak iki büklüm.
Ama tanrılar ne derse onu yapacak.

İnanasım gelmiyor bunların hiçbirine.
"Ne bileyim?" diyor kime sorsam.
Hepsi bir kuruntu mu bunların yoksa?
Belki aldanmak yaşamanın bir gereği.
Belki de hepsi de doğrudur, kim bilir,
belki ben hiç bir şeyin farkında değilim,
karıştırmaktayım "yok" la "var" ı.
Kusurum ne? Kuşkuda olmak mı?
Kuşku koşmaktır aydınlıklara doğru.
İnsan aklıdır eninde sonunda gerçeği bulacak olan.
Belki de yok olacağız bir gün topumuz birden.
Kimbilir, öbür dünya belki de var.
Madem bu beden o ölümsüzün işi,
ne diye kıvranır durur bin türlü dert içinde?
Hadi diyelim aslımız toprak bizim,
sen gel onu kederden bir çamur yap.
- her yeri kanla, göz yaşıyla dolu -
insaf be, bu kadarı da olur mu?
Sen gel hem yoktan var et,
sonra da ettiğini boz, kötüle.
Hiç bir yaradandan ummam bunu:
Yaradan yok eder, ama perişan etmez!

En zorlu düşmanın işte, tanrı,
boğmak ister seni ulu katında,
çok iyi tanırsın sen o yılanı,
onun kızgın zehrinden bir vakitler bize
bir tadımlık vermiştin hani.
Kuşku! En zalim en güçlü düşman.
Bunu ya bildin ya koydun kafamıza,
ya da bilemedin işin nereye varacağını.
"şeytanlık, düzen, sapıklık" denen şey var ya,
bugün yerinden yurdundan edecek seni o.
Tapınağında ışıklarını söndürüyor,
elleriyle parçalıyor heykelini.
Sense, iler tutar yerin kalmamış,
göçüp gidiyorsun olanca gücünle.
Burçlarında yıkılmalar falan hani?
Nerde hani gümbürtüsü yıldırımlarının?
O kızgın soluğun hani nerde?
Ne cehennemlerinde bir kaynama var?
Ne büyük acını gören bir göz.
Ne de kulaklarda dokunaklı bir çınlama.
Oysa bir ufak parçası kopsa insanın,
bir sızlanma olur, duyulur bir ağlaşma.
Sen Yeryüzü ve Gökyüzü'nle göç gir de,
bir inilti bile duyulmasın ortalıkta.
Tam tersi, kahkahadan geçilmiyor.
Zaten yalana ağlasa ağlasa,
bir ikiyüzlüler ağlar,
bir de ahmaklar.

* Tarih-i Kadim: eski çağlar tarihi

Tevfik Fikret

Bizim Caddelerimizde De

Açmaz
Açamaz
Deme
Hiç
Bir
Zaman
Bu
Nar
Çiçeği.
Açacaktır
Elbet
Bizim
Caddelerimizde de
Bayram
Olacak
Halkın
Üstüne
Böyle
Kalsa da
Faşist
Namlular
Namert
Ellerdir
En
Sonda
Bir
Bir
Kırılacak



--Enver Gökçe--

Akdeniz’de bir hayalet dolaşıyor
Bir İtalyan neferinin hayaleti.
Sırtında düğmeleri koparılmış ceketi,
Sırtında delik deşik, parça parça eti
Ve terli şakaklarında kan.
Korkarak
Boşluğa yuvarlanmaktan,
Gündüz güneşe sarılıp
Gece yıldızlara
Dolaşıyor Akdeniz’de bağıra bağıra.

Tanıyorum onu ben.
O, sağlığında bir kaçaktı;
Ve kurşuna dizilmeseydi eğer
Daha yıllarca yaşıyacaktı.
Tanıyorum onu ben.
O kaçtı Aduva’da cepheden,
Kaçtı yangından kaçan bir hayvan gibi.
Kaçtı ne bir fikir
ne bir dava
ne bir hak için.
Kaçtı sadece, ölmemek
yaşamak için.
Ölümü bilmiyordu.
Ne Hamlet’i okumuştu, ne Dante’den bir şiir.
Ve yoktu en ufak fikri
kitapların muamması ölüme dair.
Kurşuna dizilirken
birdenbire aklına gelen
bir düğün duasıokuyordu.
O, ölümden değil
ölmekten korkuyordu.
Her şeyden üstün
her şeyden önce
yaşamak istiyordu sadece.
Kadınlı
kadınsız,
tok
aç,
herhangi bir ağaç
bir kuş
bir bulut
Bir balık,
bir bardak su
bir avuç toprak
gibi yaşamak...
ve bu ölmemek
Sadece yaşamak isteyen kaçak
bir sabah bir çiçek
bir dalda açarken
dizildi kurşuna...
N.HİKMET

GERİLLALARDAN ŞİİRLER
Özgürlüğün Mültecisiyim


BekLediqi Umut ettiqi
ben GERİLLANIN mücadelesiyim..
Mermileriyim,atesiyim.
BakısLarıyım...BakısLarı Ölüm'de Sacsa...

Ben GERİLLANIN haykırısıyım
HayKırısLarında,ÖzqürCe yaSam NedeNiyim..
Aç .Sussuz BıRaKılSamda SürqünLerde
YinEdE HalKımIN Sesiyim...

DaqLarda KanLar İcinDe UykuLarda Kalsam veya;
KeFenSiz Bir mezar Tasım Dahi Olsa
Ben YarıNın GÜNESİYİM...
**ÖZGÜRLÜGÜN MÜLTECİSİYİM**

ey özgürlük
ey özgürlük......
ey dağlar....
hadi gel!! şimdi vur beni kalbimin amed ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]) çarpan yanından..
gel gör ki yüreğimde işgal edilecek bir gecekondu bile kalmadı..
hadi gel vur...
gör ki sende yanasın..
tenim yurtsarken dörtler ateşini
amedde kara lastikle araba peşinde koşan çocukların çığlıklarını barındırım avuçlarımda..
göz bebeklerimin ardına saklarım şeyh said isyanı
surlarla çevirim etrafını...
yalnızlığıma tek kapı..korkusuzluguma dag kapı adını kazırım
bir Vedat düşer balıkçılar başına karanlıklar Aydın(lanır..
kalabalıklar taşlanır...
ben amede ağlarım..
amed ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]) vedat'a...
mardinkapı kan kokar Dicle suskun..Fırat üzgün...
ey tarih..
ey dünya...
hadi gel vur!!
acı çığlıklara prangalı geçmişimi/zi toprak kokan geçligimi/zi
gel gör ki sende utanasın..
ey amed ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])!!
ey kara amed ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])!!
isyanımı h/evsel/leştir..
özgürlüklerimi sakla şehitliğinde..
döneceğim amed ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])..döneceğim.....
suskunlugumda saklı özgürlük..
SUSKUNLUGUMDA SAKLI ÖZGÜRLÜK......

YAĞMUR
Yer ile yeksan, ıslak saçlı, kem gözlü
Kavim göçlerinden bu yana ağlayan
Ve durmadan cep kanyağı yakıcılığında
Ezgiler çalan, çaldırtan, yakalatan
Adı bende gizli bir kadındı İstanbul.
Şehre bir yağmur yağdı ben ağladım.
Sevilirken ayrılmak mı kaldı Bizans'tan
Yalan dolan yoktu gözlerde yalnızca ses
Verilmiş sözler birdi edilen yeminler sıfır
Eşyalar alındı fotoğraflar söküldü yerlerinden
Bir aşkın izlerini yok edecek
Başka bir aşk sipariş edildi yeniden
Bir şehre yağmur yağdı ben ağladım
Kim daha çok yalan söndürdü çay bardaklarında
Ve buğularda yitirilen kimin adıydı
Bir aşktan diğerine kaç saatte gidiliyordu
Soyulur muydu kabuğu hayatın
Yoksa tüm vitamini kabuğunda mıydı
Yağmur şehre bir yağdı ben ağladım
Ben giderken en çok seni götürdüm
Aklımın nakliyesiydi asıl yoran taşıyıcılar
Yardan düşmüştüm yaralarım yârdan armağandı
Kutsal kitabım da ziyan edilmiş sevgililer atlası
Bense sevmeyi beceremedim
Belki de sevilmeyi
Benim sevmeye engel evcil acılarım vardı
Ben yağmur ağladım bir şehre yağdı
Ben şehre ağladım bir yağmur yağdı
Ben bir ağladım şehre yağmur yağdı
Ben yağmur ağladım
YAŞAYABİLME İHTİMALİ
soğuk ve şehirlerarasıotobüslerde vazgeçtimçocuk olmaktanve beslenme çantamdaotlu peynir kokusuydu babam...
Ben seninle bir gün Veyselkarani'de haşlamayeme ihtimalini sevdim.İlkokulun silgi kokan, tebeşir lekeli yıllarında(Ankara'da karbonmonoksit sonbaharlar yaşanırdı ozaman) özlemeye başladım herkesi... Ve bu hasret öyleuzun sürdü ki, adam gibi hasretleri özlemeye başladımsonra...Bizim Kemalettin Tuğcu'larımız vardı...Bir de camların buğusuna yazı yazma imkanı...Yumurta kokan arkadaşlarla paylaşılankahverengi sıralarda, solculuk oynamaya başladık...Ben doktoroluyordum sen hemşire, geri kalanlar kontrgerilla...Kırmızı boyalarla umut ikliminde harfler yazılıyordupütürlü duvarlara ve Türk Dil Kurumu'na inat birTürkçeyle... Ağbilerimizden öğrendik, Ş harfindenorak çekiç figürleri türetmeyi...Ankara'ya usul usul karbonmonoksit yağıyordu.Ve kapalı mekanlarda sevişmeyi öneriyorduhaber bültenleri...Oysa Ankara'da hiç sevişmedim ben.Disiplin kurulunda tartışılan aşkım olmadı benim...(Sınıfça gidilen pikniklerde kıçımıza batan platonikdikenleri saymazsak...)Ankara'ya usul usul kurşun yağıyordu... Ve belli birsaatten sonra sokağa çıkmamayı öneriyordu haberbültenleri... Oysa hiç kurşun yaram olmadı benim...Ve hiçbir mahkeme tutanağında geçmedi adım...Çatışmaların ortasında sevimli bir çocuk yüzüydümsadece...Sana şiirler biriktiriyordum fen bilgisi defterimde amasen yoktun... Ben, senin beni sevebilme ihtimaliniseviyordum, suni teneffüs saatlerinde... Okul servisiseni hep zamansız, amansızca bir lojman griliğinegötürüyordu... Ben, senin benimle Tunalı HilmiCaddesine gelebilme ihtimalini seviyordum...Ben senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum.Yaz sıcağı toprağa çekiyordu tenimin çatlamaya hazırgevrekliğini... Sonra otobüs oluyordumkırık yarık yolların çare bilmez sürgünü...Ne yana baksam dağ ve deniz sanıyordum Muşovasının yalancı maviliğini... Otobüs oluyordum birsüre... Yanımızdan geçen kara trenlerle yarışıyordumyanağım otobüs camının garantisinde...Otobüs oluyordum... Bir ülkeden bir iç ülkeye...Çocukluğuma yaklaştıkça büyüyordum...Zap suyunun sesini başına koyuyordum şarkılarımınlistesinin... Korkuyordum... Sonra iniyordum otobüsten...Çarşıdan bizim eve giden, ömrümün en uzun, ömrümünen kısa, ömrümün en çocuk, ömrümün en ihtiyar yolunukoşuyordum... Çünkü sonunda annem oluyordum babamkokuyordum sonunda...Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtimçocuk olmaktan...Ve beslenme çantamdaotlu peynir kokusuydu babam...Ben seninle birgün Van'daki bir kahvaltı salonunda...Ben seninle (sadece bilmek zorunda kalanların bildiği)bir yol üstü lokantasında...Ben seninle, Ağrı dağına mistik ve demli bir çaykıvamında bakan Doğubeyazıt'ın herhangi bir toprakdamında...Ben seninle herhangi bir insan elinin terlicoğrafyasında olma ihtimalini sevdim...Ben seninbeni sevebilme ihtimalini sevdim...

Bakabilir misiniz hayata bir militanın gözleriyle; ya da anlatabilir misiniz hayatı onun sözleriyle...
Yaprak sarısı son baharlarda hüzünlü sevdaları vardı en az sizler kadar... Sevdası belki saksıdaki beyaz kardelen, belki cananında canından çok sevdiği yâri; ya da uğruna ölebileceği davası, kavgası olabilir. O zaten sevmek için yasar yasamak için öldürür...
Onun ne babasının doğum günü hediyesi olarak aldığı arabası; ne de denize nazir bir villası var. Sahip olduğu tek bir göz odada kavgasının yarınını, zaferini düşlediği yatağı, hüzün karası gecelerde sevdiğinin kara gözlerini anımsatan çayı ve çektiği her nefeste Dünya’nın tüm derdini içine attığı sigarası tek ayağı kırık masasının üzerinde duran kitapları, mum alevinde yazdığı şiirler ve duvarda asılı duran şiirlerinin ozanı bağlaması var…
Bazen hayatı bir yarasa misali yasadığını hisseder. Sizin için gündüz ne ise onun için gece odur. Sizin için kuş cıvıltıları içinde, yeşil ağaçların arasında gezmek ne kadar hoş ise onun için, şehrin dolunayın bile aydınlatamadığı sokaklarında dolaşmak o kadar hoştur...
Aslında o da sever gün ışığını, sever ama çıkmaz dışarı. Yüzündeki o sert mizacı atmadığı, atamadığı için. İnsanlar sorar birbirlerine Hiç mi gülmez bu adam. O da karmaşık duygular içerisindedir o an, acabalar cirit atar beyninde niye güler bu insanlar niye;hayat bu kadar acı, zulüm bu kadar aşina ve gözyaşları gerçekken neden güler bu insanlar ??? Sonra bütün acabalar birer birer yok olur, hepsi cevabini bulmuştur. Karar ortak ; ya bu gülüşler yalan yada ben !!!
Yalan olmayan tek şey ise her an ensesinde ölümün soğuk nefesi olsa gerek. Arka sokakları
kan kokan bu şehirde arkasından gelen her adamı, Azrail'in ayak sesleri sanır. Belindeki soğukluğu şakağında hissedeceğinden korkar ve sonra güler kendi kendine **nerden gelir böylesi duygular aklıma.**
Aklında sadece ölüm yok aslında. Üsküdar yanarken aranan adamı, radyoların söylediği, gazetelerin yazdığı; parkesiyle uğraşılan adamı düşünür. Bir de ülkesinin aydınlık yarınlarına olan hasretini. Bu hasreti bir nebze azaltmak için yakmaktadır kendini yakarken aydınlığının yarınlardaki aydınlığın yanında bir mum alevi kadar kaldığını. Kendisi gibi milyonlarca mum alevinin olduğunu da bilir...
Bildikleri yaşatmaktadır onu ve yasadıklarını bildiği için onun hazırladığı mutlak sonu da bilir. Bu sonu bile bile yasar, inadına yaşar; yaşarken de yazar:

Unutmak yok olmaktır; varolmaksa direnmek
Askla şiirle, türküyle ve bir militanın inadıyla direnmek
inadına haykırmaksa yasamak
ben varım sende varsan Biz varız...


Selam **ben**i **biz**de yok edebilenlere...

Oda yok edebilmek için beni bizde didinmiştir bir ömür ve bizde benden gayrı olan **sen**i bulduğu gibi sormuştur:

Bir militan olduğumu bilsen beni sever miydin?
Mahpuslara düştüğümü duysan beni arar mıydın?
Günde bin kez öldüğümü bilsen yine sever miydin?
Yaralanıp düştüğümü görsen yaram sarar mıydın?

Ne mahpuslara düştüğünde aranmış ne de yaralanıp düştüğünde yarası sarılmış. Sevilmemişti de. Sevilmediğini de anladı; korkusunu şakağında hissettiği vakit. Bitmişti iste son sigara ile birlikte **ben**i **biz**de yok etme umutları, ülkesinin aydınlık yarınlarının hayali ve masasının üstünde ki son şiiri:

Otogarda cinayet var,
Ne ambulans ne polis var,
Vuruldum düştüm yerlere,
Üzerime yağmakta kar...

Arkadaşlar gelmediler,
Sen gel sevdiğim,
Üzerime gazete örtün,
Uyuyacağım...

Uyudu, uyumadan önce silinden bir şahadet ve bir de su sözler döküldü:

şakağımdaki kansa, o benim gülüşümdür,
Namert sürünmektense, mertçe ölüşümdür...
Alıntı

HEPİNİZİN OLSUN BU ŞİİR

rüzgâr etekli geçin çocuklar gözlerimden
geçin kısa pantolon boy boy oyun oyun
şakacıktan oyuncuktan olsun razıyım dünden
ba-ba deyin çığlık çığlığa önümde durun

pamuk ellerinizle boynuma tırmanın dizlerimden
karıştırın ceplerimi yüzünüzü sakalıma sürün
ağlamıyorum kokunuz kaçtı da gözlerime o yüzden
öpeyim gıdığınızı hadi katıla katıla gülün

ulaş barış evrim özlem gökçe devrim
güzelim adlarınız şimdiden tutmuş umutları
yapraklarca balıklarca kuşlara geçin tuzakları
aferin çocuklar size aferin bin aferin

kat kat katlanıyorsam acılara gıkım çıkmıyorsa
gövdemi serin bir dal gibi şafaklara salmışsam
ipten alıp zehir-zıkkım müebbetlere yatırmışsam
şair olmuşsam ekmekten ve aşktan yana
bir adım daha erkene almışsam yani ömrümü
bulutsuz yürüyün diyedir altında göğün
hadi öpün birbirinizi öpün bir daha öpün
ve alın artık ellerimden sizde büyüsün gülüm

Nevzat Çelik ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])

İtirazın İkinci Şartı

Çok olmadığımız kesin
çok olan tarafta değiliz
çok olan tarafta olmayacağız
Türkiye’de Kürt olacağız
Kürtlerde ermeni
Ermenilerde Süryani
gidip Almanya’da Türk olacağız
Hollanda’da surinamlı
Fransa’da Cezayirli
İran’da Azeri
Amerika’da zifiri zenci olacağız
çoğalan zenci de mutlaka Kızılderili
İsrail’de Filistinli
köpeğin karşısında kedi
kedinin karşısında kuş olacağız
kuşun karşısında börtü böcek
hakemler hep karşı takımı tutacak
ve biz hep yedi kişiyle tamamlayacağız maçı
çiçeklerden kamelya olacağız
az kolumuzun tarafında
solda olacağız
bu itirazın ilk şartı
solda da az olacağız
bu itirazın ilk şartı
solda da az olacağız
devrimi çoğaltırken çünkü
bir başka devrime hızla azalacağız
bu da itirazın ikinci şartı…

NEVZAT ÇELİK

Ölü mü denir şimdi onlara
Durmuş kalpleri çoktan
Ölü mü denir şimdi onlara
Kımıldamıyor gözbebekleri
Ölü mü denir peki
En büyük limanlara demirlemiş
En büyük gemiler gibi
Kımıldamıyor gözbebekleri
Ölü mü denir şimdi onlara.
Suratları gergin
Suratları kararlı
Belli ki çok beklemişler
Kabuğundan çıkan bir portakal gibi gelen sabahı
Suratları gergin

Bir savaş alanına benziyor suratları
Dudakları nemli

Son defa kendi etini öpüp
Yani son defa gerçek bir insan etini
Hazla kapanmışlar öyle
Geçirmiyor gövdeleri soğuğu
Geçirmiyor sıcağı da
Ve ikiye ayrılmış bir nehir gibi bacakları
Akıyorlar sonsuza
Ölü mü denir şimdi onlara.

Kimse hüzünlü olmasın
Sırası değil huğunun daha
Bir gün bir şehrin alanında
Bir mermer yığınının gözlerine
Omuzlarına düşerse bir çınar yaprağı
Hüzünlensin yasayanlar o zaman
Sırası değil huğunun daha.
Öylesine sıkılmış ki yumrukları
İyice sıkılsın yumruklar

Saklansın diye bir armağan gibi bu katilik
Öylesine sıkılmış ki yumrukları
Kimse hüzünlü olmasın
Kimse hüzünlü olmasın diye
Sırası değil huğunun daha.
Unutulsun bir gövdeye duyulan hasret
Unutulsun bu alışılmış duyarlık
O kadar sade, o kadar kalabalık ki
Unutulmaya değer onların insan gövdeleri

Ve unutulmalı mutlaka
Dolsunlar diye yüreklere
Dolsunlar damarlara.
Ölü mü denir
Ölü mü denir şimdi onlara

EDİP CANSEVER

Arkadaşlar bilginiz olsun istedim, bu yazı faşist sitelerinde de bulunur. Onlarda kendilerince yorumlarlar 'parkesiyle uğraşılan adamı'. Yazını yazarı belli değildir. Yani ben bulamadım bilen varsa ve yazarsa iyi olur;)

NİHAT BEHRAM
Ölülerimiz...
Sesleri dünyamız kadar bilge.
Birazdan kalkacaklarmış gibi
uzanıp bir sipere
koyulaşan...
Ölülerimiz...
Bakışları
uçmaya hazırlanan bir kartal kadar çevik,
vurgunum
gizleyemem.
Sen bağrımı amansızca zorlayan siyahlık
unutma
öldürmekten daha kuvvetlidir ölebilmek.

YİNE DE GÜLÜMSEYEREK

Ne sağnaklar görmüşüz, yarılan gökyüzünden alnımız
yıldırımlarla ağmış,
ne rüzgarlar çınlamış bağrımızda, coşkusundan kırılmış
kaburgamız,
dişlenip kayaları ne ateşler yakmışız, aşmışız ne zifir
uçurumlar,
yine de ürkütmeden öpmüşüz bir ceylanı gözlerinin
yaşından
incitmeden tutmuşuz ağzımızda yorulan kelebeği;
şimdi asmalardan korukların tadı silinmiş,
sesimizde sendeleyen bir keder,
uykusuzluk serin serin sızıyor acıyan tenimizden;
ziyanı yok, nasıl olsa gönlümüzde aşkın yeri çok derin.

Ne azgın canavarlar üstüne yürümüşüz bir demet
çiçek için,
neyimiz var neyimiz yok vermişiz bir narin dilek için,
yıllarını taş duvara örmüşüz ömrümüzün bir hırçın
yürek için;
şimdi çevremizde yosunlaşmış sessizlik,
yabanıyız gittiğimiz her şehrin, çiğdemsiz, kükremesiz,
kimsecikler sezmiyor boynumuzdan didişen örümceğin
zehrini;
ziyanı yok, nasıl olsa nabzımızda durulanır yaşamanın
iksiri.
Ne güzel sevmişiz, ağzımızda mavi bir tat kekremiş,
ne sızılar sarmışız yumuşacık öpüşlerin çığlığını kuşanıp,
şafaklar tutuşkunu şarkılar yuvalanıp ne mintanlar yırtmışız,
şimdi usulcacık ürpersek kara gece uykumuz kaçacak
kadar delik
üstümüz çimensiz tepeler gibi bereketsiz, örtüsüz, serin;
ziyanı yok, nasıl olsa gönlümüzün çayırları ipekten,
bakışımız lekesiz.

Ne masalar düzmüşüz kıvrımları gümüş, kakmaları sedeften,
ne milyonlar yanından başeğmeden geçmişiz, huyumuz
değişmemiş,
hayatımız günbegün çarpışarak yaşanılan sırların ürünüdür;
şimdi kar altında avcumuz, avurdumuz ilaçsız,
ıssızlaşmış sabahlar, yoksunluk arsızlaşmış,
kaçışır yolumuzdan gölgesini de alıp o şaklabanlar
inildesek açlıktan;
ziyanı yok, nasıl olsa gönlümüzün dağı taşı altından.

Ne devlerle dalaşmış kanımızı göstermeden silmişiz.
ne kudurgan günlerde elimizi dost eline titremeden vermişiz,
bir ömür seğirtmişiz bir nefes beklemeden;
şimdi nice anışların dudağı üşüyen bir çocuk kadar uçuk,
nicesi elsıkışların sahtekar çıkmış.

- Bizi eşkiyalar soymamış abi
muhabbet yıkmış!
Nihat Behram

YAŞADIKÇA

Ah benim aşkla beslediğim sevgilim
kalbimi zorlayan heyecanla sana
savaşın gitgide yaklaşan uğultusuyum

Günler
sazlarla çevrili göl kıyısında
suyun inanılmaz berraklığıyla çalkalanıp geçti
serçeler karla yıkadı tüylerini
taşların oyuklarına doluşan kertenkeleler
düşlerimde zamanla silikleşti
Bazan düşünmek acı veriyor bana
içimde yırtılarak uzaklaşan çayırları

Ah, benim aşkla beslediğim sevgilim
bütün güzel şarkıları sanki ben bestelemişim
üstelik merakla bakıyorum tanıdık her yüze



Çayırları düşün
anamdan emdiğim sütün tadı
yırtarak uzaklaşan çayırları

Artık tek afiş kan kokusu şehrin sokaklarında
gerisi düşmanın kurduğu pusu
kan kokusu diyorsam
ah, benim aşkla beslediğim sevgilim
kalbimi zorlayan heyecanla sana
savaşın gitgide yaklaşan uğultusuyum

Nihat Behram

ÜÇ DAĞA AĞIT
Açlığın çıplaklığın acısı mı genişliyor dalları meyvaya çağıran rüzgâr mı
Dalgın bir kuşun ötüşünden sevdiğinin kalbine düşen âşık mı yağmuru emen toprak mı derinleşiyor
Yas mı tutmalıyım onurlu ölümehalkın gözlerini dolduran çizgilere umudu mu çağırmalıyım
Ah gidiyor işte gidiyor göz göre göresıcak titreyişi varlığını hayata adamışların gidiyor öfkenin haykırışları yasalarıyla gidiyor kahredişin zulmün ve iğrençliğin buyruklarıyla gidiyor toprağa düşen bakımsız yapraklar gibi değil azarlanmış çocukların kederiyle değil doğuşun ve sevmenin feryadıyla gidiyor ölümü donatan arkadaşlarım
Ah gidiyor işte gidiyor göz göre göre durutarak gündüzleri geceleri durutarak adanmışlığı, mertliği, yüceliği damıtıp sevdaların aneferi toprağa aşılamaya gidiyor arkadaşlarım
Bulutlar da hafif mi kar taneleri kadar özgürlüğün borcu mu ödeniyor yaralar mı açılıyor yoksulluğa ezilmişliğin isyanı mı sesleniyor
Ah gidiyor işte gidiyor göz göre görebirer rüzgâr uğultusu bırakarak yanan ateşeNihat BEHRAM ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])

SÜRGÜNUyandırın anamı

Söyleyin gidiyorum

Yolumu gözlemesin

Dönemem belki geri


Arkadaşlarım duysun

Kardeşim bunu bilsin

Söyleyin gidiyorum

Dönemem belki geri


Babama haber salın

Çiçekler onda kalsın

Sulasın günaşırı

Dönemem belki geri


Korulara söyleyin

Dağlara asmalara

Baygın çocukluğumun

Çınladığı kırlara


Söyleyin gidiyorum

Dönemem belki geri

Gelsinler anılarım

Uğurlasınlar beni


Sadece sevdiğime

Söylemeyin duymasın

O kadar körpe ki kalbi

Bilmiyor yitirmeyi

Söylemeyin bu akşam

Sevdiğim ağlamasın Nihat Behram

HAPİSHANEDEKİ ARKADAŞIMA
ULAŞTIRILAMAYAN BİR NOT
Sevgili kardeşim:
Belli ki
gömleğinin yakasında kuruyan ter
bu bahar
tarlaların tozunu taşımayacak
kasketinin gölgesini
küçük üzümleri andıran gözlerini
bir selvi yaprağı gibi korumayacak
Sana
tomurcuklu bir dal yollamıştım
bir kaç kitap
bir kilo portakal
Ve
"dostları özlemle kucaklamayı unutma" dizesini
almadılar
geçen yaz-hatırlarsın-
ilk meyvasını veren bir fidandan
ham zerdaliler toplayıp
uzun yollar boyunca
esaret ve zafer üstüne
marşlar söylemiştik
yaşadığın günlerin hesabını soranlara
bildiğin marşları söylemeyi unutma

DOĞDUM BAĞLANDIM SANA

Bütün düşlerde olduğu gibi
anamın yaslı çehresinde olduğu gibi
içimde bir şeyler birikiyor

Savaşarak pişirilen toprağı
kıvır kıvır işleyen güneş
yitip gitti sanılan
bir sesi iletiyor

(...eriklere, ardıçlara, dallarını
yosunların bürüdüğü selvilere,
koruda kaybolan tavşanla, kaynağa
biriken pervanelere,
uçsuz bucaksız maviliğine denizlerin,
bulutu evcilleşmeyen dağların görkemine,
serin çığ taneleriyle ağırlaşan hasat rüzgarına,
yaylaların büyüsü keskin ayaza...)

Memleketim
4
Kınından sıyrılıp
ışıldamak için sabırsızlanan bıçak

Habersiz duruyor
terkedilmiş çocuklar gibi
gözlerinde kıvılcım güzelliğinden

HAYKIR ACINI EY HALK
“haykır acını ey halk! başeğme haykır!
bir yol kavşağındasın ve ancak
yaraların haykırışlarla onarılır
bir yol kavşağındasın ve senin
değişmek için çırpınıyor kaderin
kuşan alnında biriken o kara teri
sırtında şakırdayan kırbacı kopar
soluk al ışıldat o mazlum yüreğini
bak korlaştı acıların, kozalandı
ey halk! parçala şu nankör suskunluğunu başkaldır artık
sevginin ve öfkenin uğultusunu
bağrına vura vura taşırken sana
karşılık gözetmiyor bu gencecik insanlar
ne barbarın tehdidi ne dişleri kıran elektirik
dalga dalga yayılan o rüzgarı durdurabilir
bu direniş senin için ey halk
bu çığlık senin kollarınla yıkılsın şu köhne dünya
ve coşkuyla yeniden kurulsun diye çınlatıyor hayatı
bir yol kavşağındasın fakat mutlaka değişecek kaderin
bunu bekliyor şu ıslak çukurlarda üşüyen çocuk
bunu bekliyor gözevleri kurutulmuş analar
bunu bekliyor zincirin oyduğu bilek
bunu bekliyor açlık, kuraklık, ılık ılık akan kan
bunun için en genç yerimizi ölümle tanıştırdık
kuşan kendini artık biraz da gövdeni yüreğinle kırbaçla
ey halk! haykır acını! bu kara dumanı dağıt”

Berlin
Bu gece Berlin denilen bir kadının koynundayım,
içinde bir yerlerde kılcal vazgeçişler mevcut.
Duvarları var damarlarına yakın, içinde onlarca prezervatif ölüsü
içinde birçok kamu alanlı genel ev iskeletleri...
Parmak araları var kaosa meyilli dar sokakları istinaden.
Ve Berlin; ben ne zaman senin omurga sokaklarında gezintiye çıksam,
bir işportacı,
herhangi bir çocuğun yarım kalmış uykusunu satar kaldırımlarının en ücra köşesinde...
Ki ne zaman o işportacıya doğru yürüsem; aralığın birinden zabıtalar çıkar,
işportacı kaçar, tezgahı kaçar
skeç son bulur.

Bu gece Berlin denilen bir kadının koynundayım,
kötü yola düşmüş sosyal terk edişler ve sonrası muammalara gebe birçok ölüm duyuyorum.
Siyah bir istasyonda, siyah bir geceyle, siyah bir tren bekleyen demiryolu fareleri
gecesiz, gündüzsüz, lejantsız, krokisiz, haritasız bir dünyaya devrimlerden bahsediyor.
che guevara, purosunu yakmış Küba'yı izliyor
deniz, kulağında rodrigo konçertosuyla Ankara toprak aldı emperyalistlerine devrimler yaşatıyor.

Bu gece Berlin denilen bir kadının koynundayım,
Tanrı'nın unuttuğu bir cinayetten artakalan ucuz bir sorgu gibi;
eski dilde adı intihar olan bir aşkı dürtüklüyorum...
Her ayrılık dolaylı bir cinayetse; bin cinayete maruz kaldım faşist bir kentin, sosyalist sokaklarında!
medusalar doğuruyor kadının biri ve medusalar tanrı olma kavgasında
biyopsi gerektirmeyecek kadar kirli bir metropolün en baba kahpesi
bu gece bir şehir magandasının rakı sofrasındaymış!
Meyhane doludizgin, dolubuhar ve camlarında kim
senin göremediği/n/ gece intiharları.
Gece;
bıkmış taklidi yapıp büsbütün inkâr ediyor tanrısını!

Bu gece Berlin denilen bir kadının koynundayım...

Ve ben, bu kadının uykularını lekeleyeceğim, küçük bir çocuğun kâbuslarından çaldığım karabasanlarla...

Karakollar öldürülecek bu gece,
ırzına geçilecek tüm karakol duvarlarının
suçlanacak tüm martılar
sırf
Berlin'i terk ettim diye...

Rahman Yıldız

Bütün Bildiğim

bütün bildiğim şu:kuzgunlar ağzımı öpüyorlar,
damarlar arapsaçına dönmüş burada,
denizse kan denizi.

bütün bildiğim şu:eller uzanıyor,
gözlerim kapalı,kulaklarım kapalı,
çığlığımı geri çeviriyor gökyüzü.

bütün bildiğim şu:burun deliklerimden hayaller damlıyor
bize tur bindiriyor tazılar,deliler gülmekten katılıyor,
tıkırdayarak ayırıyor saat ölenleri.

bütün bildiğim şu:ayaklarım kederdir burada,
zambaklar kadar etmiyor sözcüklerim,pıhtılaşıyor şimdi:
kuzgunlar ağzımı öpüyorlar.

charles bukowski

Kanayan tümcelerim adına!!!

Bir serzenişin anatomisi yankılandı tümcelerde...
Uzun sükutun ertesinde yeniden kanadı düşler masalların gizinde...
Yar(sız)lığın anaforuna kenetlenen
Bir zanlı dudağına düğümlenen bir ezgiyle geceyi yardı...
Bu bir ayrılığın kangren senfonisiydi...
Geceydi...
Ölüm her taraftan muzipliğini sarmalıyordu...
Bir düş kaşifiydi gizinde kendini arayan...
Ah prangalı çocuk ah...
Azapların karargahında düş aranırmı?
Sevgi düş ile anılırmı?

Yanlış bir öykünün çapağında kendini bulmuştu...
Yanlış öykü, yanlış başrol oyuncusu, yanlış zaman ve yanlış rol...
Tüm bunlar ölüme yetecekti kendince...
Oysa delicesine yaşamak isterdi düşleri...
Yıllar önce ölümün kıyısında dolaşmıştı...
Ölümün son yapacağı iyiliğin bir daha ölmemek olduğunu biliyordu...
Ölüm artık son iyiliğini yapmak üzere yola koyulmuştu...

İh(ti)maller faydasız bir yaşam nedeniydi...
Düşler yitirmişti kendini...
Masallarında ölü düşler birikiyordu...

Söylenmemiş sözler artık kanayacaktı...
Ölümle randevuya ramak kalmıştı...
Geç kalınmış figanın faydası son kullanma tarihini geçmişti... Düşlerinin başrol oyuncusu bir gizdüş kaşifiydi...
Düşünün vazgeçilmez kahramanıydı...
Tümcelerinin gizinde yaşayan hüzün perisiydi...
Vuslatı olmayan bir sevdanın ikinici tekil zanlısıydı...
Kendi kanamalarında kendine ağlayan bir arsızdı!!!

Acının melodramı sol yanında utancın senfonisiydi... Bulamadığı düş ölümün sahilinde maynaydı...
Sokaklar o kadar acımasız bir hissin içindeydi
Ki umut tarif edilmez bir adresti...
Kendinden habersiz girdiği kuyuda,
Düş sanısıyla urganını düşüşlere asmıştı...
Sanılar kanamaların yandaşı değilmiydi?

Ve ben, kendi içinde ikinci bir zanlı yaratan düş gezgini... Prangalının dizelerinden kendini analiz eden bir pesimist... Evrim geçirmiş bir şizofren...

Ölümün trajedisi dizelerimde haykırıyor...
Mürekkebin damlaları son demlerinde...
Artık düş kendinden bağımsız insanı sağır eden bir bilinmezlik senfonisi...
Ve ben sağırım...
Ve ben yüreğinden geçen bir gizdüş kaşifine ruhunu tembihlemiş eşkiyayım...
Gizdüşün bir tümcesine binlerce satır yazacak kadar acemi bir şairim...

Kendine (ya)saklanan bir mülteciyim...

Tümcelerimde bir militanın ihanet süsü virgülünü şaşırdı... Noktayı koyma vakti geldi...
Şiirlerim bedenimi yıkamak için yanan ateşte yanacak...

Kuytumda söylenmemiş sözlerin intiharı saklı...

Mürekkebime sır yüklemek adına kanadım...

Sırrım ifşa edildi...

Bilinmezliğin labirentinde giz olmak için sıradaydım

Şimdi sıra bende...


Ahmet Güneş

23.07.08
01.01

**adımdan gayrısını bilmiyorum** su çürüdü isimli şiirin en vurucu dizesi. darbe yıllarında faşizmin zindanlarında, akla hayale gelmeyecek işkencelerle kendilerine sorulan sorulara devrimciler, isimlerindan başka bir şeyi bilmedikleri yanıtını verirlerdi, adlarından gayrısını bilmiyorlardı yani, söylemeyeceklerdi...

KAVEL SENİ

Emek olmadan çalışmaz makine,
Paran çok diye dalmışsın zevkine,
İşçi acından ölmüş senin neyine,
Kavel seni Kavel yapan benim, hey benim.
Aşda işliyorum elli tane bakır,
Midem boş, cebim tam takır,
Sen çalıp hakkımı bankaya yatır.
Kavel seni Kavel yapan benim, hey benim.
Odun kömür yok çocuklar donuyor,
Senin fabrika gittikçe büyüyor,
İşçi arkadaşların yüzü gülmüyor,
Kavel seni Kavel yapan benim, hey benim.
Malında mülkünde gözüm olmuyor,
Emeğimin karşılığını, ver karnım doymuyor,
Çocuklar evde yokken bilmiyor,
Kavel seni Kavel yapan benim, hey benim.
Kavel çıktı greve,
İşçi gitmiyor eve,
Fabrikada bekliyor,
Yürekten seve seve
Kavel seni Kavel yapan benim, hey benim.


Bu şiir çok büyük ve etkili grevlerin yaşandığı KAVEL fabrikasında çalışan işçi -yoldaş- Ramazan GECENOĞLU tarafından grev çadırında yazılmıştır. Edebi yönü olmayabilir fakat dönemin çeşitli grevlerinde okunmuştur bu şiir.

Bence harika bir şiir, Ramazan arkadaşımızın eline, yüreğine sağlık.

Ekim1917

.:Pia:.
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
içlenip buzlu bir kadeh gibi
buğulanıp buğulanıp durmasam
ne olur sabaha karşı rıhtımda
çocuklar pia'yi görseler

bana haber salsalar bilsem
içimi büsbütün yıldızlar basar
bir hançer gibi çıkıp giderdim

ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
singapur yolunda demeseler
bana bunu yapmasalar yorgunum
üstelik parasızım pasaportsuzum
ne olur sabaha karşı rıhtımda
seslendiğini duysam pia'nın
sırtında yoksul bir yağmurluk
çocuk gözleri büyük büyük
üşümüş ürpermiş soluk

ellerini tutabilsem pia'nın
ölsem eksiksiz ölürdüm.


.:Sana Ne Yaptılar:.

o sabah mı çıkmıştın, bir gün önce mi
bir bıçağın ağzında yürür gibiydin
demirlerin soğukluğu soluk dudaklarında
gözlerinde karanlığı dar hücrelerin
seni görür görmez özgürlüğümden utandım
söyle ne içersin, çay mı kahve mi
çok değişmişsin birden tanıyamadım.

saçların uzundu, omuzlarına akardı
gönlümüz şenlenirdi sarışınlığından
onlar mı kestiler, sen mi kısalttın
gülerdin, içimize aylar doğardı
görünmez dağların arkasından
eski gülümsemeni beyhude aradım
o sabah mı çıkmıştın bir gün önce mi
çok değişmişsin birden tanıyamadım.

bir çay içer misin, yoksa kahve mi
kibritim yok, demek cigaraya başladın
ellerin de titriyor, bir şeyin mi var
böyle bir kız değildin sen eskiden
sana ne yaptılar, sana ne yaptılar?
kirpiklerin ıslanıyor durup dururken
o sabah mı çıkmıştın, bir gün önce mi
çok değişmişsin birden tanıyamadım

Çok güzel şiirler ama yazarın adının "Attila İlhan" olması gerekli:)

ADI BARIŞ OLSUN

Çocuklar doğuyor her gün bir yerlerde.
Umut, özgür, barış ve devrim..
Renkleri burçak,
Gözleri çakmak çakmak…

Çocuklar ağlıyor her gün bir yerlerde..
Açlık, susuzluk,
Yokluk olmuş kaderleri,
Doğanın onlara sunduğu nimetlerden
Habersiz,
Kimsesiz ve çaresiz çocuklar.

Çocuklar oynuyor her gün bir yerlerde..
Oyun alanları olmuş mayın tarlaları,
misketleri mermi kovanlarına,
Palyaçoları kurşun askerlere.
Uçurtmaları,
Savaş uçaklarına terketmiş yerlerini.
Panzerler,
Ardı arkası kesilmeyen..
Bomba sesleri,
Tahrip ediyor minnacık yürekleri.
Ateş, duman ve kan..
Dört bir yanları.
Anaların acı çığlıkları!
Parçalıyor kulakları…

Çocuklar Ölüyor her gün bir yerlerde..
Dünya bi haber.
Kulaklarını tıkamış dünyayı yönetenler,
Duymamak için çığlıkları…
Kara bantlarla bağlamışlar gözlerini,
Görmemek için yaptıkları vahşeti…

Dünya hala bi haber!
Hala kararlı nutuklar.
Hala söylevlerinde barış var,
Öyleyse neden ölüyor çocuklar?

Bugün Dünya Barış Günü diyenler.…
Yitirdiklerimiz nerede?
Nerede kaldı 'Barış'?
Nerede gökkuşağı?
Neden hala bu vahşet?
Neden hala yağıyor bombalar?

Evet çocuklar ölüyor her gün,
Dünyanın dört bir yanında,
Ölenin adı Savaş’ da,
Barış mı oluyor yeni doğanın adı.

alıntıdır.

Merhaba, Rojbaş...
Sevgili Uğur bu sana ikinci mektubumdur...
Yine bir bayramda daha sensiziz affet beni...

Sevgili Uğur muhbiri çoğalmış yeşilimsi bir kaldırım, gazete mizanpajları üzerinde değiştirir piçler adını, telefonlar ediliyor sonbaharın döngecinde soytarılara. Köstebekler gibi kazıyorlar sarı-siyah sokakların üzerini, ağlıyor sekiz yüzyıllık adam, sulara değen uçurumlar kazınırken duvarları kurşunlanmış eski resimler solgun.

Sağ eli göğsünde, sol eli yukarıda... Aşk mı? Ertelendi hüzünlerin avlusunda... Kolay olmayacak tırmandıkları dağları anlatmak koparırken sessizliği çığlığı, çıldırdı silahlar ve kadınlar, mikrofonlar, polis sirenleri, gazetecilerin flaşları ve çocuklar, son protestocuları ülkenin, birlikte yürürler şehirlerin kaldırımlarında çığlıklarla...

Sevgili Uğur sokaklardan geliyorsun hızlı adımlarla... Taş, sapan, sopa, çocuk... Kelimeler kesiyor önünü, iki aç gözlü düşman bakmakta sana... Biri haksız yere savaş… Biri faşizm… Katlederken ana yurdunu oyuncağını alıp koşuyorsun, yer çekimi okşuyor oyuncağını... Eski bir cumhuriyetten kalma eski bir cesaretle yıldız işlemeli bir bayrağa iliştirirken sen hikâyelerini, hayal gücün ve sevecen düşüncelerinle öcünü almaya koşuyorsun faşist çoğunluğun...

Sevgili Uğur dışarısı kriz bir yel dağarcığı sabahın serin saatlerinde çaresiz bir başkaldırı öyküsü. Bir sürü sızıyor içeriden içinde de birkaç işçi yürüyor, çaresiz bir hikâyenin süzgecinden geçiyor bütün işçi baretleri. İstese birkaç devrim sıçrayacak küçük şeyler üzerinden kıyılarda ayaklanırken dalgalar. Çığlığımı bırakıp ardından gidiyorum sağanak bastıran yağmurun fabrika bacaları arasından...

Sevgili Uğur bizi hep kurşuna diziyorlar kahreden bir sabahın seherinde... Kavga mı aşk mı bu yoksa direnmek mi? Adımıza kurşunza dizilirken sen kızıltepe'nin sokaklarında ve başkaldırırken köle sprataküs haramilere... Saçlarının ıslaklığı yağmur gecesine devriliyor kirletilmiş sokaklar egemenlerin ellerinde ve eprik suların pis şehir geceleri... Bir çember çeviriyor eller, bir çemberin orta yerinde ateşler harlanıyor. Bir günah akşamı tut ellerini siyaha bürünen gecenin, tut elinden yoksul akşamın zilan aşkına sevgili uğur... Biz çok üşüdük kuşatılmış kaldırım taşlarında ve çığlığı örselenmiş bir gün batımında gir koluna yoksul yurdunun kırmak için zincirini esaretin... Ekle yüreğini bölük pörçük gecelere en suskun yanım bu..

Mavi erguvan kokusundaki özgür bayramlarda buluşmak dileğiyle mektubuma burada son verirken, lacivert geceler yoldaşın, mavi sabahlar umudun olsun... Gözlerinden, gözlerinden öpüyorum...

Selamlar...

[Mutlu Şahin.]

Seni aradım. abdullah oral şiiri

Seni aradım.
Umutlar tazelenirken yüreğimde.
Seni aradım,
Yaşamın kuytularında Boy verirken hayat.

Seni aradım,
Çocukluğum Karanlık gecelerin
Dehlizine gömülürken.

Seni aradım,
Fabrika köşelerinde,
Karpit, potas, yanık yağ
Kokularıyla dolarken bronşlarım.

Anahtarda, çekiçte
Kumpasta, mikrometrede,
Demiri delen çelikte-
Dönerken torna aynası
Sömürüden yana,
Akıp giden demir talaşlarına karışan
Alın terimde seni aradım.

Seni halklılığım linç olurken
Sanayi köşelerinde,
Alanlarda çığlık çığlığa.

Ekinde, tütünde, pamukta
Ve narenciye tarlasında
Kıpkırmızı narın çekirdeklerinde-
seni aradım.

Seni aradım.
Seni açlığa doyurulmuş bebelerin
Solmuş benizlerinde.

Seni yeni doğan bebelerin
Dünyaya açtığı gözlerinde,
Sömürürken Annesinin memelerini
Bebelerin damaklarında çatlayan dişlerde,
Seni aradım.

Seni gökyüzü ve yeryüzü arasında,
Karadeniz gibi çalkalanırken yüreğim,
Sahilleri kucaklayan dalgalarda
Çakıl taşlarında seni aradım.

Seni alev alev yanarken
Aynı gökyüzünün altında-
Sevdadan yana Kadınımın kollarında
Umutlar devşirirken yarınlara Seni aradım.

Nem rutubet kokan
Kondu muzun kuytu bir odasında,
Çocuk devrederken sırdaşıma, Seni aradım.

Seni özgürce akıp giden nehirlerde,
Alabalığın yüzgeçlerinde.

Seni fırtınalı gökyüzünde,
Uçuşan kırlangıçların kanadında.

Seni türkülerde, Seni şiirlerde,
Seni 1968ler de Ortadoğu yollarında.

İnsanca bir yaşam düşlediği için
Kurşunlanırken gençlerimiz,
Kan kusan namlulardan
Fırlayan mermilerde.

Seni 1972de dar ağaçlarında,
Seni yargısız infazlarda.

Seni 1977 yılında Şişli meydanında.
Seni Maraşta,
Seni Sivasta,
Seni Gazide,
Seni 1996 yılının Temmuz ayında
Ölüm oruçlarında.
Seni aradım..

Zulüm boy verirken demir parmakların arkasında,
Taş duvarlarla Paylaşırken acılarımı,Seni aradım.

Seni işkencelerde,
Ölümler düşerken gözlerime.
Açlığın kollarında seni aradım.

Ama sen hiç yoktun.
Ülkemden çok uzaklarda-
Ulaşamadığım bir sevdaydın,
Sen özgürlüktün.

Her zaman ülkeme yabancı kalan.
Sen özgürlüksün.
Uğruna sol yanlarımın Mahpuslarda kaldığı.

Sen özgürlüksün,
Dili yüreklenmiş serçeciğin yanı başında.

Sen özgürlüksün
Düşler savrulur yamaçlarından yaşamın-
tutunarak adına hürriyet aşkıyla.

Sen özgürlüksün
Soluğu kesilen yiğitlerimizin-
Dudaklarında adı kalan.
Sen özgürlüksün,
Sen özgürlük ..

Temmuz 1996

[Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor] ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor])

Karanlığı yırttılar usulca ve hissetmeden

Korkuyu korkuttukları

Yollar karmaşasında buldular

Kızgın değillerdi.

Susamış dudakları ve çatlamış ayakları

Çünkü sevdalıydılar onlar

Aşka, ölüme, kavgaya inanıyorlardı.

Bu yüzden ölümsüzlüğe

Bu yüzden diyorum.

Bitmedi hala kavgamız ve

Yürek vuruşlarımız!...

Bitmedi aşkımızın ölüm dansı.

Partiya Azadiya Jin a Kurdistan...PAJK.... pajk-online ([Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor]) >>Faraşin>>

İSYAN YÜREK İSTER!

kolay değil
zor da değil
ne şehirdeyim nede yeryüzü bana yakın
dokuna bildiğim her şey
ama her şey sensin san ki
ne denli güçlü eserse rüzgar
o denli kök salarım toprağa
tutunur gitmek istemem

acıları biz
sevdaları herkes çeksin
şehirler mutlu olsun diye yaratılmadı mı dağlar
koşup sığındığımızda
saklandığımızda
mutlu olsun şehirler diye....
gitmek mi?
her şey yeryüzü HEPİMİZİN...

görebildiğin en uzaktayım
duyabildiğin ses kadar yakın
bir o kadar yabancı
bir o kadar da yerliyim yalnızlığa
sen var ya
yani sen
içimdeki sen
bir ses versen...

şimdiki zamandayım
sevsen yanımda olur, beni anlardın
birlikte götürdüğün tüm umutlarımda
ölümü bıraktın bana
binlerce kez yaşam vardı oysa
her canlı bir dünyaydı evremde
bense korkulardayım..

hareket etmeyen, zincirlerinin farkına varamaz
ah bu esaret
beni sana
seni vatana bağlayan
bir lokma ekmek üzerine ki yeminlerim
seni sevdim ben.

o gün bugündür iflah olmaz aşk
dile sonsuzlukları getireyim
dile tüm umutları bir dua gibi
seller, yağmurlar gibi okuyayım.
sana sevgimden başka ne diyeyim?

bir çocuk sesidir isyan
yeni insana gebe ülkemde
bir bağırıştır
çığlıktır
yeniden yaratmak için yaşamı
köhnemiş ve loş bir yüzyıl yalnızlığındandır
yalvarış ve yakarışlarımız.
ama çocuk ağlamakları İSYAN sesleridir.
duysun diye dünya...
Alıntı:Yazarı belirtilmemişdir.

Şakaklara doğru masumca dağılmış kaşları, bakışlarında hüzünle öfkenin
karıştığı yeşil gözleri, küs dudakları, yalnız duruşu ile bir çocuğu
anımsatıyor bu isim bana, bir de yamaçlara birikmiş karları, dağlardaki mor
kayalıkları, ıssız mezraları ve ihanete uğramış insanları anımsatıyor.

Bu ismi duyduğumda ben bir Kürt oluyorum.

Horlanan, hırpalanan, bela yıldırımlarıyla vurulan bir ırkın çocuğuyum.

Kızıldeniz’i yaramayan bir Musa, çarmıhından inemeyen bir İsa, hicret
edemeyen bir Muhammed’im.

Çaresizim.

Öfkeliyim.

Yalnızım.

Bu ismi duyduğumda ben bir Kürdüm.

Kardelen çiçeği demek Berfin.

Ben, bu ismi duyduğumda bir türküyüm, bir ağıtım, dağbaşlarında bir kaval
sesiyim.

Boynubüküğüm biraz.

Kederliyim.

Hep ihanete uğradım, hep hain ben oldum.

Çocuklarımı öldürdüler, bana katil dediler.

Evi yakılan benim, sürgüne gönderilen benim, oğlunun ölü bedeni akşam vakti
bir kağnıyla getirilen benim.

Ne şarkı söylettiler, ne ağlamama izin verdiler.

Ben bir Kürdüm ve hep bir Kürtten başka bir şey olmamı istediler.

Çocuklarıma anamın adını koyamayanım ben.

Berfin, kardelen çiçeği demek.

Ve, ben bu ismi duyduğumda ben bir Kürt oluyorum.

Gene yasaklamışlar Berfin adını.

Yasalar, hükümet, parlamento, bunlar umurunda bile değil yasakçıların, bir
isimden korkup kendi yasalarını çiğniyorlar.

Berfin dedirtmiyorlar çocuklara.

Gizli efendiler onlar, yüzlerini saklıyorlar, kimliklerini gizliyorlar,
devletin derinlerinde dolaşıp kendi yasalarına ihanet ediyorlar, çocuklardan
korkuyorlar, türkülerden, çiçeklerden, renklerden, isimlerden korkuyorlar.

Benim kanımdan onlar ve beni utandırıyorlar.

Ben onlardan değilim artık.

Ben, çocukların ismini yasaklayanlardan değilim.

Ezenlerden değilim ben.

Ezilenlere katılıyorum.

Berfin dendiğinde ben bir Kürt oluyorum.

Ve, ben isyanı artık Türklerden bekliyorum.

Kürt çocuklarına Berfin denilmesini yasaklayanlara karşı çıkacak Türklerin
sesini duymak için bekliyorum.

Bir haksızlığa karşı çıkacak benim ırkımdan kimse yok mu?

Çocuğuna annesinin adını koyamamanın kederini ve öfkesini paylaşacak bir
Türk yok mu, yok mu benim kanımdan kimse haksızlığa karşı çıkacak?

Yok mu bu suskunluktan utanacak, ezenlerin arasında kendi künyesine
rastlamaktan rahatsızlık duyacak biri?

Berfin, kardelen çiçeği demek.

Çocuklara Berfin adının konmasını gene yasaklamışlar.

Kaç yıldır korkuyor bu insanlar bir kardelen çiçeğinden.

Kaç yıldır çocuklardan korkuyorlar.

Berfin adını duyduğumda ben bir Kürt oluyorum.

Kızıldeni’zi yaramayan bir Musa, çarmıhından inemeyen bir İsa, hicret
edemeyen bir Muhammed’im.

Ben, dağlarda bir Berfin’im.

Ve korkuyorum, korkusunu gördükçe korkakların.

Öfkeliyim.

Çaresizim.

Yalnızım.



ahmet altan

Ey Kürt Gözler kör, Kulaklar sağır Diller lal olmuş.

Halkımız baskıya, yozlaştırılmaya, yoksuluğa mahkum edilmiş
herkesin gözünde dinmeyen yaş ve dilinde sesiz çığlıklar...

Ey kendine Kürdüm, diyenler;
Ey kendine insanım, ve insanca ve onurlu bir yaşam istiyenler!
Duy bu sesi, bu cığlığı bu feryadı
çünkü bu ses bin yılların haykırışıdır .
Bu ses atalarının sesidir.
Bu ses
Bu ses şeyh saidin sesidir

Bu ses seyit rizanın sesidir

Bu ses
Özgur özgürlüğü, barışı sevdası ile kanıyla toprağı sulayan
Binlerce genç gelin, erkek, çocuk ve yaşlı Kürd'ün sesidir.
Bu ses barışın ve insanım diyenın sesidir.
Bu ses namus ve serefini korumak için
uçurum kıyılarından kendini atlayarak
Binlerce gelinimizin sesidir.
Bu ses bin yılların haykırısıdır.
Bu ses karanlık güçlerin zulmu altında ilim ilim inleyen Mazlum Kürd'ün sesidir.

Ey Kürd!
Dinle bu çığlığı bu haykırışı!
Artık zamanı gelmedi mi?
Daha ne kadar bekleyeceksin?
Daha ne kadar bu uyku sürecek?
Daha ne kadar bu acılar sürecek?
Kulak ver bu sese bu çığlığa!

Daha ne bekliyorsun?
Daha kaç bin insanımızın postallar
ve
dipçikler altında ölmesine seyirci kalacaksın?

Ey kürd
Tükür yüzüne cellatın
tükür yüzüne bu lanetli kan emici yarasaların.

Ey kürd
barışın, huzurun, özgürlüğün buluştuğu yarınlara hep beraber yürü

Ey yiğit kürd evlatları
Amed, Şırnex, Dersim ve daha nice şehirler seni çağırıyor
özgürlük ve barış şiyarı ile
duy bu sesi duy bu sesi....!!!!!!

Şiirin politik gündemle ne alaksı var anlamadım:)

öncelikle paylaşım için teşkrler yoldaş ....yanlız forumdaki bu imza nedeniyile kıyamet kopmuş birçok yöneticimi banlanmıştı... "Şu anda fani hayata veda etmek üzereyim.Halkım için feda olduğuma pişman değilim. Yeter ki torunlarım düşmanlarıma karşı beni mahcup etmesinler."

not:benim için sorun yoktur amacım tartışma yaratmak değildir.isteyen istediği imzayı kullanabilir tabiki....sadece hatırlatıyım dedim..!

Şiirin politik gündemle ne alaksı var anlamadım:)

Bölümün ismi kürt sorunu ve Yurtsever arkadaşlar en çok bu bölümü ziyaret ediyorlardır diye düşünerek açtım bu konuyu...Saygılarımla...

Lenin_Marx...

öncelikle paylaşım için teşkrler yoldaş ....yanlız forumdaki bu imza nedeniyile kıyamet kopmuş birçok yöneticimi banlanmıştı... "Şu anda fani hayata veda etmek üzereyim.Halkım için feda olduğuma pişman değilim. Yeter ki torunlarım düşmanlarıma karşı beni mahcup etmesinler."

not:benim için sorun yoktur amacım tartışma yaratmak değildir.isteyen istediği imzayı kullanabilir tabiki....sadece hatırlatıyım dedim..!


İşçi hevalı bu imzayı kullandığı için acımasızca eleştirdikleri için bende tepki olarak imzamı değiştirdim...Ezilen Ulus Milliyetçiliği demokratik bir haktır...Saygılarımla...

Lenin_Marx...

ZEYNEP

Ne kadar özenmiş yaradan sana
Ab-ı hayat oldun adeta cana
Bir damla umudun kafidir bana
Bu gönül sevgini ediyor talep
Sensizliği lügatten siliyor Zeynep

Biçareyim derbederim sarhoşum
Sevgine kahrına talip olmuşum
Derdime dermanı sende bulmuşum
Ruhuma hitap eden ne varsa hep
Her şeyi sende buluyor Zeynep

Hasta gönlü avutmak mümkün değil
Okyanusu kurutmak mümkün değil
Gül yüzünü unutmak mümkün değil
Sen oldun sanki varlığıma sebep
Aklım hep sende kalıyor Zeynep

Cemalini gördüğüm günden beri
Alev aldı içerim yangın yeri
Elinden içeyim en acı zehri
Tutuşup yanan yüreğime su serp
Bu yangın canımı alıyor Zeynep

Matlaştı hayatın renkleri soldu
Gözlerim başkasını görmez oldu
Deli gönül bahara ermez oldu
Eridikçe umudum kelep kelep
Gözlerim yaş ile doluyor Zeynep

Met cezir içinde buldum kendimi
Dalga dalga yıkamadım bendimi
Ak kağıda açar iken derdimi
Dona kaldı kalemimde mürekkep
Yazdığım yazılar soluyor Zeynep

Sanma ki bu sevda küllenir biter
Olmuşum mecnundan keremden beter
Gemileri yakarım gel de yeter
Mecnuna iki adım yoldur Halep
Aşk dediğin dağları deliyor Zeynep

Coşkun ARSLAN

Ateşinden Köz Bıraktın Geride

Çektin gittin veda bile etmeden
Perişan bir öz bıraktın geride
Sormayacağım sana nasıl, neden
Tutulmamış söz bıraktın geride

Dolaşmışsın ruhuma ilmek ilmek
Mümkünü geçmişi bir anda silmek
Umutlarımı yakıp erittin tek tek
Ateşinden köz bıraktın geride

Zavallıyım boynum büküktür benim
Hissiyatım kırık döküktür benim
Gözlerimden yaşlar dökülür benim
Aşka küskün yüz Bıraktın geride


Talihim yok imiş sevdadan yana
Kader böyle imiş ne diyim sana
Ne renk kaldı ne ses kaldı ne mana
Teli kırık saz bıraktın geride

Coşkun Arslan

Yokluğu Ecel Bana

Kaptırmışım gönlümü,
Güzel senin büyüne,
Seninle inanmışım,
Aşkın büyüklüğüne.

Hiçbir şeyin olmadı,
Senin kadar tesiri,
Gülüşünün hayranıydım,
Bakışının esiri.





Mevsim başka mevsim,
İklim başka iklimdi,
Yapraklar sarardı hep,
Güller kurudu şimdi.

Dünya gözümde sıfır,
Hayat sensiz anlamsız,
Yokluğun ecel bana,
Neylerim yapayalnız.

Duygularım yaralı,
Akıl ta dibe vurdu,
Ancak mahkûm bedenler,
Benim kadar mağdurdu.


Coşkun ARSLAN

Cesaretim Yoktur İlan-ı Aşka
________________________________________
Gülüşün başka güzel endamın başka
Cesaretim yoktur ilan-ı aşka
Halimden azıcık anlasan keşke
Sevdamı yürekte saklar dururum

Vurulmuşum sevmişim her halini
Haz verir kurmak senin hayalini
Resmetmişim o güzel cemalini
İkibir zihnimi yoklar dururum

Uykular rüyalar yarım yamalık
Mecalim kalmadı yoruldum artık
Geceler olsada zifiri karanlık
Gördüğüm düşleri aklar dururum

Aklımda sen varsın hep ruhumda sen
Sevincimde sen oldun korkumda sen
Anlatabil semde anlayabilsen
Lal olur bu dilim tekler dururum

Kırgınım dargınım sensiz hayata
Nasibmidir bilmem ermek vuslata
Zamanı iple çekerim adeta
Kavuşma gününü bekler dururum.

Coşkun Arslan

Ben İnsandim
Yoktu hiçbir farkım
Diğer kullarından tanrının
Dokuz ay on gün
Ana rahminde kalan
Doğan, büyüyen, konuşan
Yemek yiyen bir candım
Yirmiyedisindeydim daha
Henüz ömrüne doymamış
Gencecik bir fidandım
iyiye, güzele, yeniye, doğruya dost
Kötüye, çirkine, eskiye, eğriye
düşmandım

Ben insandım!...
Canım aldılar ecelsiz
Pırıl pırıl bir onsekiz mayıs günü
Yoluna başkoyduğum
Vebalim, sevdalım
Toprağına uzandım
Saplandı yağlı kurşunlar delikanlı bedenime
Tepeden tırnağa kandım

Ben insandım
Ben cümle ezilenlerin sadık dostu
Zulme, baskıya, sömürüye düşmandım
Bağımsızlık ve özgürlük kavgasında
En ön saflarındaydım mazlum halkımın
Elde silah kahramanca savaştım
Yokluğuma kadeh tokuşturdu hain takımı
Bilmediler ki ben söylenen türküde
Yakılan ağıtta ve dinmeyen silah seslerinde yaşayandım

Ben insandım
Ben işçilerin, ben köylülerin
Ben bütün ezilenlerin muhteşem kini
Ben sömürgeciliğe, emperyalizme
Ve yerli gericiliğe karşı
Şaha kalkan halkımın gür sesi
Ben baştan başa isyandım

Ne beş meteliğe ırzını
Vermeye hazır bir hain
Ne de yediği insan eti, içtiği kan olmuş bir sultandım

Ben insandım
Ben Karadeniz'de derya dibinde
Balıklara yem edilen onbeş özge candım
Ağrıydım ben, Koçgiriydim
dersimdim, Zilandım
Günyüzü görmemiş bebeydim ben
Süngülerin ucunda sallanandım

Ben insandım
Zulüm ve işkence dert ve kahır unutulur belki de ben unutulmam
Çünkü ben dilden dile dolaşan bir destandım
Dağlardan, barikatlardan
Düşmana kurşun sallayan
Gerillanın göğsündeki nişandım

Ben insandım
Ben pençelerini ve iğrenç dişlerini
Vücuduma geçiren sömürgecinin ağzındaki kandım
Ben toplu imhalar, ben idam, ben sürgün
Ben mecburi iskandım
Elleri ve kolları birbirine bağlı
Kirve, hısım ve akraba
kimileriyle akrandım
Oracıkta benzin döktüler üstüme
Küllerimiz birbirine karıştı
Yüzbinlerle cayır cayır yanandım
Benzerlerimdi katledenler beni
Ama ben insandım
Tarihtim ben
Ezilenlerin, horlananların tarihi...

Geçtim zulüm cenderesinden
kan kızıla boyandım
İmparatorlar, sultanlar, cümle iblisler
Yok etmek istediler beni.
Saldım toprağıma kökümü,
Bugüne dek dayandım

Ben insandım
Uçurdum kellesini Dehak'ın
Demirci Kawaydım ben
Örse çekiç sallayandım
Eksilmedi bir daha hiç
Toprağımda isyan ateşi
kızıl bir meşaleydim ben
Bütün 21 Martlarda
Dağların doruklarında yanandım

Ben insandım
Spartaküsle beraberdim Roma arenalarında
İlk umudu
İlk gerillasıydım cihanın
Efendilerine karşı ayaklanandım
1879'da Paris'te, Rusya'daydım Ekim 1917'de
Çin'de, Kore'de, Küba'da, Vietnam'da
Kızıl bayrağı taşıyandım
Laos'ta, Kamboçya'da, mozambik'te, Angola'da
Kan kusan mitralyözdüm ben!...
Deştim karnının hainin, sömürgecinin
Cepheden, cepheye yankılandım
Yurt sevgisini iğrenç bir maske gibi
Suratlarında taşıyanlar
Canım aldılar ecelsiz

Ben bir Militandım
Savaşsız, sömürüsüz
Bir dünya içindi kavgam
Henüz yirmiyedisindeyken ve gencecik bir fidanken daha,
Bağımsızlığın ve özgürlüğün kutsal özlemi uğruna
Al kanlara boyandım

Ben insandım
Ben bitmeyen kavga
Ber bağımsızlığa susamış ülke
Ben kurtuluşun gübrelenmiş toprağı


Ben KÜRDISTANDIM!...

Ağla güneydoğu ağla
Aksın gözyaşların karışsın Munzur Çayı'na
Can versin Botan'a,Fırat'a
Yitik mezraların pınarlarına bırak kanasın yaran...
Aksın kanın renk versin Ağrı Dağı'na
Munzur'a el versin,Dersim'e can
Şeyh Said'e,Bedrettin'e,Mazlum'a,kızın Zozan'a ağla

Ağla gözyaşların dolsun koynuna
Şilan'lara,Dilan'lara,Şeyh said'e can versin
Ağla güleceksin mutlak
Kapanacak yaran nasır tutacak
Munzur'un eteklerini newroz ççekleri saracak
Yeşerecek tutyalar konacak pencerene
Baharı müjdeleyen sığırcık kuşu
Sen Güneş'in doğuşunu ilk görensin
Seveceksin hak edeceksin kendini
Kendinle bütünleşerek karnındaki bebelere
Can vereceksin...birde kimlik...

Bütün bunların hepsini becereceksin
Eskimiş ama yırtılmamış olacak acıların
Yorgun ama ümitli olacaksın

Bir tarih yazacaksın
Ama kendi dilinle yazacaksın,okuyacaksın
Susturulmadan
Anladığın dilnde konuşacaksın,öldürülmeden
Sonra sırtını dayayacaksın bir ağıl duvarına
Gözlerini dikeceksin Şilan Mezrası'na
Düşüneceksin bütün herşeyi
Gözü yaşlı anaları
Analarının eteklerine var gücüyle tutunan çocukları
Yırtık pabuçları ile genç kızları
Yitik aşkları Mem'u Zin'i firari sevdaları
Bir an dalıp gideceksin o günlere
Gözlerin dolu dolu düşüneceksin kocanı,oğlunu

Ve bir çocuk sesiyle irkileceksin
Bir kaval sesiyle bütünleşecek
Beriwanları göreceksin
Boşaltılan yakılan köylerin dolup taştığını
Zozanların,mezraların yeşerdiğini göreceksin
Newroz'un,papatyanın,çoban çiçeğinin
Kokusunu hissedeceksin

Bir bayrakla bütünleşecek
Gülmeyi öğreneceksin


Alıntıdır.

Benim meskenim dağlardır

Başım dağ saçlarım kardır,
Deli rügarlarım vardır,
Ovalar bana çok dardır,
Benim meskenim dağlardır.

Şehirler bana bir tuzak,
İnsan sohbetleri yasak,
Uzak olun benden, uzak,
Benim meskenim dağlardır.

Kalbime benzer taşları,
Heybetli öter kuşları,
Göğe yakındır başları;
Benim meskenim dağlardır.

Yarimi ellere verin;
Sevdamı yellere verin;
Elleri bana gönderin:
Benim meskenim dağlardır.

Bir gün kadrim bilinirse,
İsmim ağza alınırsa,
Yerim soran bulunursa:
Benim meskenim dağlardır.
Sabahattin Ali

ZEYNEP

Ne kadar özenmiş yaradan sana
Ab-ı hayat oldun adeta cana
Bir damla umudun kafidir bana
Bu gönül sevgini ediyor talep
Sensizliği lügatten siliyor Zeynep

Biçareyim derbederim sarhoşum
Sevgine kahrına talip olmuşum
Derdime dermanı sende bulmuşum
Ruhuma hitap eden ne varsa hep
Her şeyi sende buluyor Zeynep

Hasta gönlü avutmak mümkün değil
Okyanusu kurutmak mümkün değil
Gül yüzünü unutmak mümkün değil
Sen oldun sanki varlığıma sebep
Aklım hep sende kalıyor Zeynep

Cemalini gördüğüm günden beri
Alev aldı içerim yangın yeri
Elinden içeyim en acı zehri
Tutuşup yanan yüreğime su serp
Bu yangın canımı alıyor Zeynep

Matlaştı hayatın renkleri soldu
Gözlerim başkasını görmez oldu
Deli gönül bahara ermez oldu
Eridikçe umudum kelep kelep
Gözlerim yaş ile doluyor Zeynep

Met cezir içinde buldum kendimi
Dalga dalga yıkamadım bendimi
Ak kağıda açar iken derdimi
Dona kaldı kalemimde mürekkep
Yazdığım yazılar soluyor Zeynep

Sanma ki bu sevda küllenir biter
Olmuşum mecnundan keremden beter
Gemileri yakarım gel de yeter
Mecnuna iki adım yoldur Halep
Aşk dediğin dağları deliyor Zeynep

Coşkun ARSLAN







Ateşinden Köz Bıraktın Geride

Çektin gittin veda bile etmeden
Perişan bir öz bıraktın geride
Sormayacağım sana nasıl, neden
Tutulmamış söz bıraktın geride

Dolaşmışsın ruhuma ilmek ilmek
Mümkünü geçmişi bir anda silmek
Umutlarımı yakıp erittin tek tek
Ateşinden köz bıraktın geride

Zavallıyım boynum büküktür benim
Hissiyatım kırık döküktür benim
Gözlerimden yaşlar dökülür benim
Aşka küskün yüz Bıraktın geride


Talihim yok imiş sevdadan yana
Kader böyle imiş ne diyim sana
Ne renk kaldı ne ses kaldı ne mana
Teli kırık saz bıraktın geride

Coşkun Arslan












Yokluğu Ecel Bana

Kaptırmışım gönlümü,
Güzel senin büyüne,
Seninle inanmışım,
Aşkın büyüklüğüne.

Hiçbir şeyin olmadı,
Senin kadar tesiri,
Gülüşünün hayranıydım,
Bakışının esiri.






Mevsim başka mevsim,
İklim başka iklimdi,
Yapraklar sarardı hep,
Güller kurudu şimdi.

Dünya gözümde sıfır,
Hayat sensiz anlamsız,
Yokluğun ecel bana,
Neylerim yapayalnız.

Duygularım yaralı,
Akıl ta dibe vurdu,
Ancak mahkûm bedenler,
Benim kadar mağdurdu.


Coşkun ARSLAN










Cesaretim Yoktur İlan-ı Aşka
________________________________________
Gülüşün başka güzel endamın başka
Cesaretim yoktur ilan-ı aşka
Halimden azıcık anlasan keşke
Sevdamı yürekte saklar dururum

Vurulmuşum sevmişim her halini
Haz verir kurmak senin hayalini
Resmetmişim o güzel cemalini
İkibir zihnimi yoklar dururum

Uykular rüyalar yarım yamalık
Mecalim kalmadı yoruldum artık
Geceler olsada zifiri karanlık
Gördüğüm düşleri aklar dururum

Aklımda sen varsın hep ruhumda sen
Sevincimde sen oldun korkumda sen
Anlatabil semde anlayabilsen
Lal olur bu dilim tekler dururum

Kırgınım dargınım sensiz hayata
Nasibmidir bilmem ermek vuslata
Zamanı iple çekerim adeta
Kavuşma gününü bekler dururum.

Coşkun Arslan

UZUN BİR ADAM YA DA ŞİİRİN YELDEĞİRMENİ



TEMEL DEMİRER



“Biz ki zamanı tırnak içine alıp yaşadık


İsteğin bulanık kıyısında


Bundan değil midir ki bizim aşkımızda


Sürekli bir akşam hüznü vardır.” [1]


“Kalem aklın dilidir,” der Miguel de Cervantes; bütünüyle doğrudur; evet, evet tam da böyledir…
Bunun böyle olduğunun kanıtlarından birisi de İlhan Berk’tir…
Hani, “Her şiiri bir öncekini yıkarak, yıka yıka yazmak…/ Yazmak budur,” diyen O…
Mustafa Şerif Onaran’ın deyişiyle, “Sözün simyacısı bir ozan” olan Berk, nasıl ve nereye kadar anlatılabilir?
“Bir şairi anlatmak olası mıdır? Neyini anlatacaksın; ancak anlayabildiğini, ki sınırlıdır. Kapalı bir evrendir. Bir ömür tükenir, kimi yazıların tadını duymak için! Çoğu kez duyamazsın, yetmez zamanın,” diyen Oktay Akbal da aynı sıkıntıdan malûldür…
Bu durumda en iyisi O’nun dedikleriyle başlamak olacaktır.

DEDİKLERİ

“Dünya yazılmak için var... Cehennem bu işte!” diye haykırırdı; yaşı ilerlemiş olsa da “ihtiyarlıktan” korkmadan, ona boyun eğmeyerek…
Unutulmasın İlhan Berk’in ölümüne kadar aralıksız yazmayı sürdürmesi ihtiyarlık düşüncesinin şairde var olmadığındandır. “Bende ihtiyarlık düşüncesi varolmadı. Bugün ihtiyar olduğum bu dünyaya bakarken, dünyaya bugün gelmişim gibi düşünüyorum. Bu yüzden ihtiyarlık bir sayı, bir sözcük olmaktan öteye gitmiyor bende,” derdi…
Yalnız ihtiyarlık değil ölüm düşüncesi de şairin vaktini hiç ayırmadığı sözcüklerdendir neredeyse. “Öte yandan, ölüm de bende bir sözcükten öteye gitmemiştir. Ona da kapalıyım. Ağaç, kuş, ot, saç, göz gibi bir sözcük ölüm de. Bir kitabın bir sayfasıdır sanki. Bir fotoğrafın arabıdır ya da. Boş bir bardak...” derdi şairimiz…
“Şair olarak yaşamak kadar belalı bir şey olamaz yani. Dünyayı başka türlü göremiyorsun. Dünya önümde yazmak için oturmuş, onu bıraktığım zaman gidecekmiş gibi korkuyorum ben. Gerçekten dünyaya yazmak için gelmişim. Kimse beni zorlamadı, kimsenin de benden böyle bir şey istediği yok. Kendi kendimi görevlendirdim ben,” diyen İlhan Berk duraksamadan ekler:
“Şairlik büyük bir mutsuzluktur. Ben dünyayı yazmak istiyorum, böyle bir şey olabilir mi, diyorum. Dünyada ne varsa yazmak istiyorum. Bu, yaşamayı elimden alıyor, ne demek yani bütün dünyayı yazmak? Yani ben kendi başıma oturup herhangi bir kaktüse, zakkuma rahatça bakamıyorum. Şair böyle bir adam...”
Ve nihayet “Yazmak, önce kendimi, sonra da yeryüzünü var etmektir” diyordu. Yazmak, yaşama olayına sahip çıkmaktı onun için.
Onu en iyi anlatabilecek olan şey de bu satırlardır galiba…
Buradan İlhan Berk hakkında “denilenler”e de geçersek…

HAKKINDA DENİLENLER

O; Haydar Ergülen’e göre, “Hem Cumhuriyet dönemi şiirine tanıklık etti hem de pek çok kuşağa öncülük etti. 80 kuşağını etkileyen bir şairdi…”
Sonra da “Şiirimizin yel değirmeni (…) [ve] öldüğünde 90 küsur yaşında bir gençti,” diyor Haluk Şahin…
“Şiirin yel değirmeni” dedik; bu konuda Doğan Hızlan’ın saptamaları çok önemli; şöyle ki: “Çok az şair, yazdığı şiirin poetikasını onun kadar bilgiyle kurabilir. Niye yazdığının gerekçesi vardı. Esin perisinin dağınıklığına kendini kaptırmadan yazardı şiirini, rastlantının yeri yoktu.
Yeniliğe dair ne yapılmışsa, ne yapmışsa onu temellendiren şairlerdendi.
Şiirin, imge ustalığı olduğunu kanıtlamıştı. Bir buluşu, bir sözü şiir dünyasında yeni tartışmaları başlatır, yeni tatları şiir anlayışımıza katardı.
‘O hepimizi etkilemişti’ diyen Cemal Süreya, şairi şairce anlatır:
‘Yazının fena tutsağı.
Yeryüzünde her şey yazılmak için varmış gibi geliyor ona. Sözgelimi bardağa bardak olarak değil, yazılacak bir şey olarak bakıyor.’
Bir konuşmasında da şöyle demiş: ‘Şiirin gücünü hiçbir şeye değişemem. Şiir bana yetiyor’...”
Evet, herkesin malumu olduğu üzere, “Şiiri bütün bir cumhuriyet tarihine eşlik etmişti. Toplumcu gerçekçi olarak başladı, İkinci Yeni’yle beraber şiirin iç sorunlarına, insanın dünyayı duyuş ve algılayışına, ontolojik bir şiire yöneldi.”[2]
Yani “Şiirler yazdı hep! Dönem dönem başka biri oldu sanki! Gençliğimizde Whitman’cıydı, sonra Rene Char’cıydı! Öyle bir oluşum, bir değişim, ama hep kendi kalarak...
‘Ozan düzeltmek için yıkar. Yeryüzüne bakışında bu vardır hep. Bazı şiirlerde bir ulusun düşün tarihini bulabilirsiniz. Yazmak her şeyi aşka dönüştürmektir. Yazmak budur,’ derdi…”[3]
Bu çerçevede Orhan Kahyaoğlu için “İlhan Berk, Türkçe yazılan şiirin bir dil ve üslup kâşifidir. Sınırlarda özgürce gezinmekten hiç korkmaz. Ömrü boyunca, kendinin olan bir şiir haritası çizmeye çalışır. Ama, bu haritada sınırlar devamlı değişir, yenilenir. Şiirinin kaynakları sınırsızdır. Bu durum, şiirinde, yoğun bir riski beraberinde getirir. Ama o, risklerden hiç korkmaz. Hep imge kokusunun peşine takılmış, izini sürmüştür. Sonra, bir bakarsınız, ortaya bir öncekine hiç benzemeyen bir üslup çıkıverir. Bu şiirin kaynakları bitmek bilmez…
‘Onun için şair, şiirlerini, okuru için değil, hep kendisi için yazar. Kendi ruhundaki genişlik, kalabalık şiirine de yansır. Hiçbir zaman ‘tek bir şiir’ yazmaz. Evet, Anglosakson şiiri onun açık ilgi alanıdır…
‘Şair, 1950’lerin ortalarına kadar toplumsalcı bir şiir yazıyordu. Ama, ne Garip ne de 40 Kuşağı şairlerinin şiirine tam anlamıyla bağlanabilen bir şiirdi bu. Nâzım Hikmet’ten bu dönem etkilenmediğini söylemek imkânsız. Kentin kendi doğası, coğrafyasının yanında, ezilen insanların hayatı, duyarlığını farklı bir duygusallıkla şiirlerine taşımıştı. İlk şiir kitabı İstanbul yine de 1940’lı yılların en özgün toplumsalcı şiirini içinde barındırıyordu. 1955, şair ve şiirinin en önemli dönüşüm noktası oldu. İkinci Yeni Şiiri’nin yaratıcılarından biriydi artık. Şiirinde kökten bir dönüşüm gerçekleşmişti. Şairin Batı modernist şiirinden kıyasıya yararlandığı bir dönemdi bu. Köroğlu’dan Galile Denizi’ne kitaplarıyla büyük bir dönüşüm yaşamıştı. Ne söylediği kadar, nasıl söylediği de artık şiirinde çok önemliydi. Sözcüğün ve imgenin büyüsünü keşfetmişti. Şiiri, diğer İkinci Yeni’ciler gibi çok anlamlı, çağrışım yüklü şiirlerle doluydu…”[4]
Toparlarsak; Onun hakkında Arif Damar, “Toplumcu anlayışla şiir yazıyordu”; Ataol Behramoğlu, “Yenilikçi, öncü bir şiir serüvencisi”; Memet Fuat, “Sanki şiirin kırk türlü yazılabileceğini kanıtlamak için gelmişti”; Enver Ercan da, “Türkçenin ve şiirin bütün sokaklarında hiç çekinmeden, çocuksu bir bilgelikle dolaşıyordu. Bir arayış şairiydi,” derdi…
Ayrıca da “Cahit Sıtkı, ‘Her mısrada bir cigara yaktırıyorsun’; Behçet Necatigil, ‘Şirimizin uçbeyi’; Mehmet Fuat, ‘Elini sürdüğü şeyi şiire çeviriyor’ demişti onun için. Cemal Süreya’ya göre, ‘şair eleştirmendi’…”
Hasılı ‘İkinci Yeni’nin usta isimlerindendi…
Yani “İlhan Berk, şiirimizin önde gelen adlarından birisiydi...
Peki, şiir nedir?
Bana göre şiir yaşamdır!
Sözcüklerin evreninden yıldız kümeleridir, ırmaktır, aşktır, kavgadır, inattır, sevinçtir, tasadır...
Sözcüklerin sağanağından taşar, köpürür...
Sözcüklerin bilgesiydi İlhan Berk,” Hikmet Çetinkaya’nın satırlarına göre…
Ve nihayet İlhan Berk, şiirlerine, şiirleri ona benzerdi!

YAŞAM SERÜVENİ

Şiirleri kendisine, kendisi de şiirlerine benzeyen İlhan Berk’i 19 Ağustos’ta (2008) öğle saatlerinde Bodrum’da yitirdik…
Asıl adı Emrullah İlhan Birsen olan sanatçı, 1918’de Manisa’da doğdu.
“Şairin güçlüklerle geçen, tuhaf çocukluğu belleğinde önemli bir yer kaplar. Çocuk olma(ma)nın onun için ayrı bir anlamı vardır. ‘Sanki, çocuk olmamışım ben. (...) Öyle sanıyorum ki benim çocukluğum olmadı derken, babamı, bir onu düşünüyorum da böyle, diyorum.’
Berk, büyüdüğü evde babasını hiç görmez. Babası, o doğduğunda, çekip gitmiştir.
Sonraları genç İlhan Berk, babasının öldüğü haberini alınca hiçbir şey hissetmediğini söyleyecektir. İlhan Berk, babasının mezarı nerededir hiçbir zaman bilmemiştir. Sonraki yıllarda da ‘Bütün bir çocukluk çağı kapalı bir sandık gibi, bir kıyıya atılmış ve hiç açılmamıştı’ diye anar o yılları.
Şairin üç ağabeyi ve iki ablası vardır. Annesinin ise onun için yeri ayrıdır.
‘Annem dünya güzeliydi. Uzun boylu, incecik yüzlü, kâğıtlar gibi beyaz, duruydu. Nilüferler gibi de suskun gizemli.’ Çocukluğunun en belirgin anıları ise büyük ablası Huriye ile olanlardır. Huriye delidir. Yedi kişilik evlerinde tek başına bir odada kalan ablasıyla en çok iletişim kuransa İlhan Berk’tir.
Çocukluğunda ve daha sonraları hayatında etkisi olacak bir diğer kişiyse yanında çıraklık yaptığı dişçidir. Şair, onun teşvikiyle okur. Ustası bir köy öğretmeninden dördüncü sınıfa kadar okumuş gibi bir belge alıp, onu beşinci sınıfa yazdırır. İlkokulu, ortaokulu onun yardımıyla bitirir. Öğretmen okulunu bitirene kadar desteğini görür.
İlhan Berk, ilk şiirlerini ortaokulda yazar ve Manisa halkevi dergisinde yayımlatır. Berk, hiçbir zaman iyi bir öğrenci olduğunu düşünmez. Ama yazmak onun için bir tutkudur. Bu tutku ilkokulda başlar. O zamanlar bile yazmak Berk’i her şeyden, ailesinden, arkadaşlarından, dünyadan uzaklaştırır. Varsa yoksa şiirdir hayatı. İlk şiir kitabını on yedi yaşındayken 1935 yılında yayımlar.
1944 yılında Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü’nün Fransızca Bölümü’nü bitirir. Berk üniversiteyi bitirdikten sonra öğretmenlik yapmaya başlar. Şair, hiçbir zaman iyi bir öğretmen olduğunu da düşünmez. Çünkü onun asıl işi şiirdir. Öğretmenlik yaptığı zamanlar hep açık havada ders yaptırır, sınıfı otların, çayırların üzerine yatırıp gökyüzünü baktırır. İlhan Berk’in yeni kitapları bu yıllarda bir bir yayımlanmaya başlar.
Berk 1953 yılına kadar çıkardığı kitaplar ile gerçekçi bir şair görüntüsü sergiler. 1953 yılında Yenilik dergisinde yayımladığı ‘Saint-Antoine’ın Güvercinleri’ şiiri ile daha sonraları İkinci Yeni adını alacak akımın habercisi olur. Ve sonunda ilhan Berk İkinci Yeni şiirinin en önemli isimlerinden biri ve savunucusu olur.
Ömrü boyunca yaşadığının bir belirtisi olarak yazar. Bu dünyada yaşadığının bilinmesini isteyen şairlerin başında gelir İlhan Berk. ‘Yazmak, bu anlamda, önce kendimi sonra da yeryüzünü varetmektedir. Yazmanın böyle bir anlamı var benim için. Bunun için
gökyüzü
kent
orman
saç
su
y harfi
deniz
birer sözcük değil, benim varolma edimlerimdir. (...) Açıklamak istediğim tek bir şey var: BEN.’
Şair 1970 yılında Ziraat Bankası’ndan emekli olunca eşiyle birlikte Bodrum’a yerleşir. Ölümüne kadar orada yaşar.”[5]
Dakka Üniversitesi (1987) ve Bursa Üniversitesi’nden (1988) fahri doktorluk unvanı alan Berk, ilk şiirlerini 1935’te ‘Güneşi Yakanların Selamı’ adı ile yayımladı, fakat İlhan Berk adını 1947’de yayımladığı ‘İstanbul Kitabı’yla duyurdu. ‘Günaydın Yeryüzü’ ve ‘Türkiye Şarkısı’ adlı kitaplarında Toplumcu Gerçekçi sanatın izlerini taşıyan şair, 1958’de yayımladığı ‘Galile Denizi’ ile şiirlerine İkinci Yeni şiir akımının doğrultusuna dümen kırmıştı.
Arthur Rimbaud, Ezra Pound, Rene Char, Stephane Mallerme’nin şiirlerini Türkçeye çeviren Berk, ‘Kül’ adlı kitabıyla ‘1979 Türk Dil Kurumu Şiir Ödülü’nü, ‘İstanbul Kitabı’yla ‘1980 Behçet Necatigil Şiir Ödülü’nü, ‘Deniz Eskisi’yle ‘1983 Yeditepe Şiir Armağanı’nı aldı ve ‘Güzel Irmak’ kitabıyla ‘Simavi Vakfı Edebiyat Ödülü’nü Ferit Edgü ile paylaştı. İlk sergisini 1976’da açan Berk, elli yıllık resim birikimini 2006’da ******* Kültür Merkezi’nde 46 yapıtıyla açtığı sergide değerlendirdi.

DİZELERİ

Şiirlerine gelince…
Haşarı bir çocuk gibi meraklıydı; “Ve artık öğrenilecek bir şeydir yeryüzü/ Onun için her sabah bir gökbilimci gibi uyanır/ Yeryüzü yazılacaktır/ Ve bütün meşe ağaçları/ Bütün evler, sokaklar/ Subasmanları,” derdi…
‘Avluya Düşen Gölge’ kitabındaki ‘O Oluyor’daki kadar sevdalıydı ve “Bakıyor// bakmak/ birden/ o oluyor,” içtenliğiyle haykırırdı…
‘İstanbul’ şiirinde görüleceği üzere İlhan Berk’in bu kentle bir nefret/ sevda ilişkisi vardı: “Bu şehir aşktan değil şehvetten düşüp gebermeye hazır/ Genç orospular, ölü padişahlar, hastalar şehri rezil İstanbul…”
Hayata müteşekkirdi; ‘Güzel Irmak’ kitabındaki “Teşekkür” başlıklı şiirinde dillendirdiği üzere: “Evet hep açık gidip gelen ağzın içindi;
Gökyüzünün o huysuz maviliği içindi;
Elma kokan bir Türkçeyle konuştuğun içindi;
Ölümün sefil, kötü belleği içindi;
Her gün pazar kurulan o sokaklar içindi;
Saçında uykusu kaçmış çiçekler ıslattığın içindi;
Çocuklar okuldan dönüyormuş gibi sesin içindi;
İşte bütün ama bütün bunlar için sana teşekkür derim.”

“SONUÇ YERİNE”

En iyisi mi? İlhan Berk’i “Sonuç Yerine”, şiiriyle uğurlayalım:
“Zulmün her türlüsü/ Kötü kardeşler/ Hiçbiri/ İnsana göre değil/ Ağaç dikmek sabahları uyanmak iyi/ İyi hayvanlara bakmak çiçekleri sulamak/ Rahatsalar uyuyan insanların soluğunu dinlemek iyi/ İyi hürlüğü düşünmek/ Yaşamak onun için/ Bütün gün çalışmak onun için iyi/ Bütün çocukların uyuyuşu uyanışı iyi/ Zulmün her türlüsü kötü…”

12 Eylül 2008 09:38:43, Ankara.

N O T L A R

Güney Dergisi, No:46, Ekim-Kasım-Aralık 2008.
[1] İlhan Berk.
[2] “Kıraat”, Express, No:87, Eylül 2008, s.40.
[3] Oktay Akbal, “İlhan Berk İçin!”, Cumhuriyet, 2 Eylül 2008, s.2.
[4] Orhan Kahyaoğlu, “Ölümsüz Şiirin Ölümlü Şairine”, Radikal Kitap, Yıl:7, No:390, 5 Eylül 2008, s.6.
[5] Burcu Aktaş, “Şiirimiz, ‘Uç Beyi’ni Kaybetti”, Radikal, 29 Ağustos 2008, s.20.

M'AGAPAS?



Kanada romanını öğrendim,
benim kalemimden Külebi okuyan
Selanikli bir küçük kızdan.

Ortak paydamızdı dil bizim.
İki dilde oyunlar oynar,
bir üçüncüsünde konuşurduk.

Rumca öğretirdi bana,
ben ona Türkçe, becerebildiğimce.
Çekilir İngilizce sevişirdik sonra.

Yarım kaldı gerçi Rumcam ama,
tüm sevgi sözlerini öğrendim.
Geri kalanınıysa sözcüklerin
söylemek gelmiyor zaten içimden,
ne İngilizce, ne Türkçe,
ne de artık öğrenmeyeceğim herhangi bir dilde.

Roni MARGULIES

Ellerine Sağlık Hewal

Yılmaz Erdoğanın en sevdiğim şiiridir..Benim için anlamıda oldukça büyüktür..

Eline sağlık ..

Ey özgürlük!
Okulda defterime
Sırama ağaçlara
Yazarım adını
Okunmuş yapraklara
Bembeyaz sayfalara
Yazarım adını
Yaldızlı imgelere
Toplara tüfeklere
Kralların tacına
En güzel gecelere
Günün ak ekmeğine
Yazarım adını
Tarlalara ve ufka
Kuşların kanadına
Gölgede değirmene yazarım
Uyanmış patikaya
Serilip giden yola
Hınca hınç meydanlara adını
Ey özgürlük!


Kapımın eşiğine
Kabıma kacağıma
İçimdeki aleve
Camları oyununa
Uyanık dudaklara
Yazarım adını
Yıkılmış evlerime
Sönmüş fenerlerime
Derdimin duvarına
Arzu duymaz yokluğa
Çırçıplak yalnızlığa
Yazarım adını
Geri gelen sağlığa
Geçen her tehlikeye
Yazarım ben adını,
yazarım
Bir sözün çoşkusuyla
Dönüyorum hayata
Senin için doğmuşum haykırmaya
Ey özgürlük!

P. Eluard

Ne ararsın allah ile aramda
Sen kimsin ki orucumu sorarsın
Hakikaten gözün yoksa haramda
Bası açığa ne diye türban sorarsın

Rakı şarap içiyorsam sanane
Yoksa kimseye zararım içerim
İkimizden gelsek kıldan köprüye
Ben dürüstsem sarhoşkende geçerim

Esir iken mümkün müdür ibadet ....
Yatıp kalkıp *******e dua et
Senin gibi dürzülerin yüzünden
Dininden de soğuyacak bu millet

İşgaldeki hali sakın unutma
*******e dil uzatma sebepsiz
Sen anandan gene çıkardın ammaaa...
Baban kimdi belimezdin serefsiz...!!!!

Bu şiir Neyzen Tevfik'in değil dostum. Emekli bir polis memuru bunun telif haklarını aldı. Her gördüğün hiciv Neyzen Tevfik'in değil yani.

Sevgilerle...

ey ıssız sokak

kahrını kim çeker

köhne kapı

paslı pencere

pirinç karyola

çıkarken

son yolculuğa?

…

fotoğrafın

dayarsa sırtını

yaşlı vazoya

kim sırıtır

sana?

…

çengel iğneli

yalana kanıp

çeker mi

kahrını

söğüt dalına

çıkan?

...

ödül mü?

yok sana

ey sırıtan!

Ömer Akşahan

Hoşçakal hiç olmamış olan
belki olup da her daim yok olayı seçen
en büyük deprem de sarsmamış olsan da
en hafif artçıda yıkmayı başaran.
yerinden söküp alarak
bir kalbim olduğunu anımsatan
ritmini bozsan da
çoğu zaman denk düşmese de
nefsine nefesim
nefesimde sesin
sesinde nefessizliğim
ki bunca uzayıp gider bendeki çaresizliğin
çoktan tozu bile kalmamış heyecanlarımı hatırlatıp
üşümediğim halde iç titreten
ki bir zaman sonra ne karın ne ayazın
kar etmediği
sadece yalnızlığın koyduğu alçak bir dünyayla tanıştıran.
sözünden dönmemek diye bir şey olmadığını
gerektiğinde her kavşak bizim edalarıyla
çok da ani “u dönüşleri” yapılabileceğini öğreten
benimseten
ezberleten…
hayatımdaki antibiyotikleşmesin
alışkanlık yapmadan bırakılması gereken…

Yasemin Arslan

’gelme’ desem gelir misin
ya ’ sevme’ desem
bir tüccarsız elmayım ki alırsan
kovulabilirsin
market cennetlerinden

Alev boranlarından geçerken, kavruk
yanım sıra uçma desem
böyle tatlı bakma desem
---terli, ürkek avuçlarındaki güvercin--
tokalaşma, sarılma, sevişme, paylaşma !
bir parfümsüz elmayım ki bir yeşil
bir çelimsiz elmayım ki bir ekşi
bir ödünsüz elmayım ki bir kızıl
kovulabilirsin
vizyon cennetlerinden
Desem ki dağlıyım
yaslar boyunca yaslı
ve coşkunum baharımca
desem ki narlıyım
büyüyorum çağlardan beri
özlemlerin Hıdırellezlerinde
türkülü halaylı ağıtlı marşlı
İlyas’ımla Hızır’ımın bin yıllık dostluğunda
senfoni resim kamera şarkı ve harmandalı
’ gelme ’ lerin anlamını devirir misin

desem ki sevdalıyım
sevgileri hakeden her şeye
toprağına, ırmağına, dağına
gök yüzlü , yâr yüzlü, dost yüzlüsüyle
insanoğlu insanına
"o namussuz ve aşağılık

gülünç şeyler dışında"

Tehlikeli bir elmayım
görüyorsun ya
"köküm başımda" üstelik
anacıklı ayaklarım gurbette
’ gelme ’ diyorum şimdi
’ sevme ’ . . .

Mayıs 2000

Sabahattin Ali Tayır

Seni ilk gördüğümde
Solgun bir gül gibiydin masada
Kollarını yana açmış dünyayı kucaklıyordun
Ah! Aslında kendine kapanıyordun
Doğrusu, şiir olmayı oturuşunla bile hak ediyordun
Senin yanıtların
Senden başka herkesin soruları vardı bardaklarda
Bunca karmaşanın ortasına bir de ben geldim
Kıvırcıktım, delirmiştim.
Elimde karanfilim, cebimde eskimiş kartpostal aşklar
Fala baktık doğum günlerinden
Her şey değişti bir fincanlık yolda:
Şimdi şiir olmayı hak eden bir aşksın sen
An sürer bütün kader değiştirmeler
Bir mil kayıverir, bir tren ray değiştirir, bir zincir çıkar yerinden
Hayat cilveli bir sevgilidir
Seni armağan veren hayat elbet kıskanç değildir:
Şiir olmayı hak eden aşksın sen.
Geçmiş buruklukları silerek
Gideceğini bilerek
Sorular üretmeden
Kara çıkarmadan hayatın yüzünü
Armağanı kabul etmek gerek
Her yolun bittiği yerde noktadan açılan iki nokta, arandıkça bulunmayan bulununca bilinen, gizli anahtar açık mektup, kullanılmamış kurşun kalem yeni suluboya kutusu, son soru ilk yanıt, usuldan davul vuruşu gitarın bam teli, sekseğin ilk adımı satrancın son hamlesi, kalbin gizemi ve şiir olmayı hak eden aşktın sen
Nasıl kolundan çekip götürdüysem onca yıl geriye seni
Çerçeveye nasıl yerleştirdiysem resmini
Kalbimin kanadında uçurduğum gibi yollara
Yüreğime öyle işledim ismini
On yıl ilerledik üç arpa boyu yolda:
Şimdi şiir olmayı hak eden bir aşksın sen.

Çok eski kuralları var hayatlarımızın
Kırgından artakalan yarım yamalak yanıtlarımız
Sokaklarda öpüşürken bize soru sormamaları gibiydi bütün yaşadıklarımız
Gözlüklü bir çocuktun sen başında güvercinler uçuşuyordu
Biri kalktı avucuma kondu
Gözünden öptüğüm gibi yola saldım ben seni:
Çünkü şiir olmayı hak eden bir aşktın sen.
Ama Ankara’nın sokaklarında iki ses kaldı bu öyküden
Kulağa değil kalbe söylenmiştir. Öyle bilinir:
- Seni seviyorum
- Seni seviyorum
Bunun için, bunun için, bir de bunun için:
Şiir olmayı hak eden bir aşksın sen.
Mayıs-1998

Arzu Çur

Bir kere oyuna başlamamaktı tek kural

Bir kere suya iddianame yazmamaktı…

Suyolları testi kırıklarıyla dolu…

Ve su işleri hep şaka yollu…

Susuz Yaz hâlâ yazın en güzel anımsatıcısı…

Su narsistlerin manifestosu…



Bir kere oyuna başlamamaktı tek kural

Bir kere ateşe göz vermemekti…

Düştüğü yerler cürümü kadar anılır…

Ve ateş insanlığın en büyük utancı olur…

Ateş tanrıların en büyük silahı…



Bir kere oyuna başlamamaktı tek kural

Bir kere generallere tutsak düşmemekti…

Her general postalı kadar yer kaplar,

Hiç sorgusuz girebilirler her şiire, öyküye…

Genlerinden bellidir general olacak çocuk…

Bir halkın genleriyle oynamak için…

Bir kitabı yakmak için…



Gökten üç icat düştü,

Ki biri hala düşmekte…



Biri ateş,

Biri su,

Biri general…



Kitapların üç düşmanı oldu…



Ateşler

Sular

ve

Generaller…


Volkan İpek